Storm en stilte

Het liep even heel erg storm met de vertelstenen (of sprookjesstenen, zoals ik ze voor mezelf noem). Een dag lang stroomden de bestellingen binnen en heb ik een stapeltje pixies tot leven gewekt. Inmiddels is een groot deel daarvan ook al weer op reis.
Het is fijn om de pixies laag voor laag tevoorschijn te toveren. Ze passen bij me, de vorm en de kleuren. Sommige pixies zijn een beetje grappig, andere zorgzaam of ingetogen. Stuk voor stuk zijn ze uniek en ik kan zonder moeite bij elk een verhaal vertellen.
Misschien dat ik dat ook nog wel eens ga doen. De kinderen vinden namelijk niets leuker dan mama die vertelt…

Vandaag was er meer ruimte voor verstilling. Of eigenlijk meer uitputting. De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor ons allemaal intens. Verlangend tellen we de dagen af en in de ochtend blijven we eigenlijk liever in bed. Nog even doorbijten…
Ik kijk er naar uit, naar de vakantie. Samen een paar stappen terug doen, nergens naartoe hoeven, wel ergens naartoe mogen. Gewoon bij ons in de buurt. We gaan niet op reis. Tenminste niet fysiek. In onze dromen en gedachten daarentegen… We gaan het avontuur in de buurt opzoeken. Speeltuinen, het bos, de tuin, het huis… Gewoon weer even lekker wij.
Intussen blijf ik ook doorgaan met schilderen, schrijven en tekenen. Mijn eerste handlettering-probeersels zijn een feit. Er valt nog veel winst te behalen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen 🙂 Slow living, here we come!

Advertenties

Winkeltje

Ondanks de warmte was het vandaag een uiterst creatieve dag.
Het begon vanmorgen al heel vroeg, toen oudste zoonlief aan het sorteren sloeg. Hij transformeerde een uur dat bedoeld was voor lichamelijke oefeningen en maakte er iets heel rustgevends van. We konden hem zien groeien, hem in zijn element zien komen. Hij had de regie en maakte er iets moois van. Hij was betrokken, invoelend, creatief, grappig en dat terwijl hij vol weerstand begon. Hij volgde niet het programma, maar deed op geheel eigen wijze juist dat waar we voor waren gekomen. En dat met schelpjes, steentjes en haaientanden. Zo simpel was het.
Maar eigenlijk begon het al eerder, aan de ontbijttafel. Er kwamen vragen over het weer (“Of krijgen we dat in groep 3, mama?”) en er kwamen gevatte vragen op het gebied van seksuele voorlichting (“Maar komen er dan gaatjes in mijn piemel, of hoe komen die zaadjes er anders uit?”). Tsja, daar moest deze mama wel even over nadenken. Hoe beantwoord je die vragen zo eerlijk mogelijk, zonder het meteen te plastisch te maken?

Na school werd er eerst heerlijk met water, modder en andere materialen een grote bak heksensoep gemaakt. En elkaar natspuiten met de tuinslang kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Daarna moest er echter nagedacht worden over een winkeltje. Zaken als “ik moet er goed genoeg in zijn om het te maken, anders kan ik het niet verkopen” en “hoeveel geld heb ik nodig om te beginnen en heb ik wel zoveel” kwamen voorbij. Ik besloot een handje te helpen en een facebook-pagina aan te maken. Die gaan we de komende dagen een beetje verfraaien en vullen met producten. En als we er dan aan toe zijn, maken we de url openbaar en wordt de winkel geopend. Ik vind het zelf een erg leuk project en verbaas me over de dingen waarover al nagedacht wordt. De nuances ontbreken, net als een stukje realiteitszin, maar toch… we gaan het avontuur aan en kijken waar de reis ons brengt 🙂