Biggetjes

Toen ik de vraag kreeg of ik de drie biggetjes op stenen kon schilderen, raakte ik in paniek. Zou ik dat wel kunnen? Lag het niet te ver buiten mijn comfort zone? Moest ik deze opdracht wel aannemen, of had ik meteen “nee” moeten zeggen? Ik had al zoveel geïnvesteerd in de eerste sprookjesset.
Mijn agenda werd voller en voller en ik kwam sowieso weinig aan schilderen toe. Wel bleef ik er in mijn hoofd mee bezig en keek ik in de sprookjesboeken die ik in huis heb. En ook al werd de twijfel niet echt minder, ergens wist ik wel dat ik het zou moeten kunnen.
Voorzichtig verschenen er schetsen op papier, waarmee het vertrouwen lichtelijk groeide. Vervolgens vond ik mooie stenen die ik alvast klaarlegde in het atelier.
Gisteravond vond ik het wel welletjes met de sluimerende spanning en ging ik aan de slag. Eerst de basis van de drie huisjes en daarna laag voor laag de uitwerking.
Inmiddels heb ik twee van de drie stenen af en begint het huisje op de derde al wat vorm te krijgen.
Ik heb weer een enorme drempel genomen en geef mezelf een schouderklopje. Ik heb het toch maar mooi gedaan.

Steentjes laten reizen

Twee weken geleden nodigde iemand me uit voor de Facebookgroep “Kei Tof”. Het is een groep voor mensen die stenen beschilderen en ergens neerleggen. Ze plaatsen een berichtje waar ze de stenen ongeveer neergelegd hebben en mensen die in de buurt zijn, kunnen ze gaan zoeken.
Ik vind het heel erg leuk om stenen te laten reizen, dus ik was meteen enthousiast. En de kinderen natuurlijk ook. Inmiddels hebben 22 stenen een start gemaakt en heb ik ook al enkele hele fijne reacties gehad.
Het is wel vreemd om zelf vrijwel steen-loos te zijn. Mijn lat ligt inmiddels zo hoog, dat het veel tijd kost om steentjes te maken. En omdat ik nog diverse opdrachten heb lopen, zijn de steentjes die ik wel maak ook heel snel weer vertrokken.
Voor degenen die het nu ook voelen kriebelen, een fijne verf om mee te starten vind ik de verf “Hobbylak” van Pipoos. Niet heel erg prijzig en een stuk beter dan het materiaal van de Action. Want schilderen is leuk, maar het is vooral leuk als je ook eer van je werk hebt.

Verder ben ik druk in de weer met het maken van mijn eigen papier. Voor de traktatie van onze jongste had ik namelijk bedacht dat ik graag een setje wilde maken van een kabouter, een vertelsteentje en een stukje handgeschept papier met zaadjes.
Inmiddels staan de zakjes met kaboutertuintjes-in-wording te wachten op het MKD om daar dinsdag uitgedeeld te worden. En de oudste kinderen en ik kunnen maar niet stoppen met nog meer papier maken. Er is nog zoveel te ontdekken!

In alle drukte ben ik vergeten om mooie foto’s te maken, dus helaas. Deze post moet het even zonder beeld doen 🙂

Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

De Kleine Prins (6)

Deze week heb ik aan twee setjes vertelstenen gewerkt. Eén set kan ik helaas niet online plaatsen, omdat deze alleen voor privé gebruik is en ik anders wellicht in de problemen kom met auteursrechten. De andere set is wederom geïnspireerd door De Kleine Prins. Het is iedere keer weer een cadeau hem te mogen schilderen of tekenen.

Creatieve dag

Vandaag heb ik, naast veel buiten zijn met de kinderen, ook heerlijk kunnen schilderen. En niet zomaar schilderen, maar twee werkjes in (heel vrije) opdracht. Opdrachten die me als gegoten zitten en waar ik echt veel energie van krijg.
Waar ik in het verleden altijd een beetje ontevreden naar mijn werk keek, is de balans nu anders. Ik zie nog steeds verbeterpunten, maar ik voel vooral heel veel voldoening en plezier. Ik geniet van de fijne verf, de mooie kleuren, het werken met een pietepeuterig penseel. Laag voor laag groeit het werk en wordt er een bepaalde kracht zichtbaar. Ik voel groei, in plaats van tekortkoming. En dat gevoel is heerlijk. Het maakt me niet eens uit of de opdrachtgevers de werkjes ook daadwerkelijk willen (al heb ik al een eerste enthousiaste reactie binnen). Het feit dat ze nu in mijn atelier op mijn werktafel liggen, is me al heel veel waard.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!

Overpeinzingen

Vandaag heb ik ontdekt dat ik, wanneer ik om 5.45 uur wakker ben en om 7.00 uur alleen even een mok koffie drink, ik beter niet om 7.15 uur een priegelig steentje kan gaan schilderen. Ik heb al geen vaste hand, maar dit was helemaal drama.
Aan de andere kant heb ik wel gemerkt dat ik een diepere laag in mijn werk tegen ben gekomen. Het lijkt me namelijk heel erg leuk om een serie steentjes met babietjes te schilderen als kraamcadeautje. En wel om de volgende redenen:
– het kindje op het steentje blijft klein, in tegenstelling tot die schattige pasgeboren baby die langzaam uitgroeit tot puisterige puber, geldverslindende student, carriéretijger, etc.)
– je kunt het steentje vasthouden om je er aan te herinneren dat dat kleine kindje altijd ergens aanwezig blijft (want iedere dag is nieuw, elk moment is nieuw. Soms op een fijne manier, soms in momenten van paniek als je ook niet meer weet wat je moet doen. Want ik weet niet hoe het voor jullie is, maar ik voel me met regelmaat knap radeloos als het om de kinderen gaat, net als die eerste nacht als jonge moeder).
– het babietje op de steen heeft vlindervleugels, want elke baby ontpopt en transformeert zich hoe dan ook (ook de baby’s die in de buik komen te overlijden of die helemaal niet fysiek vorm krijgen, maar altijd een onvervulde wens blijven).
– op/boven het mutsje zit een hartje, omdat liefde altijd een belangrijk aspect is. Om te ontvangen en te geven. De liefde is grenzeloos, universeel, van begin tot eind.

Nou ja, verder blijven het “gewoon mooie steentjes” en maakt het helemaal niet uit wat ik er bij voel en denk (sowieso faal ik in ieder opzicht om alles wat ik voel en zie en hoor kort en bondig neer te pennen.) Ik merk alleen dat veel mensen zich geraakt voelen door mijn steentjes en ik was nieuwsgierig naar wat dat nou was. Het ging verder dan alleen maar mooi geschilderd en technisch leuk uitgevoerd.

Nu is het tijd om mij aan deze gedachtenkronkels te onttrekken en om onderstaand babietje wat aandacht te geven, want die donkere lijnen kunnen zo echt niet.

Nog meer vogeltjes

Vandaag gelukkig de kans gehad om tussendoor wat te schilderen. Dat is het voordeel van een lange zomervakantie thuis 🙂
De jongste is momenteel erg van het “action painting” (of drawing, beter gezegd).

Vogeltjes

Schilderen is voor mij een manier om in beweging te komen en de minder leuke kanten van het leven om te zetten in iets moois. Een beetje “als het leven je citroenen geeft, maak er dan limonade van”. Nou ben ik eigenlijk wel gek op citroenen, dus in dat opzicht klopt het niet, maar je begrijpt het idee vast wel.
Ook heb ik gemerkt dat wanneer ik vanuit het hoofd ga werken, de boel al snel stil komt te liggen. Ik ben dan niet tevreden, er is geen tijd, ik ben moe, de kinderen hebben me nodig, dat soort dingen.
Als ik mijn hoofd echter als gereedschap inzet en de inspiratie laat stromen, dan komt de boel langzaam weer op gang. En zo komt het dat ik nu ineens vogeltjes aan het schilderen ben. Kleine gezellige vogeltjes, omdat ik zelf behoefte heb aan gezelligheid, bolletjes zachtheid, zacht gefluit, een lentegevoel.
Of er nog meer gaan komen, dat weet ik niet. Ik probeer daar niet over te denken. In ieder geval ben ik blij met deze twee vogeltjes die het levenslicht hebben gezien en ook beide al een bestemming hebben gevonden. Eén een bewuste keuze, de ander spontaan.

Dame (art journal)

Hoewel perfectie niet haalbaar is, zal ik er toch in zekere mate naar blijven streven. Ik wil heel graag stappen zetten, beter worden, genieten van wat ik bereik.
Het is dan ook heerlijk om door mijn art journal te bladeren en te zien dat ik bij iedere pagina een uitdaging ben aangegaan.
Ook zie ik de onderwerpen waar ik niet zoveel zin in had, het geduld niet voor op kon brengen of waar ik nog te huiverig voor ben.
Gisteren heb ik weer stappen proberen te zetten op het gebied van het schilderen van ogen. Vandaag heb ik daar “doodling” en het schrijven van woorden aan toegevoegd (beiden worden veel toegepast in art journals). Huiverig, terughoudend, niet helemaal tevreden… maar ik heb het gedaan. Nu wil ik graag ontdekken hoe ik ook op dit vlak vooruit kan, beter kan. Niet lui onderuit gaan, maar door op de weg die ik nu (eindelijk) ingeslagen ben. Zodat ik trots kan zijn op mezelf. Iets waar ik erg naar verlang.