Thuisonderwijs

Nog steeds gaat alles met ups en downs, maar er zijn zeker meer ups dan vorige week. Het thuisonderwijs krijgt langzaam duidelijker vorm: wat doen we wel, wat doen we niet, waar help ik mee, wat moet je zelf kunnen, waar mag wat extra uitgedaagd worden, waar moet de lat niet te hoog worden gelegd. En dat telkens weer opnieuw aftastend, want geen dag is gelijk.
Vandaag hebben we ruimte gemaakt voor proefjes.
We maakten een bruisende vulkaan in de zandbak, bliezen een ballon op zonder zelf te blazen, maakten laagjes in een pot en lieten een dopje in het midden drijven. Ook schoten we een ballon langs een touwtje door de woonkamer. Het zijn allemaal kleine dingen, maar erg leuk ter afwisseling en afleiding. Kleine pauzemomentjes.
Verder wordt er veel getekend door de kinderen en zijn we begonnen met onze moestuin. Er zijn zaadjes gezaaid en uitjes geplant. Ook maken we iedere dag een foto op (ongeveer) hetzelfde moment, om zo het ontspruiten van de lente vast te leggen.

Kunstwerkjes

Zelf ben ik op dit moment door omstandigheden niet heel actief, maar de kinderen des te meer. Ze zijn heel braaf en ook nog eens heel creatief. Er wordt druk gekleid, met kinetisch zand gespeeld, getekend (experimenten met tekenen in 3D) en we hebben vetbollen voor de vogels gemaakt. Vorige week was er zelfs even de kans om twee dagen achter elkaar een prachtige sneeuwpop te maken. Ze moesten er al om 7 uur voor naar buiten, maar dat vonden ze helemaal niet erg. Ik geniet van hun spel en van hun fantasie, iedere dag opnieuw.

De Kleine Prins (2)

Soms zijn er van die dagen, of zelfs meerdere, dat het gewoon niet lekker loopt allemaal… en dan komt er een moment dat er echt even een lichtje moet gaan schijnen. Voor mij is De Kleine Prins op dit moment mijn steun en toeverlaat…

“Het is de tijd die je aan je roos hebt gegeven, die haar belangrijk maakt”

Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Ondernemer, maar niet heus

Bijna 10 jaar lang had ik een eigen bedrijf. In ieder geval op papier. Ik stond ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en kreeg regelmatig telefoontjes over zakelijke aanbiedingen. Gelukkig ben ik van beide verlost. Het ondernemerschap en ik gaan gewoon niet samen. Ik maak liever tegen kostprijs een werkje voor iemand die heel erg blij is met een steentje of een tekening, dan dat ik veel geld op mijn rekening gestort krijg. En ik maak liever wat ik zelf mooi vind, dan dat ik me in bochten wring om het helemaal naar de smaak van de ander te maken.
Ik doe niet mee aan challenges om volgers te werven, krijg het nooit voor elkaar om genoeg spullen te maken voor een kraampje. Regelmatig vergeet ik dat ik Instagram heb.
Mijn kinderen balen er enorm van. Zij willen geld verdienen. Mama geeft altijd alles weg of vraagt er maar weinig voor. Zo stom.
En als ik dan mijn laarzen dichtrits en zie hoe het leer begint te scheuren, denk ik ook wel: “hrm, misschien toch aan vervanging toe.” Maar ja, ze doen het nog, dus prima toch? Ook goed voor het milieu om er nog even op door te blijven lopen. Het geld dat af en toe binnen komt, is beter te gebruiken voor nieuwe verf, of om te experimenteren met weer een ander soort beton. Ontdekken en creëren. Opgaan in de activiteit.
Soms droom ik wel van succesvol zijn, mijn eigen geld verdienen, goed zijn in mezelf neerzetten en een vlotte babbel hebben. Maar als ik dan weer de advertenties van business coaches voorbij zie komen, of tips om aan meer volgers te komen, ben ik snel genezen. Leuk voor anderen, niet voor mij. Dan toch liever weer terug naar mijn eigen kleine atelier, mijn seizoenstafeltje en de droom van een mooie kast aan de straat. Een kast met kleine spulletjes, die voorbijgangers tegen een vrijwillige bijdrage kunnen meenemen. Spulletjes waar ze hopelijk blij van worden. Net zo blij als ik er van word om de spulletjes te maken.
En nu ga ik een boodschappenlijstje maken, want het is weer tijd om pepernoten te gaan bakken. Pepernoten die we als hulppietjes niet alleen voor onszelf houden, maar ook gaan delen met de mensen om ons heen.
Op ons raam hangt alvast een tekening om in de juiste sfeer te komen. Dochterlief was zo vergevingsgezind om te zeggen: “mama, het is niet erg dat je je vergist hebt hoor. Sinterklaas komt dit jaar met de stoomtrein, maar je stoomboot is ook erg goed gelukt.”

Willowing

Al sinds ik in januari een boek van haar kocht, ben ik weg van het werk van Tamara Laporte (willowing). Haar boek was de aanzet voor mij om serieus aan de slag te gaan met mixed media en uiteindelijk art journaling. Een maand geleden heeft zij haar tweede boek uitgebracht en ook dit boek vind ik weer prachtig.
Hoewel ik ontzettend achter loop met de summer school, kon ik het niet laten om alvast te beginnen met de eerste les uit het boek Ever After. Wat een genot! Ik kreeg een bak energie toen ik aan het werk was en ik ben trots op het eindresultaat. Het staat nu al een paar dagen op de kast en ik kijk er nog steeds graag naar.
Gisteren heb ik dan ook een ander werk van haar gebruikt als inspiratie voor een bedankje voor iemand. Daar zat wat meer uitdaging in, omdat ik werken met groen-tinten lastig vind, maar ook hier heb ik met veel plezier aan gewerkt.
Ik kan niet wachten om serieuzer en met meer aandacht aan de gang te gaan met de opdrachten en lessen. Ook de summer school vergeet ik niet, maar de afwisseling vind ik fijn. Hoe ik ook mijn best doe om braaf alles stap voor stap te doen, merk ik dat ik gewoon net een stukje meer flexibiliteit nodig heb. Dan behoud ik mijn frisse blik en blijft de energiemeter hoger.

Summer School

Het was alweer een tijdje geleden dat ik toekwam aan het werken aan de summer school waar ik me voor in had geschreven. Nu we echter in de laatste week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten en langzaam weer in een ritme komen, voel ik ook weer ruimte voor mezelf. Ik ben heel blij dat ik me voor de summer school heb ingeschreven, want er komen onderwerpen voorbij waar ik anders nooit aan begonnen zou zijn, maar die ik (uiteindelijk) wel erg leuk vind. Fijn om mezelf uit te dagen en dat dan meteen in een boekje gebundeld te zien.

Zoonlief was aan het klagen dat hij weer vroeg naar bed moest. Ik heb hem een eigen art journal gegeven waar hij in kan werken tot hij moe genoeg is om in slaap te vallen. Hij heeft de kans met twee handen aangegrepen en is begonnen aan een spannend verhaal met prachtige illustraties. Zo ontdekt hij dat hij zich niet hoeft te laten begrenzen door waar zijn lichaam zich bevindt. Met zijn fantasie kan hij alle kanten op. Ineens vindt hij het niet meer zo erg om op tijd naar bed te gaan en komen manlief en ik ook weer een beetje tot rust ’s avonds 😉

AJSS ’19

Deze week ging de Art Journal Summer School van Marieke Blokland van start. Ik had me al een tijd geleden ingeschreven en de spulletjes aangeschaft. Daarna was het alleen nog wachten (en alvast zelf experimenteren).

De eerste opdracht vond ik erg leuk, maar ook een test wat betreft mijn geduld.
Ik kwam mezelf dan ook flink tegen op meerdere vlakken. Gelukkig was ik me er al wel van bewust dat dit zou gaan gebeuren en was ik er op voorbereid. Na mezelf dus flink toegesproken te hebben, ben ik opnieuw begonnen en heb ik de opdracht stap voor stap uitgevoerd. Een overwinning!
Daarna kostte het vrijwel geen tijd en moeite om de tweede les volgens instructie uit te voeren.
Voor iemand zoals ik, die altijd haar eigen weg gaat, haar eigen manier toepast en absoluut geen volger is, is het een ander proces dan voor de doorsnee deelnemer van de summer school. Ik doe het op dit moment niet zozeer om nieuwe technieken te leren. Ik doe het om mezelf op persoonlijk vlak uit te dagen, zodat ik dit ook weer aan mijn kinderen door kan geven. Soms loont het om niet de eigen uitgesleten paden te volgen, hoeveel moois die wegen ook vaak opleveren, maar (tijdelijk) die van een ander. Zeker als het op een heel plezierige manier kan, met een vrolijk resultaat.

Vertrouwen

Ons huis is verkocht, maar het huis dat we graag wilden kopen ook. Op de dag dat we ons bod uit wilden brengen nog wel. En het huis dat we als alternatief op het oog hadden? Ook verkocht…
Het vraagt vertrouwen, heel veel vertrouwen dat het goed komt. En dat vertrouwen is er ook, naast de onrust en de twijfel. Treffend is het dan ook dat ik uit de stapel “helpende gedachten” het kaartje “ik heb vertrouwen in mezelf” trok. Want daar gaat het nog het meest om.
Daarom ben ik vandaag gewoon verder gegaan met het werken in mijn art journal en ook begonnen aan het tweede deel van een opdracht. Want schilderen maakt me blij. Dan zorg ik voor mezelf.
Tussendoor werk ik in de tuin en speel ik met de kinderen. Ook daar word ik blij van.
Ik ben benieuwd wat de komende tijd gaat brengen. Heel veel verandering, maar hopelijk vooral ook heel veel vertrouwen in mezelf. Daar werk ik in ieder geval aan.

Ben je nieuwsgierig naar het prachtige huis waar we nog een paar maandjes mogen wonen? Dat kun je hier bekijken.