Summer School

Het was alweer een tijdje geleden dat ik toekwam aan het werken aan de summer school waar ik me voor in had geschreven. Nu we echter in de laatste week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten en langzaam weer in een ritme komen, voel ik ook weer ruimte voor mezelf. Ik ben heel blij dat ik me voor de summer school heb ingeschreven, want er komen onderwerpen voorbij waar ik anders nooit aan begonnen zou zijn, maar die ik (uiteindelijk) wel erg leuk vind. Fijn om mezelf uit te dagen en dat dan meteen in een boekje gebundeld te zien.

Zoonlief was aan het klagen dat hij weer vroeg naar bed moest. Ik heb hem een eigen art journal gegeven waar hij in kan werken tot hij moe genoeg is om in slaap te vallen. Hij heeft de kans met twee handen aangegrepen en is begonnen aan een spannend verhaal met prachtige illustraties. Zo ontdekt hij dat hij zich niet hoeft te laten begrenzen door waar zijn lichaam zich bevindt. Met zijn fantasie kan hij alle kanten op. Ineens vindt hij het niet meer zo erg om op tijd naar bed te gaan en komen manlief en ik ook weer een beetje tot rust ’s avonds šŸ˜‰

Advertenties

AJSS ’19

Deze week ging de Art Journal Summer School van Marieke Blokland van start. Ik had me al een tijd geleden ingeschreven en de spulletjes aangeschaft. Daarna was het alleen nog wachten (en alvast zelf experimenteren).

De eerste opdracht vond ik erg leuk, maar ook een test wat betreft mijn geduld.
Ik kwam mezelf dan ook flink tegen op meerdere vlakken. Gelukkig was ik me er al wel van bewust dat dit zou gaan gebeuren en was ik er op voorbereid. Na mezelf dus flink toegesproken te hebben, ben ik opnieuw begonnen en heb ik de opdracht stap voor stap uitgevoerd. Een overwinning!
Daarna kostte het vrijwel geen tijd en moeite om de tweede les volgens instructie uit te voeren.
Voor iemand zoals ik, die altijd haar eigen weg gaat, haar eigen manier toepast en absoluut geen volger is, is het een ander proces dan voor de doorsnee deelnemer van de summer school. Ik doe het op dit moment niet zozeer om nieuwe technieken te leren. Ik doe het om mezelf op persoonlijk vlak uit te dagen, zodat ik dit ook weer aan mijn kinderen door kan geven. Soms loont het om niet de eigen uitgesleten paden te volgen, hoeveel moois die wegen ook vaak opleveren, maar (tijdelijk) die van een ander. Zeker als het op een heel plezierige manier kan, met een vrolijk resultaat.

Vertrouwen

Ons huis is verkocht, maar het huis dat we graag wilden kopen ook. Op de dag dat we ons bod uit wilden brengen nog wel. En het huis dat we als alternatief op het oog hadden? Ook verkocht…
Het vraagt vertrouwen, heel veel vertrouwen dat het goed komt. En dat vertrouwen is er ook, naast de onrust en de twijfel. Treffend is het dan ook dat ik uit de stapel “helpende gedachten” het kaartje “ik heb vertrouwen in mezelf” trok. Want daar gaat het nog het meest om.
Daarom ben ik vandaag gewoon verder gegaan met het werken in mijn art journal en ook begonnen aan het tweede deel van een opdracht. Want schilderen maakt me blij. Dan zorg ik voor mezelf.
Tussendoor werk ik in de tuin en speel ik met de kinderen. Ook daar word ik blij van.
Ik ben benieuwd wat de komende tijd gaat brengen. Heel veel verandering, maar hopelijk vooral ook heel veel vertrouwen in mezelf. Daar werk ik in ieder geval aan.

Ben je nieuwsgierig naar het prachtige huis waar we nog een paar maandjes mogen wonen? Dat kun je hier bekijken.

Art journal

Mixed media heeft al een tijdje mijn interesse en de laatste tijd is daar de kunst van de Art Journals bij gekomen. Zelfs in die mate dat ik me heb aangemeld voor een summer school en de daarvoor benodigde materialen heb aangeschaft. Ik heb er heel, heel veel zin in om me te verdiepen in een nieuwe discipline. En dan vooral een waarin je alles mag, er geen fouten mogelijk zijn en je uiteindelijk een mooi overzicht krijgt van het proces.
Ook kan ik de kinderen een eigen art journal geven om in te werken, zodat we er gezamelijk mee aan de slag kunnen. Lekker veel materialen op tafel en dan aan de slag.
Ik heb al een klein beginnetje gemaakt. Ik heb een boekje waarin ik vooral heel veel schrijf en ik heb een tekenblok van Canson waarop ik mixed media projectjes maak. Eindelijk, na zoveel jaren van impulsief bezig zijn, lukt het me om een beetje lijn in mijn werkwijze aan te brengen. Een heel fijn gevoel.

Chaos

De stekker van de stofzuiger zit nog in het stopcontact en het apparaat staat op de drempel tussen de woonkamer en de keuken. Intussen staan er een aantal bakken met spullen die gesorteerd zijn en spullen ernaast die nog uitgezocht moeten worden. De werktafel ligt bezaaid met spullen die een plekje mogen krijgen, de zolder heeft aandacht nodig, in de tuin zag ik plantjes die verpoot of verwijderd moeten worden, de kinderen willen zo graag iets samen doen, eigenlijk moet de bovenverdieping gestofzuigd, wanneer had ik voor het laatst gestofd, er liggen drie ladingen aan was die opgevouwen en in de kast gelegd moeten worden (met name de sokken liggen er al heel lang, wat een gruwel), volgens mij moeten de witte en de donkere was gedraaid worden, de handdoeken kunnen van de waslijn, de jongste heeft sandalen nodig (en zal ik nu wel of niet een dekentje over hem heenleggen, nu hij eindelijk in slaap gevallen is?), ik heb nog wat nodig voor het avondeten, misschien willen de oudste twee wel even een ijsje halen, oja hun ijsjesgeld ligt nog bij de buren van toen ze samen met het buurmeisje ijs gingen halen, ik wilde eigenlijk de schuur nog uitmesten…

Maar daar is dan het volgende dwaallichtje. Een mixed media project dat ik sinds gisteren tussendoor doe. Want wat er ook allemaal moet en mag gebeuren, het is belangrijk om in contact te blijven met mezelf en dat wat mij blij maakt. Dat relativeert en geeft energie om alle andere dingen te kunnen blijven doen op het juiste moment en met de juiste aandacht.

Edit: ik heb een mooie oplossing voor de kinderen gevonden. Ik had nog heel veel ingrediƫnten voor bloembommetjes, dus die hebben ze samen kunnen maken. Lekker buiten kliederen.

Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ā¤

Talent

Vandaag mijmer ik een beetje weg. Vanmorgen voelde ik me heel gelukkig met het feit dat de kinderen lekker in hun vel zitten en met veel plezier naar school gaan. Iets wat jarenlang voor ons niet vanzelfsprekend was.
Ook genoot ik van het feit dat bij de oudste de schaatsles verre van vlekkeloos verliep, maar dat hij er toch het beste van had gemaakt. Hij had zich laten helpen en zich niet uit het veld laten slaan door slecht passende schaatsen. Hij was mee gaan doen met het beginnersgroepje en had het naar zijn zin gehad. Ik gloeide van trots toen ik het hoorde.
Ik, die al dagen niets deed, omdat ik niet “in the flow” zat. Bankhangen, alleen het minimale doen om de dag door te komen. Wegkruipen achter een boek.
Ik, die had geconstateerd dat talent niet is dat je ergens gewoon goed in bent, maar dat je het doorzettingsvermogen hebt om er dag in dag uit, uur na uur mee aan het werk te zijn. Niet in vijf minuten een schilderij maken, niet in Ć©Ć©n keer de perfecte roman schrijven, maar werken. Zwoegen, zweten, door blijven gaan. Fouten maken, stappen terug doen en weer verder gaan.
Dus wat zat ik nou af te wachten.
Het is een patroon dat zich vaker herhaald en wat ik steeds opnieuw mag doorbreken. Gewoon aan de slag gaan. Soms komt er dan echt iets moois uit mijn handen, soms niet… en beide zijn goed. Het een is niet zoveel beter dan het andere. En ik kan beter af en toe even een zinnetje noteren, dan wachten tot ik een hele bladzijde vol kan schrijven.
Ik spreek mezelf toe en hoop gaandeweg mijn talenten beter in te kunnen zetten. Door te doen, door te trainen, door te groeien.


Wat als ik val?

Och, maar lieverd, wat als je vliegt?

– Erin Hanson

Tekenles

Hoewel de griep me nu dan toch ook gevonden lijkt te hebben (en ik had me nog wel zo goed verstopt), kon ik er niet aan voorbij om de kinderen tekenles te geven. Ze hebben het al vaker gevraagd en eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk. Gewoon de kist met krijt op tafel, mooi papier en klaar. In no-time staan de prachtigste resultaten op papier.
Soms kost het de kinderen wel wat moeite om de fixed mindset los te laten en open te staan voor experimenteren en vertrouwen in de eigen mogelijkheden, maar ze vroegen zojuist alweer enthousiast of ze morgen weer tekenles krijgen. Een beter compliment is er niet.