Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.

De Kleine Prins (6)

Deze week heb ik aan twee setjes vertelstenen gewerkt. Eén set kan ik helaas niet online plaatsen, omdat deze alleen voor privé gebruik is en ik anders wellicht in de problemen kom met auteursrechten. De andere set is wederom geïnspireerd door De Kleine Prins. Het is iedere keer weer een cadeau hem te mogen schilderen of tekenen.

Creatieve dag

Vandaag heb ik, naast veel buiten zijn met de kinderen, ook heerlijk kunnen schilderen. En niet zomaar schilderen, maar twee werkjes in (heel vrije) opdracht. Opdrachten die me als gegoten zitten en waar ik echt veel energie van krijg.
Waar ik in het verleden altijd een beetje ontevreden naar mijn werk keek, is de balans nu anders. Ik zie nog steeds verbeterpunten, maar ik voel vooral heel veel voldoening en plezier. Ik geniet van de fijne verf, de mooie kleuren, het werken met een pietepeuterig penseel. Laag voor laag groeit het werk en wordt er een bepaalde kracht zichtbaar. Ik voel groei, in plaats van tekortkoming. En dat gevoel is heerlijk. Het maakt me niet eens uit of de opdrachtgevers de werkjes ook daadwerkelijk willen (al heb ik al een eerste enthousiaste reactie binnen). Het feit dat ze nu in mijn atelier op mijn werktafel liggen, is me al heel veel waard.

Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.

De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Creatief proces

Nu de kinderen naar school en het MKD gaan, breekt voor mij de tijd aan om concreter stil te staan bij hoe ik mijn uren in wil vullen. Ik heb geen gebrek aan mogelijkheden en wensen, maar ik merk ook hoe gemakkelijk het is om te “niksen” wanneer zich een overdaad aan keuzes aandient. En tegelijkertijd hoe eenvoudig het is uit het oog te verliezen hoeveel ik doe, omdat het te gefragmenteerd is. Daarom probeer ik iedere dag iets creatiefs te doen en bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Daardoor groeit het aantal beschilderde steentjes en plaatjes weer en dat vind ik fijn.
Een aantal kun je vinden op de “te koop/te ruil” pagina, mocht je interesse hebben. Hieronder de twee nieuwste aanwinsten. Bij de hangers ben ik aan het experimenteren met het toevoegen van een subtiel geurtje. De eerste indruk is goed, maar ik moet nog even afwachten hoe het zich op de langere termijn houdt.
Tussendoor maak ik ook schetsjes en zitten de kinderen ook niet stil. Zo kreeg ik een hele lieve tekening van dochterlief die ze tussen het dansen door voor me maakte.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂