Emoties

Het was in meerdere opzichten een drukke week voor ons en ergens ben ik blij dat het weekend voor de deur staat. Even weer een stapje terug.
Wat niet wil zeggen dat er niet heel veel leuke dingen zijn geweest. Juist wel!
Ik heb aan een aantal bestellingen voor vertelstenen mogen werken, ik heb nieuwe jurken gekocht (en ik voelde me daarbij als een kind in een snoepwinkel), we hebben een “inhaal-kinderfeestje” gehad, bij de tandarts ging alles super en ik ben met de kinderen begonnen om iedere avond “emotiepotjes” te kleuren.
Aan de hand van het boek “de kleur van emoties” van Anna Llenas kleuren de kinderen en ik iedere dag potjes om aan te geven hoe blij/verdrietig/boos/bang/kalm we ons hebben gevoeld. Het zesde potje is voor een tekening of woordjes.
Onder het kleuren vertellen de kinderen over waarom ze zich zo hebben gevoeld en dat levert mooie inzichten op. De kinderen vinden het erg leuk om te doen en ik leer nog meer over hun dag. Ze vertellen al regelmatig iets, maar nu nemen we er nog wat meer de tijd en de rust voor. Ook zijn ze intussen bezig met kleuren en daardoor lijkt het gemakkelijker te gaan. Er zit geen lading op.
Hieronder een voorbeeld. De werkelijke tekeningen hou ik ivm privacy voor onszelf 🙂

emotiepotjes

Advertenties

Anders…

Eigenlijk moet ik e-mailtjes beantwoorden, het huishouden doen, een wandeling maken, of anders toch wat meer herfstsetjes schilderen. Want die verkopen goed. De setjes die ik gemaakt heb, zijn in een mum van tijd verkocht en ik weet dat ik er zo nog wat meer zou kunnen verkopen.
Ik vind het fijn, een schoon en opgeruimd huis. Ik vind het fijn, netjes gevouwen schone was in de kast. Ik vind het fijn wanneer er geen e-mailtjes op antwoord wachten, maar ik juist kan wachten op de berichten van anderen. Ik vind het fijn om buiten te zijn, vooral als het lekker weer is (ja, het waait, maar de zon schijnt ook). Ik vind het fijn om met de kinderen te spelen en knuffelen en dat heb ik deze ochtend ook zeker gedaan. Knuffelen en liedjes zingen, knus onder een dekentje op de bank even we-time.
Tegelijkertijd voel ik gewoon ontzettend veel. Meer dan ik hier kan en wil opschrijven. In ieder geval lukt het me nooit (tenminste niet voor lang) om iets anders te doen dan mezelf te zijn. Ook al is dat anders dan de norm, de standaard, de verwachtingen. Is het anders dan een deel van mij zou willen.
Daarom ben ik vanmorgen gewoon weer steentjes gaan schilderen. Er zijn zoveel ideetjes die er om vragen om uitgewerkt te worden. Insecten, bloemen, planten, het weer, een dagritme, noem het maar op. In prachtige kleuren schieten de ideeën door mijn hoofd. Soms zoveel dat ik niet anders kan dan even op de bank zitten en niets doen. Niets anders dan de stroom aan beelden aan me voorbij laten gaan. De wensen, de gevoelens, de gedachten.
Duidelijk is, dat het me diep van binnen niet uitmaakt dat ik geen “werkende moeder” ben. En dat ik wil koesteren dat ik de kans heb om mijn eigen weg te gaan. Dat ik een unieke positie heb en dat ik die positie niet tekort wil doen. Ik wil er juist dankbaar voor zijn.
En vanuit die dankbaarheid ben ik steentjes gaan schilderen. Gewoon zoals het in me opkwam, zonder doel, zonder reden. Er gaan nog veel meer steentjes volgen, maar de ochtend is voorbij en de oudste twee mogen zo van school gehaald. Voor nu is dit het resultaat 🙂  :

vertelstenen_voorwerpen

Droomdeurtje

Al een hele tijd geleden wees iemand me eens op het bestaan van droomdeurtjes. Ze dacht dat het wel iets voor mijn kinderen zou zijn. Sinds die tijd ben ik de Facebookpagina gaan volgen en bleef ik twijfelen. Het concept sprak me wel aan, maar zou het wel echt iets voor ons zijn? Zou het niet weer zo’n aankoop zijn die in theorie wel leuk is, maar in de praktijk niets brengt?
Afgelopen week kwam het deurtje steeds vaker in mijn gedachten en ik besloot er nu dan toch maar een te kopen. Alleen de kleuren spraken mij persoonlijk wat minder aan voor bij ons in huis. We hebben geen strak gestyled huis en ook nergens felle kleuren (behalve het speelgoed dat iedere avond in de speelgoedmand verdwijnt).
Gelukkig was dat probleem snel genoeg te verhelpen, want als het ergens niet aan ontbreekt, is het wel verf 🙂
Vanmiddag dus op mijn gemakje in de weer gegaan met schilderen en nu past het deurtje wel heel mooi bij de rest van onze spullen. Ik ben er helemaal blij mee en ben gelijk in de weer gegaan met het uittesten van allerlei decors 😀
Uiteindelijk zal het deurtje een plekje gaan krijgen op de seizoenstafel, maar dan wanneer die weer aan een grondige make-over toe is 🙂

Storm en stilte

Het liep even heel erg storm met de vertelstenen (of sprookjesstenen, zoals ik ze voor mezelf noem). Een dag lang stroomden de bestellingen binnen en heb ik een stapeltje pixies tot leven gewekt. Inmiddels is een groot deel daarvan ook al weer op reis.
Het is fijn om de pixies laag voor laag tevoorschijn te toveren. Ze passen bij me, de vorm en de kleuren. Sommige pixies zijn een beetje grappig, andere zorgzaam of ingetogen. Stuk voor stuk zijn ze uniek en ik kan zonder moeite bij elk een verhaal vertellen.
Misschien dat ik dat ook nog wel eens ga doen. De kinderen vinden namelijk niets leuker dan mama die vertelt…

Vandaag was er meer ruimte voor verstilling. Of eigenlijk meer uitputting. De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor ons allemaal intens. Verlangend tellen we de dagen af en in de ochtend blijven we eigenlijk liever in bed. Nog even doorbijten…
Ik kijk er naar uit, naar de vakantie. Samen een paar stappen terug doen, nergens naartoe hoeven, wel ergens naartoe mogen. Gewoon bij ons in de buurt. We gaan niet op reis. Tenminste niet fysiek. In onze dromen en gedachten daarentegen… We gaan het avontuur in de buurt opzoeken. Speeltuinen, het bos, de tuin, het huis… Gewoon weer even lekker wij.
Intussen blijf ik ook doorgaan met schilderen, schrijven en tekenen. Mijn eerste handlettering-probeersels zijn een feit. Er valt nog veel winst te behalen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen 🙂 Slow living, here we come!

Cadeautjes en mandala’s

Jammer genoeg is de juf van onze oudste langdurig ziek. Het meest vervelende is het voor haar, natuurlijk. Het is nooit leuk om ziek te zijn en zeker niet als het dan ook nog voor een langere periode is.
Het is fijn om te merken dat er vanuit de ouders een initiatief is gekomen om de kinderen iets moois te laten maken. Alle kinderen uit de klas mogen een A4’tje knutselen, kleuren en tekenen en die werkjes worden dan gebundeld in een mooi boek. Een prachtiger cadeau is er volgens mij niet te krijgen. Want als er iets is waar kleuters goed in zijn, dan is het wel betrokkenheid. Lief zijn voor een ander en de ander weer blij willen maken.
Ook Thijs heeft heel erg zijn best gedaan. Vorige week al. Toen heeft hij op geheel eigen initiatief een prachtige mandala gemaakt. Vol toewijding en aandacht. We wisten toen nog niet van het gezamelijke initiatief. Hij vond het echter geen probleem om nog iets te maken. Dus met net zoveel inzet heeft hij nog een mandala gemaakt. Dit keer een mixed-media variant 🙂

Zelf vind ik het ook heerlijk om cadeautjes te geven en dan het liefst iets wat de ander heel erg mooi vindt, maar wat ik zelf gemaakt heb. Door de ingevulde vriendenboekjes weet ik wat de lievelingsboeken van de juffen zijn. En laat ik die nou ook allebei in huis hebben.
En hoewel mijn hart natuurlijk uit gaat naar de juf die nu niet op school kan zijn, voelde ik me nog sterker betrokken bij de juf die het nu extra zwaar heeft. De juf die er extra taken bij heeft gekregen en zich toch iedere dag in zet om het voor de kleuters fijn en bekend te houden.
Dus hoewel ik het in eerste instantie als verjaardagscadeautje maakte, heb ik de tekening toch gisteren al gegeven. Op het juiste moment.
Daarna kwam er ruimte vrij om de andere tekening te maken.
Het is niet mijn gewoonte om tekeningen uit boeken na te tekenen, maar toch was het fijn om te doen. Een uitdaging om iets te maken wat op het origineel lijkt, maar wat tegelijkertijd van mij is.

Tekeningen

Het is weer tekentijd. Zoon en dochter zijn druk in de weer met tekeningen en knutsels voor sinterklaas en ik heb eindelijk mijn doos met softpastels weer eens uit de kast gehaald. In het verleden heb ik veel met krijt gewerkt en ik heb er de afgelopen maanden ook vaak aan gedacht, maar nu heb ik het eindelijk weer ter hand genomen. Meteen weet ik weer waarom ik er vroeger zo graag mee werkte. De zachte kleuren, het werken met mijn handen (in plaats van penseel), het dromerige effect…
De directe aanleiding voor mijn tekeningen was het feit dat mijn dochter het moeilijk vind om de overgang van thuis naar school te maken. Thuis vindt ze het fijn, op school vindt ze het fijn, maar het moment van afscheid nemen blijft een lastig punt.
Nu bedacht ik mij dat Thijs in het begin een tekeningetje mee de klas in nam. Dit hielp hem om dicht bij zichzelf te blijven en zich niet te verliezen in de drukte van rondlopende kinderen en vertrekkende ouders. Het was een idee van hemzelf en iedere ochtend maakte ik met plezier een snelle schets. Meestal van zijn lievelingsknuffeltje en met zijn naam in sierlijke letters.
Misschien is het ook wel iets voor Maartje, dacht ik. Dus met veel plezier tekende ik een meisje met een kaarsje. Niet te ingewikkeld, wel sfeervol. Maar Maartje zou Maartje niet zijn als ze toch niet liever iets anders wilde. Een tekening van Woezel en Pip moest het worden. Het liefst een heel stripverhaal met veel tekst.
Dit riep ik snel een halt toe en ik heb gisteravond toen ze in bed lag een eenvoudige tekening van de hondjes gemaakt. Vanmorgen trok ze blij met haar tekeningetjes (die ik voor de volledigheid gelamineerd heb) naar school.
Jammer genoeg hielp het haar niet zoals het Thijs geholpen weest, dus we blijven nog even zoeken naar een oplossing.
Nu vertelde Thijs me gisteren dat zijn juf vandaag jarig is en aangezien ik alle spullen nog klaar had liggen, besloot ik een tekening te maken als cadeautje. Officieel viert ze haar verjaardag op school pas eind van het jaar met juffendag, maar een cadeautje kan nooit kwaad, toch? Ik heb in ieder geval met veel plezier weer een tekening gemaakt en ben erg blij dat ik het krijt weer tevoorschijn heb gehaald. Wie weet volgen er snel nog meer werkjes 🙂

Samenwerking

tekening_thijs
Een hartjesmannetje op een mat bij een huis met daarin ramen en daar woont nog iemand, maar die is niet goed gelukt, dus die heb ik er weer uitgeknipt en ook nog een weg en een vlinder en bloemen en bijtjes

Niet alleen Maartje is van het tekenen, maar ook Thijs heeft de smaak te pakken. Op school wordt de ene tekening na de andere gemaakt en thuis wordt regelmatig in opperste concentratie aan de knutseltafel gewerkt. Vaak worden er nog woordjes aan de werkjes toegevoegd, of wordt de tekening ingepakt als cadeau.
Laatst was Thijs voor schooltijd druk in de weer met potloden en stiften, terwijl ik druk was met het klaarmaken van de lunchtasjes. Toen we even later aanschoven aan de ontbijttafel, werd ik verrast met een prachtige tekening van een huis. Ik wist niet dat hij dit in zich had! Ik vond de tekening zo mooi, dat ik hem niet zomaar ergens neer wilde leggen. Voorzichtig deed ik de suggestie dat Thijs de tekening op kon plakken en er nog andere dingen bij kon maken. En hoewel hij enthousiast reageerde, kwam het er uiteindelijk niet van.
De tekening verplaatste zich in de loop van enkele dagen van de eettafel naar de bank, toen naar de knutseltafel en tot slot kwam ik hem op de grond tegen. Voor mij reden genoeg om even afstand te nemen van de regel “bemoei je niet met andermans tekening.”
Ik ging in de weer met gekleurd papier en maakte een eenvoudig achtergrondje. Daar legde ik het huisje op en toen Thijs uit school kwam, liet ik het hem zien. “Kijk, zo zou je het kunnen doen.” Thijs reageerde enthousiast, maar wilde toch liever verder met de Lego. En buiten spelen. En met de Playmobil spelen…
Maar als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, vind ik het moeilijk om het los te laten. Dus ik ging zelf maar in de weer met lijm en potloden. En dat motiveerde Thijs weer om er zelf nog iets bij te tekenen, met als resultaat een fijne samenwerking en een prachtig resultaat (al zeg ik het zelf 😉 )

Samen tekenen

Mijn dochter begint steeds herkenbaarder te tekenen. Toen ze 2 was, had ze al af en toe uitzonderlijke tekeningen, maar die verdwenen dan weer onder een berg strepen, vlekken of ze werden gewoonweg kapot gescheurd (niet uit frustratie, scheuren was gewoon leuk om te doen). En hoe leg je vast dat ze eerst begint met een bloot lijfje en er vervolgens kleren overheen tekent?
Ongeveer een maand geleden verschenen de prachtigste bloemen op papier in een geheel eigen stijl. Ik voelde me geïnspireerd en wilde ze graag natekenen. Door tijdgebrek en vergeetachtigheid, kwam het er alleen niet zo van.
Twee weken later kwamen er prinsessen op papier. Nu kon ik het echt niet meer laten en schoof bij dochterlief aan tafel.
Het is heerlijk om samen te tekenen en te kleuren. Bij elkaar te zitten en ideetjes van elkaar over te nemen. Ik leer haar tekeningen tot in detail kennen en begrijp beter wat ze er mee wil zeggen (Die scheve armen? Perspectief! Die zwarte versiersels? Schminck!). En oh wee als ik het verkeerd nateken!
Zij leert van mij stukje bij beetje techniek: schaduw, kleuren mengen en haar eigen lichaam als voorbeeld gebruiken (want tot hoe ver komen die armen als je staat, aan welke kant zit de duim, hoe zien je ogen er precies uit).
Ik vind het mooi om te zien hoe kritisch ze kijkt en hoe geconcentreerd ze bezig kan zijn. Om vervolgens op te staan en lekker in de modder te gaan spelen. Of de tekening helemaal onder de stickers te plakken, of ook gewoon blij te zijn met een blaadje vol stempels of plakband. Het is niet iedere keer van hoog niveau en dat hoeft ook zeker niet. Het belangrijkste blijft te allen tijden dat het leuk is om te doen.

Hieronder wat voorbeelden. Aan de linkerkant van de foto’s de originelen van mijn dochter, aan de rechterkant mijn “kopietjes”.

Samen kaarten maken

Vanmorgen had ik geen zin om naar de winkel te gaan om een wenskaart te kopen. Toch werd het werkelijk tijd om bij iemand een felicitatie-kaart in de brievenbus te doen (voor je het weet is die pasgeboren baby al het huis uit en op kamers).
Ik besloot om een knutseluurtje in te lassen en samen kaarten te maken. Dochterlief ging in de weer met wasco’s, zoonlief met potloodjes en ik koos voor een collage. Het was heel gezellig zo aan de eettafel, zeker met mooie muziek op de achtergrond (Maartje koos de eerste nummers, Thijs de laatste).
Thijs zijn aandachtsboog is niet heel groot en hij houdt ook nog eens van klussen, dus de tekening die heel overzichtelijk begon, verdween in een berg met snippers en kreukels. Het mooiste stuk (dat, waarvan Thijs zei dat het de baby voorstelt) heb ik geselecteerd voor de uiteindelijke kaart, maar omdat recht knippen niet mijn sterkste kant is, heb ik maar geen poging gewaagd om Thijs zijn tekening netjes uit te knippen. In plaats daarvan heb ik voor de afwerking juist extra scheef en rommelig geknipt en vervolgens de tekening op een ander velletje karton geplakt.
Bij deze het resultaat, dat inmiddels netjes op plaats van bestemming bezorgd is 🙂kaart door thijs kaartGebruikte materialen:
– diverse soorten papier van de Hema
– (kleur)potloden
– oude krant
– oude kalender
– pen met zilverkleurige inkt
– schaar
– fineliners en stift
– fotolijm

Een aantal kunstwerkjes

Thijs is nog niet zo van het heel nauwkeurig knippen, plakken en tekenen, maar gaat lekker zijn eigen gang. Heel natuurlijk voor een peuter en het is een aardigheid om hem bezig te zien. Gaandeweg heeft hij al heel wat kunstwerkjes gemaakt. Thuis, maar ook op de peuterspeelzaal. Dieren, helikopters, paddenstoelen, vlinders, niets is te gek.
Af en toe dragen de buurkinderen ook nog wat bij en de mooiste dingen komen bij ons op de deuren te hangen.kinderkunstwerkje5 kinderkunstwerkje6

Ook mamma blijft het leuk vinden om mee te knutselen en te tekenen.

kinderkunstwerkje4