Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ❤

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Ontdekkingsreis

De vakantie is begonnen en ik verheug me al op de uren van creatief bezig zijn. Niet alleen met vertel- en krachtstenen, maar ook op andere vlakken. Er is nog heel veel wat ik uit wil proberen. Het thema van de “dwaallichtjes” blijft me trekken. Alleen dan niet lichtjes die je laten verdwalen, maar die je juist de weg doen vinden. To be continued…

Nieuwe school, nieuwe start

De kinderen zijn niet alleen begonnen aan een nieuw schooljaar, maar zijn ook elk gestart aan een nieuwe school. Zelf was ik behoorlijk zenuwachtig over hoe de eerste dagen zouden verlopen. Zou er veel heimwee zijn, zouden ze wel echt op hun plek zijn, vriendjes kunnen maken…?
De eerste dag kwamen ze stralend uit school. Ze renden op me af en konden niet snel genoeg verteld krijgen hoe fantastisch ze het hadden gehad. Wat een opluchting!
En dit patroon herhaalde zich vervolgens iedere dag. Blije, stralende kinderen. Moe, maar erg voldaan. Zoals zoon zei: “ik ben fijn moe.”
Wat een pak van mijn hart, na maanden van zorgen. Maanden waarin mijn oudste gedeeltelijk thuiszitter was en wij ouders gesprek na gesprek voerden om te zien wat er nodig was om hem weer fijn naar school te kunnen laten gaan.
En hoewel ik nog veel te verwerken heb en er nog vanalles een plekje mag krijgen, merk ik een kleine verschuiving. Zo heb ik vandaag samen met zoonlief papier gemaakt op een experimenterende manier. Het ging niet om het resultaat, maar om het samen ontdekkend bezig zijn. “Hoe doe jij dat?” “Wat gebeurt er als…” Toen ik merkte dat ik hem wilde “helpen” heb ik bewust en letterlijk een stap terug gezet en hem zijn eigen gang laten gaan. Het hoeft allemaal niet perfect, het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag een proces zijn waar we af en toe mee aan de gang gaan en waar we kleine stappen in zetten. En dan bedoel ik ook echt “wij”, want ik leer net zo goed van hem, als hij van mij. We doen het echt samen.
Ook is er afgelopen week door de kinderen weer veel getekend. Wat was ik blij om te horen dat ze ook op school iedere dag mochten tekenen, omdat ik weet dat het belangrijk voor ze is en hoe fijn ze het vinden. En wat een groei is er zichtbaar, een verschuiving in perspectief en beleving.
Zo kom ik langzaam weer bij mezelf en groei ik richting herfst. Gisteren uitte zich dat in een avond ziek op de bank. Heerlijk onder een dekentje onbedoeld in slaap gevallen. Geen televisie, geen opruimen, geen gedoe.
Even pas op de plaats, laten zijn wat er is en zien wat er is: een warm en creatief gezin in een heerlijk huis.

 

Creatief in creativiteit

De kinderen zijn, net als ik, blij met het prachtige weer en dat het iedere dag weer een beetje langer licht is. Ze bruisen van de energie en de creativiteit, elk op een eigen manier.
Oudste zoonlief heeft bedacht dat hij een huis in de tuin wil maken. Hij is bezig met het graven van de fundering, heeft een wensenlijstje geschreven en hij heeft zelfs al een telefoontje gepleegd om hulp in te schakelen bij het aanleggen van een waterleiding 😉 Zuslief is ingeschakeld om mee te sparen voor alles wat er nodig is en soms wordt haar hulp ingeroepen bij het graven.
Eigenlijk wilde hij ook graag een toilet, maar toen ik een en ander had uitgelegd over vergunningen, heeft hij die toch maar van zijn lijstje gestreept. Net als de tv, die misschien toch wel wat duur bleek voor een buitenhut. Zoonlief wil namelijk ook graag sparen voor een spelcomputer, dus juiste afwegingen zijn wel op zijn plek.
Dochter is helemaal blij dat ze al een paar dagen op rij mag schilderen. Heel geconcentreerd kan ze met haar werkjes bezig zijn en het is mooi om te zien hoe ze materialen leert combineren. Stift, aquarelverf en krijt worden samengebracht  in haar nieuwste schilderij.
Ik pendel heen en weer tussen buiten en binnen, tussen graven en tekenen. Plus nog een beetje fitness met de dreumes. Die heeft ontdekt dat hij buiten heerlijk kan rennen en dan het liefst zo ver mogelijk bij mama vandaan.
Ja, hier lijkt de lente echt begonnen.

Eerste advent

Sinterklaas is nog niet het land uit, maar ik heb dit jaar best moeite om dat helder voor ogen te houden. De kinderen zijn er nog wel druk mee bezig en vinden het nu al jammer dat hij bijna weg is.
Misschien komt het doordat er een kerstmarkt op school georganiseerd gaat worden en we al begonnen zijn met het maken van kerstknutsels. Misschien komt het doordat de sinterklaasspullen in de hal staan en ik ze daardoor wat weinig zie. Misschien komt het doordat ik de cadeaus nog niet ingepakt heb.
Ik weet het niet, maar het voelde goed om de seizoenstafel weer rigoreus aan te pakken. Alvast een plekje vrij te maken voor de kerstboom en natuurlijk de introductie van de winter en de adventstijd. Zeker nu dochterlief ziek thuis is en mijn doorsnee activiteiten wat aanpassing behoeven, was het fijn om creatief bezig te zijn.

De eerste advent begint met stenen, schelpen, mineralen en botten. De grondvesten van de aarde. Ik heb een klein beetje gesmokkeld door alvast wat takjes toe te voegen, maar met het mos en de plantjes wacht ik netjes tot de tweede advent zich aandient.
Zelf ben ik tevreden over het resultaat tot nu toe en ik verheug me er op de tafel te laten groeien 🙂
Ook heb ik vandaag Barbaratakken geknipt. Helaas niet van een kersenboom, omdat wij die niet hebben, maar een Prunus is vast ook goed 🙂 Ik ben heel benieuwd of de takjes met kerst bloeien.

 

Hut

Gisteravond is het laat geworden met de, zeer gezellige en geslaagde, Halloween-avondwandeling.
Reden om het vandaag even lekker rustig aan te doen thuis. En wat betekent een planning-loze dag voor de kinderen? Dat het huttenbouw-dag is 🙂
Het is echt leuk om te zien hoe ze steeds creatiever worden en het rollenspel uitgebreider wordt. Willen ze allebei de hoofdrol? Nou, dan worden ze toch buren. Willen ze allebei een winkel? Dan worden ze toch speelgoedwinkel (overdag open) en restaurant (’s avonds open).
Verder heeft oudste zoonlief vandaag zijn eerste transparant gemaakt. Wat vond hij het geweldig om (weliswaar onder streng toezicht) met een stanleymes te mogen werken (en ik spannend). Inmiddels hangt de vleermuis gezellig bij de andere Halloween-spulletjes op ons Halloween-raam.
Ondanks dat ik niet bezig ben met het beschilderen van stenen, zijn we dus toch volop creatief bezig.
Verder staan er meubels klaar om een eigen werkplekje in te richten. Ik kan niet wachten tot mijn werkhoekje klaar is!

Winkeltje

Ondanks de warmte was het vandaag een uiterst creatieve dag.
Het begon vanmorgen al heel vroeg, toen oudste zoonlief aan het sorteren sloeg. Hij transformeerde een uur dat bedoeld was voor lichamelijke oefeningen en maakte er iets heel rustgevends van. We konden hem zien groeien, hem in zijn element zien komen. Hij had de regie en maakte er iets moois van. Hij was betrokken, invoelend, creatief, grappig en dat terwijl hij vol weerstand begon. Hij volgde niet het programma, maar deed op geheel eigen wijze juist dat waar we voor waren gekomen. En dat met schelpjes, steentjes en haaientanden. Zo simpel was het.
Maar eigenlijk begon het al eerder, aan de ontbijttafel. Er kwamen vragen over het weer (“Of krijgen we dat in groep 3, mama?”) en er kwamen gevatte vragen op het gebied van seksuele voorlichting (“Maar komen er dan gaatjes in mijn piemel, of hoe komen die zaadjes er anders uit?”). Tsja, daar moest deze mama wel even over nadenken. Hoe beantwoord je die vragen zo eerlijk mogelijk, zonder het meteen te plastisch te maken?

Na school werd er eerst heerlijk met water, modder en andere materialen een grote bak heksensoep gemaakt. En elkaar natspuiten met de tuinslang kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Daarna moest er echter nagedacht worden over een winkeltje. Zaken als “ik moet er goed genoeg in zijn om het te maken, anders kan ik het niet verkopen” en “hoeveel geld heb ik nodig om te beginnen en heb ik wel zoveel” kwamen voorbij. Ik besloot een handje te helpen en een facebook-pagina aan te maken. Die gaan we de komende dagen een beetje verfraaien en vullen met producten. En als we er dan aan toe zijn, maken we de url openbaar en wordt de winkel geopend. Ik vind het zelf een erg leuk project en verbaas me over de dingen waarover al nagedacht wordt. De nuances ontbreken, net als een stukje realiteitszin, maar toch… we gaan het avontuur aan en kijken waar de reis ons brengt 🙂

Vakantie

We hebben in de mei-vakantie genoten van een weekje wintersport. Het was even wennen om dit zo laat in het jaar te doen, maar we werden beloond met alle soorten sneeuw. Van slush-puppy (alleen even ranja toevoegen) tot rem-sneeuw (nog niet eerder zo meegemaakt, het was alsof er handremmen op je ski’s zaten en dat die dan snoeihard aangetrokken werden), tot ijs tot… jawel, perfecte sneeuw. Dacht ik aan het begin van de week dat ik wel klaar was met het wintersport-gedoe, aan het eind van de week zag ik het weer helemaal zitten.
De tijd die we niet op de piste zaten (of skieden), brachten de kinderen in het zwembad door en ik in het appartement met mijn knutselspulletjes. Ik heb wat experimentjes gedaan met sprookjeswol en ik heb een klein manteltje gehaakt. Zoals altijd pakte ik het weer top-down aan, door met het moeilijkste te beginnen. (En me dan verbazen dat mijn kinderen hun lego willen opbouwen zonder de juiste volgorde aan te houden).
Eenmaal thuis mochten we aan de slag met het kinderfeestje van oudste zoonlief en later nog het “grote-mensen-feest.” Vast onderdeel van de verjaardag is de zelfgemaakte slagroomtaart die door de kinderen met veel enthousiasme en toewijding wordt versierd. Het maakt niet uit hoe de taart smaakt, de liefde die er in zit, maakt alles goed.
Tussen het feesten door zijn de kinderen o.a. creatief bezig geweest met het beschilderen van uit Frankrijk meegebrachte stenen.
Nu is het aan mij om puin te ruimen en het ritme van alledag op te pakken.
Inspiratie genoeg om weer lekker aan de slag te gaan met pegdolls en pasteltekeningen, dus: to be continued!

Sluieren

Sinds een paar maanden ben ik me weer een beetje aan het verdiepen in de antroposofie en dan met name de creatieve aspecten. Zo kwam ik op een forum de sluier-techniek tegen. Deze techniek houdt in dat je heel veel dunne lagen kleur over elkaar heen zet. De lagen moeten tussendoor goed drogen, omdat anders het effect verloren gaat.
Geduld is niet mijn grootste goed wanneer het op tekenen en schilderen aankomt, maar ik wilde me er toch graag aan wagen.
Vandaag scheen de zon, was het huis redelijk opgeruimd en schoon en de kinderen zaten goed in hun vel. Een mooie dag dus om zelf aan de slag te gaan met verf en papier.
In no-time was de tafel bezaaid met spullen. Mijn spullen.
En aan het eind van de middag heb ik een aquarel klaar en een jurkje voor een popje-in wording. De lagen moesten tenslotte steeds drogen, dus tijd en reden genoeg om me niet alleen tot het schilderen te beperken 🙂
Ik ben blij met het eindresultaat en dan vooral doordat het zo leuk was om weer creatief bezig te zijn en niet zozeer door hoe het uiteindelijk geworden is. Het was een ontdekkingstocht en ik ervaar steeds sterker dat dat bij me past.