Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.

Verstilling

Op het moment zoek ik, net als iedereen, mijn weg in de chaos. Zoveel nieuws, zoveel gevoelens, zoveel veranderingen, het is nogal wat.
De kinderen zijn heel graag buiten en het liefst samen met mama. Dus ik krab onkruid, in plaats van er azijn op de gooien. Ik sta stil bij de vele lentebloemen die tevoorschijn komen. Ik kijk naar de wind die door het gras golft in het grote weiland achter ons huis. Ik kijk naar de vogels die af en aan vliegen en voor wie er weinig anders is dan anders. Ik kijk naar de mensen die voorbij fietsen. Ik kijk naar de kinderen die hun best doen op hun schoolwerk. De kinderen die ineens al om 6 uur opstaan, die niet meer boven spelen, met wie ik regelmatig een aanvaring heb.
Ik voel me schuldig dat ik niet klaar sta om boodschappen te doen, me niet socialer opstel, dat ik het er moeilijk mee heb, ook al heb ik niets te klagen.
Ik denk na over dat waar ik wel goed in ben en probeer er ruimte voor te maken.
Het is zo stil… en toch stormt het.

Verhuizing

We zijn niet langer eigenaar van twee huizen, gelukkig. Afgelopen dinsdag heeft, na een intensieve verhuizing, de overdracht plaatsgevonden. Het voorafgaande weekend was het bikkelen en zweten en we zijn dankbaar voor alle hulp die we hebben mogen ontvangen.
Gelukkig waren er ook hele fijne momenten. Zo hebben de kinderen met opa in een grote vrachtwagen mogen rijden, was het fijn om de inzet van familie, vrienden en nieuwe buren te ervaren en het enthousiasme van de nieuwe bewoners te zien.
De klus is nog niet klaar, er is nog werk genoeg. Maar stukje bij beetje groeit ons nieuwe thuis. Net als de bloembollen die ik deze week in de grond heb gestopt is niet alles meteen zichtbaar, maar is er in de kiem veel potentie aanwezig.
Voor degenen die zich er misschien over verbazen geen verhuiskaart te hebben ontvangen: ik ben er nog niet aan toegekomen :’)

Stilte

Het is even heel stil op dit blog, want we zijn druk bezig met een verbouwing en aanstaande verhuizing. Volgende week gaan we definitief over naar ons nieuwe huis. Een geweldige plek in een buitengebied, met mogelijkheden voor een boomgaardje, kippetjes, logeerpartijtjes en wat al niet meer.
Nu zitten de tranen even heel hoog, want ik vind het moeilijk: drie kinderen, twee huizen, veel reizen, iedere dag twee of meer keer boodschappen doen, spullen die niet zijn waar ik ben, de onvoorspelbaarheid, het stof overal. Overprikkeling is heel nabij, de radio is nog teveel.
Maar wat voel ik me ook rijk: drie kinderen die het super doen, een prachtig huis in het vooruitzicht, een man die keihard werkt om alles voor elkaar te krijgen en over een week mijn eigen werkplekje (nu stiekem al een beetje ingericht).
Nog even en ik ga weer heerlijk creatief aan de slag, dan horen jullie weer van me 🙂

Ontvangen

Geven is iets wat ik graag doe. Omdat ik zelf niet in loondienst werk, probeer ik zo min mogelijk met geld bezig te zijn ( Mijn man heeft wel eens gekscherend gezegd: “je betaalt het dubbele van wat het iets waard is en geeft nog geld toe wanneer je het later weggeeft.”) en meer met talenten op andere gebieden.
In het verleden bood ik graag een luisterend oor. Tegenwoordig, met drie jonge kinderen, lukt dat iets minder goed (al heb ik hoop voor de toekomst). Dat compenseer ik dan weer met het weggeven van beschilderde steentjes, tekeningen, geborduurde pegdolls of zelfgebakken producten.
Heel soms lukt het wel om een kleine vergoeding te vragen, zodat ik nieuwe verf of stenen kan kopen. Of mooie enveloppen, om de spulletjes als een cadeautje in te kunnen pakken.
Belangeloos geven, vind ik een groot goed. Ik probeer het aan mijn kinderen te leren en laat ze dan ook regelmatig iets tekenen, knutselen of bakken. Heel fijn vind ik het dat ze zich steeds vaker in proberen te leven en iets proberen te maken wat bij de ander past of wat diegene lekker vindt.

Moeilijker wordt het, wanneer ik de ontvangende partij ben. Dan bekruipt me een ongemakkelijk gevoel, weet ik niet hoe ik me moet gedragen. Mijn hersenen beginnen te kraken over hoe ik het terug kan betalen, wat ik terug kan geven.
Deze zomervakantie was er een heel speciaal iemand die ontzettend veel gegeven heeft. Uren waarvan mijn oudste ging stralen van oor tot oor, van teen tot kruin. In eerste instantie probeerde ik iets terug te doen, maar op een gegeven moment was er een grens bereikt en werd duidelijk: dit mochten we ontvangen. Net zoals ik het heerlijk vind wanneer iemand ontvangt wat ik geef, mochten oudste zoonlief en ik ontvangen.
Nog steeds vind ik het een beetje lastig, maar ik doe mijn best.
Via deze weg nogmaals: bedankt!! Bedankt voor de uren vol plezier en uitdaging, bedankt voor de geweldig mooie kist, bedankt voor de stappen die zijn gezet.

Juffendag

Vandaag hebben we geknutseld en gebakken voor juffendag. Heerlijk ouderwets simpele kinderkunstwerkjes gemaakt. Zelf gekleurde en gevouwen vlinders, zelf versierde wasknijpers en zelf gebakken koekjes.
Het hoeft niet groot, het hoeft niet uitgebreid, maar net dat kleine beetje moeite, inzet en aandacht kan een verschil maken, een glimlach op het gezicht brengen.

Het afgelopen schooljaar heeft ons heel veel gebracht. Wat een verschil wanneer je kind gezien en begrepen wordt door mensen die zich iedere dag opnieuw enthousiast inzetten. Die humor en vertrouwen als uitgangspunt hebben.
Prachtige rapporten, blije kinderen…. volgende week gaan we vol vertrouwen de vakantie in.

Bloemenpracht

We kunnen er niet meer omheen, morgen is het lente en de tuin staat al volop in bloei. Heerlijk.

Pixie krachtsteen

Vandaag kon ik weer even heerlijk aan de slag met het beschilderen van een krachtsteen. Na een aantal tekeningen in softpastel, werd het tijd om de pixie ook weer eens op steen vorm te geven. Ik merk dat ik nog erg zoekende ben naar hoe ik het graag wil, maar dat ik toch niet ontevreden ben. Er is weer een stapje in de goede richting gezet 🙂

Buiten de gebaande paden

Onze jongste ontwikkelt zich van geboorte af aan al op geheel eigen wijze. Net als ieder kind eigenlijk, maar toch weer een beetje anders. Het is maar net in welke omgeving je hem zet – en met welke mensen – hoe je hem leert kennen. Een kind met een taal- en ontwikkelingsachterstand, een sociaal kind, een vrolijk kind, een kind met een volume en temperament waar je “u” tegen zegt, een ondernemend kind, een rustig kind.
Waar broer en zus al lang en breed aan het tekenen, schilderen en knutselen waren, gooide jongste zoonlief het allerliefst alles gewoon door de kamer. Als hij het al zijn aandacht waardig keurde.
Tot daar het moment kwam dat hij bedacht dat hij tekenen toch wel leuk vond. De eerste strepen verschenen op papier, heel voorzichtig in een hoekje. Daarna volgde langzaam meer tekeningen, met meer trefzekerheid. Inmiddels is het papier bijna niet meer aan te slepen, kent meneer ook de namen van kleuren als “turkoois”, “oker” en “lilahahahaha” (waar woorden als “mamma”, “eten”, “drinken” en meer van dat soort zaken zelden of nooit gebezigd worden) en moet het ontbijt snel wijken voor “tekehun”. Ben ik niet snel genoeg, dan pakt hij het materiaal zelf wel.
Ook hier pakt hij het weer op een (stiekem best grappige) peutermanier aan. Krijtstrepen op tafel, op de stoel en op de placemat. Krijtjes in mijn koffie en eentje in het toilet. Ons bengeltje zorgt er wel voor dat je aandacht voor hem hebt en dat je reflexen voldoende uitdaging krijgen.
Een uitdaging is het, maar gelukkig doet de natuur zijn werk en is de schattigheidsfactor hoog.