Storm en stilte

Het liep even heel erg storm met de vertelstenen (of sprookjesstenen, zoals ik ze voor mezelf noem). Een dag lang stroomden de bestellingen binnen en heb ik een stapeltje pixies tot leven gewekt. Inmiddels is een groot deel daarvan ook al weer op reis.
Het is fijn om de pixies laag voor laag tevoorschijn te toveren. Ze passen bij me, de vorm en de kleuren. Sommige pixies zijn een beetje grappig, andere zorgzaam of ingetogen. Stuk voor stuk zijn ze uniek en ik kan zonder moeite bij elk een verhaal vertellen.
Misschien dat ik dat ook nog wel eens ga doen. De kinderen vinden namelijk niets leuker dan mama die vertelt…

Vandaag was er meer ruimte voor verstilling. Of eigenlijk meer uitputting. De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor ons allemaal intens. Verlangend tellen we de dagen af en in de ochtend blijven we eigenlijk liever in bed. Nog even doorbijten…
Ik kijk er naar uit, naar de vakantie. Samen een paar stappen terug doen, nergens naartoe hoeven, wel ergens naartoe mogen. Gewoon bij ons in de buurt. We gaan niet op reis. Tenminste niet fysiek. In onze dromen en gedachten daarentegen… We gaan het avontuur in de buurt opzoeken. Speeltuinen, het bos, de tuin, het huis… Gewoon weer even lekker wij.
Intussen blijf ik ook doorgaan met schilderen, schrijven en tekenen. Mijn eerste handlettering-probeersels zijn een feit. Er valt nog veel winst te behalen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen šŸ™‚ Slow living, here we come!

Advertenties

Uitnodigingen

Vandaag zijn we weer verder gegaan met het maken van de uitnodigingen voor het kinderfeestje van oudste zoonlief.
Hij wilde zoveel mogelijk zelf doen, ook toen ik hem liet zien dat het best veel werk was. Hij schrok wel even van de hoeveelheid tekst, maar liet zich er toch niet door tegen houden. Vol goede moed begon hij te schrijven.
Uiteraard hielp ik hem met de spelling, maar wat ik als voorbeeld schreef, kon hij zelf lezen. Het is wel belangrijk voor hem dat hij weet wat hij aan zijn vriendjes en vriendinnetjes schrijft šŸ˜‰
Om hem niet compleet over te belasten, heb ik ook zelf nog een deel geschreven. Hij had namelijk meer dan 1 uitnodiging te schrijven šŸ™‚
Gelukkig was er meer te doen dan alleen tekst. Ik knipte het zelfgemaakte, gemarmerde papier op maat en plakte het op een blanco – danwel door zoonlief beschreven – kaart. Thijs mocht vervolgensĀ aan de slag met veertjes, sterren en vrije tekeningen. Zo werd iedere kaart uniek en heel persoonlijk. Er werd namelijk nagedacht over de kleur van het veertje, de hoeveelheid versiering en de vormgeving. Op de kaart voor het meisje waar hij verliefd op is, prijkt een prachtig handgetekend hartje. Maar het buurmeisje mocht dan weer de eerste kaart in ontvangst nemen. Alles heel bewust en met veel toewijding.
Nu maar hopen dat alle kindjes willen en kunnen komen!