Kinderfeestje in aantocht

Het is bijna zover: het kinderfeestje van de oudste komt dichterbij. Daar horen natuurlijk uitnodigingen bij en het leukste vinden wij nog steeds om die zelf te maken. De herinneringen aan het geklieder met scheerschuim zaten nog erg vers in het geheugen, dus toen ik die techniek opperde, werd dat met groot enthousiasme ontvangen.
Het was even zoeken naar een geschikt moment, omdat het maakproces misschien niet zoveel werk is, maar het opruimen des te meer.
Gelukkig hadden we een hele zaterdagmiddag te besteden, kon peuter (na wat tegenstribbelen) naar bed gebracht worden en hebben we naar hartelust kunnen kliederen.
Hieronder een sfeerimpressie van het maakproces.
Na het marmeren van het papier, is er ook nog gespat met ecoline (gewoon met de ouderwetse tandenborstel techniek), gespoten met spuit-acryl en zijn er wat glitters toegevoegd. Als finishing touch zijn de randen van de kaarten bewerkt met een stempelkussen. Dit geeft een zacht effect.

Softpastel

Nu het pastelkrijt tevoorschijn is gekomen, grijp ik er heel gemakkelijk op terug. Kleuren in elkaar over laten vloeien, experimenteren met vormen, wel of geen hartjes bij de pixies… het laat zich allemaal heel gemakkelijk uitproberen.
De kinderen zijn ook heel erg geïnteresseerd en inmiddels hebben ze het gedurfd om verzoekjes in te dienen. Dit wel pas nadat ik een tekening had gemaakt als extra cadeautje voor een kinderfeestje.
Het is grappig om te merken waar ze mee bezig zijn en hoe ik daar dan weer vanuit mezelf vorm aan kan geven. Het zijn gelukkig nog gemakkelijke opdrachtgevers, ze vinden bijna alles wel mooi.
Op deze manier genieten we nog even heel relaxt van het laatste beetje vakantie. Weinig moet, veel mag en zo probeer ik stiekem toch een soort van goed voornemen uit: proberen de lat wat lager te leggen en meer te genieten van dat wat zich voordoet. Overal is wel iets moois in te ontdekken.

Kinderfeestje

Doordat de kinderen pas enkele weken op hun nieuwe school zitten en dochterlief nogal een uitgesproken mening heeft, is er op haar verzoek een heel klein kinderfeestje bij ons thuis gevierd. Dochter wilde nergens naartoe en alleen haar beste vriendin uitnodigen. Een kookfeestje leek haar wel wat. Of nog liever een bakfeestje met veel snoep.
Onder het mom “u vraagt, wij draaien” heb ik dat geregeld. Het is een heerlijk feestje geworden, waar we allemaal met een voldaan gevoel op terug kunnen kijken.

Vakantie

We hebben in de mei-vakantie genoten van een weekje wintersport. Het was even wennen om dit zo laat in het jaar te doen, maar we werden beloond met alle soorten sneeuw. Van slush-puppy (alleen even ranja toevoegen) tot rem-sneeuw (nog niet eerder zo meegemaakt, het was alsof er handremmen op je ski’s zaten en dat die dan snoeihard aangetrokken werden), tot ijs tot… jawel, perfecte sneeuw. Dacht ik aan het begin van de week dat ik wel klaar was met het wintersport-gedoe, aan het eind van de week zag ik het weer helemaal zitten.
De tijd die we niet op de piste zaten (of skieden), brachten de kinderen in het zwembad door en ik in het appartement met mijn knutselspulletjes. Ik heb wat experimentjes gedaan met sprookjeswol en ik heb een klein manteltje gehaakt. Zoals altijd pakte ik het weer top-down aan, door met het moeilijkste te beginnen. (En me dan verbazen dat mijn kinderen hun lego willen opbouwen zonder de juiste volgorde aan te houden).
Eenmaal thuis mochten we aan de slag met het kinderfeestje van oudste zoonlief en later nog het “grote-mensen-feest.” Vast onderdeel van de verjaardag is de zelfgemaakte slagroomtaart die door de kinderen met veel enthousiasme en toewijding wordt versierd. Het maakt niet uit hoe de taart smaakt, de liefde die er in zit, maakt alles goed.
Tussen het feesten door zijn de kinderen o.a. creatief bezig geweest met het beschilderen van uit Frankrijk meegebrachte stenen.
Nu is het aan mij om puin te ruimen en het ritme van alledag op te pakken.
Inspiratie genoeg om weer lekker aan de slag te gaan met pegdolls en pasteltekeningen, dus: to be continued!