Leerproces

paashaasGisteren wilde de oudste liever thuis knutselen dan naar de speeltuin en de kinderboerderij. En dat terwijl hij juist heel graag buiten is, gek is op picknicken en het liefst met vriendjes speelt. Nou heb ik hem kort laten picknicken op het schoolplein (beetje gek, maar ja, dat zijn ze inmiddels wel van mij gewend), omdat ik niet voor niets die tas in had staan pakken.
Daarna zijn we echter naar huis gegaan en mocht zoonlief vertellen wat hij nodig had en hoe het moest. Hij had namelijk een duidelijk idee.
Ik gaf hem de materialen en liet het hem verder zelf doen. Af en toe moest ik wel op mijn lip bijten om niets te zeggen. De neiging dat het “mooi” moet worden onderdrukken. Alleen wanneer hij het vroeg, ondersteunde ik en dat dan met mate.
Uiteindelijk is hij heerlijk ontspannen bezig geweest en op het laatst kwam hij naar me toe: “mama, ik ben zo fijn bezig geweest en ik vind het zo mooi geworden, dat ik er van moet huilen.”
Tsja, dat deed mijn moederhart natuurlijk enorm veel. En het deed me heroverwegen hoe waardevol die afgekaderde werkjes van mij eigenlijk zijn. Ik kon heel veel zeggen over de paashaas, hem tips geven, hem “helpen.” Maar dan had ik zijn beleving afgepakt. Dan had hij wel geknutseld, maar dan was het niet meer zijn paashaas geweest.
Nu heb ik hem gevolgd, komt het echt uit hem en dat heeft hij gevoeld.

Het is niet erg dat ik af en toe “mooie” dingen wil maken. Ook dat is leerzaam en levert leuke dingen op. Maar het is ook niet erg om af en toe afstand te nemen, los te laten, te kijken, stand-by te zijn.

En dan de toren die dochterlief voor school maakte. Hij is niet speciaal, niet geniaal… maar ze werd er blij van. Ze heeft hem vol overgave gebouwd en ik zie haar groei. Dat ze dit alleen kan, dat ze er plezier aan beleeft. En ik leerde dat ze het op school ook leuk vindt om met Kapla te bouwen, ook al vinden andere kinderen er niets aan. Dat ze dan gewoon lekker in haar eentje aan de gang gaat.

Vervolgens ben ik zelf aan de slag gegaan met een tekening die ik eigenlijk als “af” had bestempeld. Bij ieder lijntje moest ik mijn denken stopzetten, het concept van “mooi” loslaten. Ik wil hem cadeau doen en ik wil dat de tekening past bij die persoon. Het ging niet meer om techniek, maar om beleving. Daarbij maakte ik wel volop gebruik van alle kennis en ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan. Ik ken de materialen, weet wat ze doen, weet hoe ik een penseel neer moet zetten.
Uiteindelijk is het een geheel geworden van pastel, glitters, gouache en een beetje oostindische inkt. Niet perfect, wel zoals het hoort te zijn 🙂

Advertenties

Masker

Wat doe je wanneer je je niet zo lekker voelt, maar toch ook niet in bed wilt liggen?
Lekker in pyjama knutselen!
Onder het genot van een kopje kinderkoffie (opgeschuimde melk met kaneel) is dochterlief flink in de weer geweest. Uit een stukje karton is een vormpje geknipt, er zijn gaten voor de ogen geprikt en vervolgens papier geplakt, glitters en veertjes toegevoegd en last-but-not-least: wat glimmende bloemen en hartjes.
Ik heb twee sateprikkers in washi-tape gewikkeld en met plakband aan de achterkant bevestigd. Als kers op de taart nog twee chenilledraden er bij en voila: een masker voor carnaval 🙂

Theelichtjes

Eigenlijk is het een activiteit voor 21 december, maar op woensdag spreken de kinderen graag af en ben ik al half gaar van alle drukte. Daarnaast hebben de kinderen op donderdag kerstontbijt op school en daar moeten we ook nog een en ander voor doen.
Het leek me dus een beter idee om de er-moet-nu-rust-komen-zaterdagmiddag en de relaxte-nee-geen-televisie-meer-zondagochtend te gebruiken om te knutselen. Alle tijd om rustig bezig te zijn en ook tijd genoeg om na afloop de rommel weer netjes op te ruimen. (En rommel, daar hebben we genoeg van!)
Ik had wat glazen potjes verzameld en schoongemaakt met als idee er versierde potjes voor theelichtjes van te maken.
Gistermiddag heb ik de metalen bakjes van wat theelichtjes afgepulkt en hebben we samen kaarsjes van bijenwas gemaakt. Dat ging niet zonder slag of stoot (tot twee keer toe viel het blikje bijenwas om in het pannetje water), maar het is gelukt. Heel voorzichtig goten we samen de bijenwas in de vormjes en staken er stukjes lont in. Terwijl we wachten tot de kaarsjes hard werden, hebben we uit plakjes gekleurde bijenwas (van Stockmar) figuurtjes gestoken en die later op de kaarsjes gelegd.
Vanmorgen na het ontbijt heb ik  een berg knutselspullen op tafel gelegd en de kinderen de vrije hand gegeven. Wat vonden ze het stoer dat ze dit keer zelf met de mod podge mochten werken!
Er werd driftig geplakt, gescheurd en gesmeerd. Thijs heeft van zijn theelichtje zelfs een echte prijsbeker met handvat gemaakt 🙂
De glitters zijn rijkelijk gestrooid en die zullen we de rest van het jaar nog wel tegen gaan komen. Gelukkig ben ik zelf net een ekster, dus vind ik het niet zo erg, zo’n glinsterende woonkamer.
Al met al was het weer een hele leuke knutselactiviteit en hebben we twee originele kerstcadeautjes voor de juffen.
Tip: Om er voor te zorgen dat de kaarsjes niet al teveel gaan schuiven, heb ik een laagje sierzand in de potjes gedaan. Het staat mooi, de kaarsjes schuiven niet en de potjes worden minder warm.

Pepernotenfabriek

pepernotenfabriek1Ieder jaar is het weer groot feest als de sint in het land is en de verkleedkleren worden dan ook gretig uit de kast gehaald. (Afgelopen jaar zelfs nog een keer met carnaval). Twee jaar geleden was Maartje voor het eerst hulppietje en sindsdien heeft ze veel bijgeleerd.
Zij is echter niet de enige. Ook haar moeder leert steeds nieuwe dingen en leeft zich meer en meer in.
Vandaag heb ik wat lege dozen op elkaar geplakt en ingepakt in sinterklaaspapier. Verder heb ik wat dopjes uit de doppenverzamelbak gehaald en maar weer eens de toiletrolletjes tevoorschijn getoverd. (Die dingen blijven maar terug komen op dit blog 😉 ). Toen was het wachten tot de schoolbel ging en de kinderen thuis zouden komen.
Maartje ging eerst nog bij een vriendinnetje spelen, maar Thijs nam in haar plaats een vriendinnetje mee naar huis. Vol enthousiasme stortten ze zich op het project en ik heb de hele middag geen kind aan ze gehad (of juist wel). Er werd druk overlegd, geplakt, geknipt, gekleurd, los gehaald, weer geplakt, getest en aangevuld. Zo veranderde de mogelijke pepernotenfabriek in een prachtige pepernotenwinkel. Met schoorsteen. Met dak. Met knopjes. Met glitters. Met ballon. Met kassa. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
En de kinderen ook, want ze stopten pas toen ze in bad moesten. Morgenochtend wordt er vast weer vlijtig aan verder gewerkt, want ik moest keer op keer bevestigen dat het winkeltje echt, echt, echt niet weg zou gaan, maar nog heeeeeeeeeel lang mag blijven.
Natuurlijk mag dat. En niet in het minst, omdat ik het zelf ook wel leuk vind om de pepernoten door de pepernotenbaan te laten rollen 😉