Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Kwismus

kerststal Het lijkt er werkelijk op alsof het allemaal wat rustiger wordt hier in huis en dan vooral binnen in mij. In tegenstelling tot andere jaren is eerste kerstdag nou eens niet een dag om flink op te ruimen en schoon te maken. Ik ervaar geen stress, geen moeten, geen “waarom?!” Eerlijk gezegd is het een onwerkelijke gewaarwording, maar dan wel een fijne.
Gisteren was de dag van opruimen en schoonmaken, van boodschappen doen en gemakkelijk (want gehaald) eten. En het was de dag van een activiteit waarvan ik hoop dat het een ritueel gaat worden.
Hier gaan de kinderen vrijwel iedere avond in bad (een opblaasbadje in de douche). Zo ook gisteravond. Terwijl ze in bad zaten, heb ik snel de seizoenstafel leeggeruimd en opnieuw ingericht. Alle herfstspullen zijn opgeborgen en koning winter heeft zijn intrede gedaan. Daarnaast heeft de kerststal er zijn plek gekregen. De stal is ooit door mijn opa gemaakt en de beeldengroep is ook van mijn opa en oma geweest. Daarnaast heb ik stenen gebrukt die mijn oma verzameld heeft, naast de stenen die mijn kinderen regelmatig mee nemen. Het geeft me een fijn, warm gevoel om oud en nieuw te combineren. Niet alleen maar te kijken naar wat ik mooi vind qua uiterlijk, maar vooral naar wat ik mooi vind aan herinneringen. Bij het neerzetten van de stal was het net alsof oma er even was.

Toen ik klaar was, heb ik alle lichten beneden uitgedaan en de kinderen mochten boven aan de trap hun hun lampionnetjes (die ze op school hadden gemaakt) aan doen. Vervolgens mochten ze de engel volgen (ik had een beeldje van een engel en een kaarsje vast). Heel stilletjes liepen we de woonkamer in, naar de seizoenstafel. Daar mochten de kinderen op de meditatiekussens gaan zitten en luisteren naar het kerstverhaal van Dick Bruna. Toen het kindje Jezus in zijn kribbe lag, mochten ze de zelfgemaakte adventskaarsjes aansteken. Eigenlijk hadden ze daarna ook de lampjes van de kerstboom aan mogen doen, maar dat was ik vergeten.
Ik vond het een hele fijne manier om de kerst te starten. De verstilling, het lezen bij kaarslicht.
De kinderen waren vooral bezig met wie de kaarsjes weer uit mocht blazen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat de ervaring ze bij blijft en dat ze het volgend jaar weer zo willen doen. Misschien dat dochterlief dan de engel mag zijn en zoonlief een herder. En misschien samen de herders bij de stal neerzetten, in plaats van de hele stal al ingericht hebben.  Ieder jaar kunnen we het een beetje uitbreiden en aanpassen aan onze wensen.

Vandaag gaan we breekbrood bakken, appeltaart en koude schotel maken, knutselen, een spelletje doen en gewoon in alle rust samen zijn. Morgen aan het eind van de middag komt het familiebezoek en maken we er een feestje van. Niet bijzonder qua eten, maar hopelijk wel bijzonder qua ervaring en samenzijn.

Merrie kwismus!