Softpastel

Nu het pastelkrijt tevoorschijn is gekomen, grijp ik er heel gemakkelijk op terug. Kleuren in elkaar over laten vloeien, experimenteren met vormen, wel of geen hartjes bij de pixies… het laat zich allemaal heel gemakkelijk uitproberen.
De kinderen zijn ook heel erg geïnteresseerd en inmiddels hebben ze het gedurfd om verzoekjes in te dienen. Dit wel pas nadat ik een tekening had gemaakt als extra cadeautje voor een kinderfeestje.
Het is grappig om te merken waar ze mee bezig zijn en hoe ik daar dan weer vanuit mezelf vorm aan kan geven. Het zijn gelukkig nog gemakkelijke opdrachtgevers, ze vinden bijna alles wel mooi.
Op deze manier genieten we nog even heel relaxt van het laatste beetje vakantie. Weinig moet, veel mag en zo probeer ik stiekem toch een soort van goed voornemen uit: proberen de lat wat lager te leggen en meer te genieten van dat wat zich voordoet. Overal is wel iets moois in te ontdekken.

Te koop… euh… verkocht

Wat het precies is met de feetjes weet ik niet, maar ze zijn vaak al verkocht voordat er een dag voorbij is. Steeds vaker krijg ik geweldige berichtjes als: “nu was ik eindelijk op tijd, want ik wilde al zo lang een tekening van jou.”
Ik maak ze niet op bestelling, want ik heb gemerkt dat ze dan niet meer zo worden zoals ik het fijn vind. Soms maak ik er iedere dag eentje, dan weer een tijdje niet. Het is in ieder geval fijn om kennis met ze te mogen maken en te weten dat ze stuk voor stuk een heel fijn plekje krijgen, ergens in Nederland.
Zo ook de twee dames hieronder. Eentje is al op haar plek, de andere mag morgen op reis 🙂

Hansje Stoffel

In opdracht heb ik, eenmalig, een figuur uit een prentenboek nagetekend en -geschilderd. Iemand wilde dit setje graag cadeau doen aan een peuterjuffie, als bedankje voor de goede zorgen. Ik vond het eerst een beetje spannend of het wel zou lukken, maar ben uiteindelijk zelf ook tevreden met het resultaat. Het was leuk om eenzelfde tekening zowel in softpastel als verf uit te voeren 🙂

hansje_stoffel

Achtergrond seizoenstafel

Gisteren hebben we een “speelkamer” in de woonkamer gemaakt, door een grote grondbox te plaatsen. Dit betekende wel dat ik mijn seizoenstafel moest verplaatsen (of accepteren dat de seizoenstafel over de speelplek verspreid zou worden).
Omdat ik toch fijn bezig was, ben ik meteen begonnen met het bedenken van mogelijke achtergronden. Vandaag een eerste experiment met softpastel op papier. Jammer genoeg is het erg moeilijk om mooie foto’s te maken, omdat het een erg donker hoekje van de woonkamer is.
Ik heb in ieder geval met veel plezier aan de tekening gewerkt en hoop er snel nog meer te kunnen maken, want ik heb weer veel geleerd en veel nieuwe ideetjes opgedaan.
seizoenstafel_achtergrond

Niet in opdracht

Eens in de zoveel tijd trap ik weer in de val van in opdracht willen werken. Dan denk ik “ach, ik probeer het gewoon.” Dan denk ik dat het wel goed komt en dat het zo fijn is om iemand blij te maken met een persoonlijke tekening, schildering of wat dan ook.
Gaandeweg wring ik me dan in allerlei bochten en voelt het gewoon niet meer zo fijn. Ik doe mijn best en doe nog meer mijn best en probeer mooi te vinden wat ik aan het maken ben… maar het werkt gewoon niet. En waarom? Ik heb geen idee.  En juist daarom probeer ik het steeds opnieuw. Hou ik me voor dat het zo moeilijk niet kan zijn, dat het er bij hoort, dat het nu vast wel gaat lukken…

Dat gaan we dus niet meer doen. Het werkt niet.
Ik maak gewoon dat wat in me boven komt en uit mijn handen stroomt. Voor mijn kinderen en mezelf is het heel belangrijk dat ik me happy blijf voelen.
En ik word niet per definitie happy van geld verdienen. (Wel van nieuwe verfjes, wolviltjes, pegdolletjes… en die kosten natuurlijk geld en best een hoop ook… maar met die spullen maak ik dan weer spulletjes om blij van te worden en anderen blij mee te maken).

Dus, samenvattend:

  • ja, ik bied mijn vrije werk te koop aan voor een prijs die ik in verhouding acht met het werk, het materiaal en de energie die ik er in heb gestoken. Dit zijn geen vaste prijzen, maar gevoelsprijzen. Prijzen die ik voor mezelf kan verantwoorden.
  • nee, ik werk niet in opdracht. Echt niet!

Regelmatig zet ik foto’s online van wat ik in de aanbieding heb. Zit daar iets bij? Laat het me weten! Dan komen we er samen wel uit 🙂
Mijn persoonlijke favorieten van vandaag: de pixie met de kaboutermuts en het kabouterhuisje.

Werkplek

Vandaag lekker bezig geweest met een nieuwe tekening.
Wat heerlijk om weer al mijn krijtjes ter beschikking te hebben en me te omringen met kleur en zachtheid. Ik werd er echt enorm blij van en ik mis het eigenlijk niet om een atelier te hebben. De eettafel is een fijne plek om te werken en de kinderen krijgen een duidelijk beeld van wat ik doe. Niet alleen het eindresultaat, maar ook het proces EN het opruimen 😉

De tekening is te koop voor € 25,-
Het is softpastel en gouache op gerecycled papier –  110gr/m2 – 24×32 cm

Leerproces

paashaasGisteren wilde de oudste liever thuis knutselen dan naar de speeltuin en de kinderboerderij. En dat terwijl hij juist heel graag buiten is, gek is op picknicken en het liefst met vriendjes speelt. Nou heb ik hem kort laten picknicken op het schoolplein (beetje gek, maar ja, dat zijn ze inmiddels wel van mij gewend), omdat ik niet voor niets die tas in had staan pakken.
Daarna zijn we echter naar huis gegaan en mocht zoonlief vertellen wat hij nodig had en hoe het moest. Hij had namelijk een duidelijk idee.
Ik gaf hem de materialen en liet het hem verder zelf doen. Af en toe moest ik wel op mijn lip bijten om niets te zeggen. De neiging dat het “mooi” moet worden onderdrukken. Alleen wanneer hij het vroeg, ondersteunde ik en dat dan met mate.
Uiteindelijk is hij heerlijk ontspannen bezig geweest en op het laatst kwam hij naar me toe: “mama, ik ben zo fijn bezig geweest en ik vind het zo mooi geworden, dat ik er van moet huilen.”
Tsja, dat deed mijn moederhart natuurlijk enorm veel. En het deed me heroverwegen hoe waardevol die afgekaderde werkjes van mij eigenlijk zijn. Ik kon heel veel zeggen over de paashaas, hem tips geven, hem “helpen.” Maar dan had ik zijn beleving afgepakt. Dan had hij wel geknutseld, maar dan was het niet meer zijn paashaas geweest.
Nu heb ik hem gevolgd, komt het echt uit hem en dat heeft hij gevoeld.

Het is niet erg dat ik af en toe “mooie” dingen wil maken. Ook dat is leerzaam en levert leuke dingen op. Maar het is ook niet erg om af en toe afstand te nemen, los te laten, te kijken, stand-by te zijn.

En dan de toren die dochterlief voor school maakte. Hij is niet speciaal, niet geniaal… maar ze werd er blij van. Ze heeft hem vol overgave gebouwd en ik zie haar groei. Dat ze dit alleen kan, dat ze er plezier aan beleeft. En ik leerde dat ze het op school ook leuk vindt om met Kapla te bouwen, ook al vinden andere kinderen er niets aan. Dat ze dan gewoon lekker in haar eentje aan de gang gaat.

Vervolgens ben ik zelf aan de slag gegaan met een tekening die ik eigenlijk als “af” had bestempeld. Bij ieder lijntje moest ik mijn denken stopzetten, het concept van “mooi” loslaten. Ik wil hem cadeau doen en ik wil dat de tekening past bij die persoon. Het ging niet meer om techniek, maar om beleving. Daarbij maakte ik wel volop gebruik van alle kennis en ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan. Ik ken de materialen, weet wat ze doen, weet hoe ik een penseel neer moet zetten.
Uiteindelijk is het een geheel geworden van pastel, glitters, gouache en een beetje oostindische inkt. Niet perfect, wel zoals het hoort te zijn 🙂

Moeder aarde

Na maandenlang om de kist met krijtjes heen gestofzuigd te hebben (ik ben nogal een luie huishoudster), vond ik het tijd om ook echt weer eens wat met de krijtjes te gaan doen. Ergens was er namelijk een stemmetje dat me vertelde dat ik van de kinderen verlang dat ze opruimen waar ze niet mee spelen en dat stemmetje werd steeds irritanter… dus tsja…
Ook wilde ik al weken de seizoenstafel aanpakken, maar bleef ik steken in een winters rommeltje. Het wilde allemaal niet echt van de grond komen.
Maar gisteren lukte het dan eindelijk wel om tijd en energie vrij te maken voor een tekening. Met veel plezier heb ik een eigen versie van “moeder aarde” gemaakt. Die tekening plaatste ik in een facebook-groep en daar kreeg ik zoveel positieve reacties, dat ik vandaag nog een versie heb gemaakt.

Het stroomt en het voelt heerlijk. Waarschijnlijk volgen er dus nog snel meer tekeningen 😀

Sint Maarten

De seizoenstafel was aan een update toe. Het is dan nog wel steeds herfst, maar de feestperiode doet ook zijn intrede en dat mag ook in de seizoenstafel zichtbaar worden.
Voordat Sinterklaas zijn plekje gaat krijgen, heb ik nog even een tekening gemaakt in de sfeer van Sint Maarten. Het is niet helemaal hoe ik het voor ogen had (waar komt die vrouw ineens vandaan, Sint Maarten is toch een man?!), maar ik ben ook niet geheel ontevreden. (Misschien is het moeder natuur die zich al hult in haar ijs-gewaad? Of….?)
Mochten mensen denken dat ik precies dat teken wat ik in mijn hoofd heb, dan kan ik die illusie nu dus wegnemen. Mijn tekeningen maken zich voor een groot deel zelf. Ik laat me leiden door het moment, door hoe ik me voel, door het weer, etc. En dan is er nog dat puntje van techniek. Hoeveel oefening ik ook al heb gehad, mijn hand heeft toch nog wel eens heel andere ideeën dan mijn hoofd 😉
Neemt niet weg dat ik blij ben met het resultaat en geniet van de kleuren.
Zodadelijk haal ik de kinderen van school. Eens zien wat zij er van vinden 🙂


Sinter Mertens veugelke,
haj en roej keugelke,
haj en greun stertje,
hoepsa sinter merten!

Tekeningen

Het is weer tekentijd. Zoon en dochter zijn druk in de weer met tekeningen en knutsels voor sinterklaas en ik heb eindelijk mijn doos met softpastels weer eens uit de kast gehaald. In het verleden heb ik veel met krijt gewerkt en ik heb er de afgelopen maanden ook vaak aan gedacht, maar nu heb ik het eindelijk weer ter hand genomen. Meteen weet ik weer waarom ik er vroeger zo graag mee werkte. De zachte kleuren, het werken met mijn handen (in plaats van penseel), het dromerige effect…
De directe aanleiding voor mijn tekeningen was het feit dat mijn dochter het moeilijk vind om de overgang van thuis naar school te maken. Thuis vindt ze het fijn, op school vindt ze het fijn, maar het moment van afscheid nemen blijft een lastig punt.
Nu bedacht ik mij dat Thijs in het begin een tekeningetje mee de klas in nam. Dit hielp hem om dicht bij zichzelf te blijven en zich niet te verliezen in de drukte van rondlopende kinderen en vertrekkende ouders. Het was een idee van hemzelf en iedere ochtend maakte ik met plezier een snelle schets. Meestal van zijn lievelingsknuffeltje en met zijn naam in sierlijke letters.
Misschien is het ook wel iets voor Maartje, dacht ik. Dus met veel plezier tekende ik een meisje met een kaarsje. Niet te ingewikkeld, wel sfeervol. Maar Maartje zou Maartje niet zijn als ze toch niet liever iets anders wilde. Een tekening van Woezel en Pip moest het worden. Het liefst een heel stripverhaal met veel tekst.
Dit riep ik snel een halt toe en ik heb gisteravond toen ze in bed lag een eenvoudige tekening van de hondjes gemaakt. Vanmorgen trok ze blij met haar tekeningetjes (die ik voor de volledigheid gelamineerd heb) naar school.
Jammer genoeg hielp het haar niet zoals het Thijs geholpen weest, dus we blijven nog even zoeken naar een oplossing.
Nu vertelde Thijs me gisteren dat zijn juf vandaag jarig is en aangezien ik alle spullen nog klaar had liggen, besloot ik een tekening te maken als cadeautje. Officieel viert ze haar verjaardag op school pas eind van het jaar met juffendag, maar een cadeautje kan nooit kwaad, toch? Ik heb in ieder geval met veel plezier weer een tekening gemaakt en ben erg blij dat ik het krijt weer tevoorschijn heb gehaald. Wie weet volgen er snel nog meer werkjes 🙂