Vertelstenen

Op dit moment stort ik me helemaal op het schilderen van stenen. Ik vind het zo leuk om te doen en ik ben bezig met een groot project, waar ik hopelijk later nog meer over zal vertellen (als ik het niet vergeet, doordat ik alweer met hele andere dingen bezig ben en zo).
In ieder geval heb ik een setje stenen met het weer als thema afgerond en ook heb ik wat kleine krachtsteentjes met hartjes beschilderd.
Die stenen zijn te koop voor de liefhebber (krachtsteentjes € 0,75 per stuk, de thema-set voor € 24,95).
Verder werk ik aan een set met het thema “familie”. Papa, opa en oma zijn nog even in de schetsfase, dus die volgen later. Maar ik wilde jullie een eerste indruk niet onthouden 🙂

Ik zit momenteel nog in de experimentele fase, maar het lijkt me super leuk om uiteindelijk aan het werk te mogen voor bijvoorbeeld (kinder)coaches en leerkrachten. Zelf vind ik het in ieder geval heerlijk om de stenen in mijn handen te houden en laag voor laag een afbeelding te laten ontstaan. Tijdens het schilderen ontstaan namelijk ook verhalen, komen er emoties los of komt er juist een gevoel van rust en ontspanning. Te mooi om niet te delen, als je het mij vraagt 🙂

Winkeltje

Ondanks de warmte was het vandaag een uiterst creatieve dag.
Het begon vanmorgen al heel vroeg, toen oudste zoonlief aan het sorteren sloeg. Hij transformeerde een uur dat bedoeld was voor lichamelijke oefeningen en maakte er iets heel rustgevends van. We konden hem zien groeien, hem in zijn element zien komen. Hij had de regie en maakte er iets moois van. Hij was betrokken, invoelend, creatief, grappig en dat terwijl hij vol weerstand begon. Hij volgde niet het programma, maar deed op geheel eigen wijze juist dat waar we voor waren gekomen. En dat met schelpjes, steentjes en haaientanden. Zo simpel was het.
Maar eigenlijk begon het al eerder, aan de ontbijttafel. Er kwamen vragen over het weer (“Of krijgen we dat in groep 3, mama?”) en er kwamen gevatte vragen op het gebied van seksuele voorlichting (“Maar komen er dan gaatjes in mijn piemel, of hoe komen die zaadjes er anders uit?”). Tsja, daar moest deze mama wel even over nadenken. Hoe beantwoord je die vragen zo eerlijk mogelijk, zonder het meteen te plastisch te maken?

Na school werd er eerst heerlijk met water, modder en andere materialen een grote bak heksensoep gemaakt. En elkaar natspuiten met de tuinslang kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Daarna moest er echter nagedacht worden over een winkeltje. Zaken als “ik moet er goed genoeg in zijn om het te maken, anders kan ik het niet verkopen” en “hoeveel geld heb ik nodig om te beginnen en heb ik wel zoveel” kwamen voorbij. Ik besloot een handje te helpen en een facebook-pagina aan te maken. Die gaan we de komende dagen een beetje verfraaien en vullen met producten. En als we er dan aan toe zijn, maken we de url openbaar en wordt de winkel geopend. Ik vind het zelf een erg leuk project en verbaas me over de dingen waarover al nagedacht wordt. De nuances ontbreken, net als een stukje realiteitszin, maar toch… we gaan het avontuur aan en kijken waar de reis ons brengt 🙂

Zeemeermin

Upcycle project nummer 3 is een feit!
(Het eerste was de knuffel voor Joep, toen een rokje van een oud shirt en nu deze…).

Maartje is gek op zeemeerminnen en ik vond het wel een uitdaging om zelf een popje te ontwerpen en te maken. Eerst van oude lapjes (stukje poppentricot dat ik nog had liggen en stukken van een oude broek van Maartje) om te testen. Ik heb wel wat meer mijn best gedaan dan bij de knuffel, maar gaandeweg kwam ik toch nog wel heel wat dingen tegen waar ik nog beter op kan letten. Gelukkig dat ik het helemaal niet erg vind om NOG een knuffel te maken 😉
De zeemeermin is erg scheef, een arm zit er verkeerd aan en ik had de naden zo kort geknipt dat open strijken bijna niet lukte (en op een gegeven moment had ik geen zin om het nog te proberen), MAAR… dat maakt het eigenlijk juist tot een authentiek kinderkunstwerkje, want volgens mij heb ik nog nooit in mijn leven iets echt recht gemaakt (dat lukt me zelfs niet met een liniaal, namelijk). Ook motiveerde het om de naaimachine wat meer aan de kant te schuiven en allerlei foutjes te verdoezelen met kraaltjes en gouddraad. Zo is er uiteindelijk een overduidelijk uniek handgemaakt zeemeerminnetje ontstaan, waar ik eigenlijk gewoon erg blij mee ben.
Ik heb echt enorm veel geleerd (met name het maken van het pruikje was een verademing ten opzichte van de methode die ik eerder eens heb gebruikt) en ik heb nu concrete vragen om te stellen bij de volgende naailes. Op naar upcycle project nummer 4 😉

Gebruikt:

  • restje poppentricot
  • kraaltjes van een ketting van de Wibra
  • stukje lint van de Action
  • ribstof, geknipt uit een oude broek
  • klein stukje kant
  • breiwol van Zeeman
  • roze en bruin garen, gouddraad
  • fiberfill

Pepernotenfabriek

pepernotenfabriek1Ieder jaar is het weer groot feest als de sint in het land is en de verkleedkleren worden dan ook gretig uit de kast gehaald. (Afgelopen jaar zelfs nog een keer met carnaval). Twee jaar geleden was Maartje voor het eerst hulppietje en sindsdien heeft ze veel bijgeleerd.
Zij is echter niet de enige. Ook haar moeder leert steeds nieuwe dingen en leeft zich meer en meer in.
Vandaag heb ik wat lege dozen op elkaar geplakt en ingepakt in sinterklaaspapier. Verder heb ik wat dopjes uit de doppenverzamelbak gehaald en maar weer eens de toiletrolletjes tevoorschijn getoverd. (Die dingen blijven maar terug komen op dit blog 😉 ). Toen was het wachten tot de schoolbel ging en de kinderen thuis zouden komen.
Maartje ging eerst nog bij een vriendinnetje spelen, maar Thijs nam in haar plaats een vriendinnetje mee naar huis. Vol enthousiasme stortten ze zich op het project en ik heb de hele middag geen kind aan ze gehad (of juist wel). Er werd druk overlegd, geplakt, geknipt, gekleurd, los gehaald, weer geplakt, getest en aangevuld. Zo veranderde de mogelijke pepernotenfabriek in een prachtige pepernotenwinkel. Met schoorsteen. Met dak. Met knopjes. Met glitters. Met ballon. Met kassa. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
En de kinderen ook, want ze stopten pas toen ze in bad moesten. Morgenochtend wordt er vast weer vlijtig aan verder gewerkt, want ik moest keer op keer bevestigen dat het winkeltje echt, echt, echt niet weg zou gaan, maar nog heeeeeeeeeel lang mag blijven.
Natuurlijk mag dat. En niet in het minst, omdat ik het zelf ook wel leuk vind om de pepernoten door de pepernotenbaan te laten rollen 😉