Storm en stilte

Het liep even heel erg storm met de vertelstenen (of sprookjesstenen, zoals ik ze voor mezelf noem). Een dag lang stroomden de bestellingen binnen en heb ik een stapeltje pixies tot leven gewekt. Inmiddels is een groot deel daarvan ook al weer op reis.
Het is fijn om de pixies laag voor laag tevoorschijn te toveren. Ze passen bij me, de vorm en de kleuren. Sommige pixies zijn een beetje grappig, andere zorgzaam of ingetogen. Stuk voor stuk zijn ze uniek en ik kan zonder moeite bij elk een verhaal vertellen.
Misschien dat ik dat ook nog wel eens ga doen. De kinderen vinden namelijk niets leuker dan mama die vertelt…

Vandaag was er meer ruimte voor verstilling. Of eigenlijk meer uitputting. De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor ons allemaal intens. Verlangend tellen we de dagen af en in de ochtend blijven we eigenlijk liever in bed. Nog even doorbijten…
Ik kijk er naar uit, naar de vakantie. Samen een paar stappen terug doen, nergens naartoe hoeven, wel ergens naartoe mogen. Gewoon bij ons in de buurt. We gaan niet op reis. Tenminste niet fysiek. In onze dromen en gedachten daarentegen… We gaan het avontuur in de buurt opzoeken. Speeltuinen, het bos, de tuin, het huis… Gewoon weer even lekker wij.
Intussen blijf ik ook doorgaan met schilderen, schrijven en tekenen. Mijn eerste handlettering-probeersels zijn een feit. Er valt nog veel winst te behalen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen 🙂 Slow living, here we come!

Thuiswerken in kleur

Het leuke van thuiswerken, met de kinderen er bij, is dat er steeds nieuwe dingen ontstaan met de spullen die rondslingeren. Het is heel organisch, levend en kleurrijk.
Ik bouw met het speelgoed van de jongste (ik ben verliefd op de kleuren, de vormen, het materiaal) en de middelste ziet dan mijn raamslinger van de zon en wil er ook een maken. Dat kan, want ik had mijn spullen toch niet opgeruimd. Het lege glas op tafel inspireert om een proefje te doen met water, olie, ranja en twee dopjes. En ach, er waren nog wat m&m’s over van het verjaardagsfeest, dus dat proefje kon er ook nog wel bij 🙂
Ik droom wel eens over een opgeruimd huis, een plek waar ik mijn spulletjes gemakkelijk kwijt kan en weer kan pakken. Maar in de praktijk slingert er altijd wel wat rond. Soms enigszins geordend, soms alles door elkaar. Zo ligt op dit moment de eettafel vol met pegdolls, vilt, stukjes papier, stenen, verf… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles wordt gebruikt en inspireert me. Zou ik een eigen atelier hebben, dan ben ik bang dat het alleen nog een grotere bende op gaat leveren. Chaos hoort nu eenmaal bij mij, bij ons als gezin.
Vanavond ga ik weer dromen over hoe ik in de vakantie ga zorgen dat alles netjes word (de zolder eindelijk weer aanpakken, de werkkamer reorganiseren), nu duik ik weer lekker tussen mijn wolletjes, viltjes en verfjes 🙂

Kabouters

De afgelopen dagen ben ik in de ban van kabouters en dan met name de variant die gemaakt wordt van peg dolls. Dit zijn kleine, houte figuurtjes die doen denken aan de pionnetjes van Mens erger je niet en Ganzenbord. Of eigenlijk hoeven ze niet klein te zijn, want per ongeluk heb ik een paar XL modelletjes besteld. Gelukkig heb ik daar ook al wel een bestemming voor.
Maar goed. Kabouters van peg dolls dus. Ik vind het heerlijk om er mee bezig te zijn. Kleuren combineren (voordeel van een zakje met restjes, i.p.v. zelfgekozen kleuren), kapsels bedenken, borduursels bedenken… Ik heb mijn Pinterest-boards weer flink aangevuld met inspiratie-materiaal en heb grootse plannen. Wat daar van terecht gaat komen, valt natuurlijk te bezien, maar het dromen is al erg leuk.
Dus terwijl de kinderen druk zijn met carnaval (en ik eigenlijk na moet denken over de schminck, want tsja, nu heb ik de kans), ben ik al druk met de traktatie voor zoonlief. Die is namelijk al bijna jarig *kuch*
Wat de kinderen er ook van gaan vinden, ik vind het in ieder geval helemaal leuk. En ik heb ruim ingekocht, dus ik ga ook zeker nog wat leuke (uitgebreidere) varianten maken voor de seizoenstafel 🙂 )