Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Ook al is het moeilijk…

De vlinder… een diertje dat tot de verbeelding blijft spreken. Transformatie, tederheid, lente.
Ik heb vaker geprobeerd vlinders te schilderen, maar ze werden eigenlijk nooit zoals ik ze wilde.
Deze week trok ik echter het kaartje “ook al is het moeilijk, ik blijf het proberen” en het schilderen van vlinders past daar heel mooi bij. Het was zeker niet de enige uitdaging die ik deze week aan ben gegaan, maar wel een van de fijnere. Ik blijf het proberen, keer op keer op keer en wie weet… zal ik ooit tevreden zijn 😉
Daarnaast heb ik ook een dwaallicht afgerond dat al weken in onaf stadium lag te wachten. Ze brengt het warme licht van een kaarsje. Klein, fijn en vooral goed zichtbaar wanneer het erg donker is.
Aan de kinderen lees ik op dit moment “Het oneindige verhaal” (die unendliche Geschichte) voor. Ademloos luisteren ze naar het verhaal dat ik in mijn jeugd zo vaak gelezen heb. Prachtig om de magie uit mijn jeugd met hen te kunnen delen en samen met hen – en Bastiaan en Atréjoe – Fantasië te redden. Ik kan bijna niet wachten tot ze weer in hun warme bedjes liggen, gewassen haar en ingesmeerde voetjes. Waar het leven ons ook gaat brengen, voor nu leven we in magische tijden. Want ook al is het moeilijk, we blijven het proberen…

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Nieuwe steentjes

vertelstenen_kabouters_vlinder.jpg

Mooi op tijd…

… voor volgend jaar, haha.
Sint Maarten is alweer 11 dagen voorbij, maar ik wilde deze pegdoll toch heel graag nog maken.
De haartjes zijn gehaakt van speciale wol. Al doende ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik echt nog niet in staat ben om een poppenpruikje te haken, maar dat zo’n “mislukt” proeflapje het prima doet als bijzonder kapsel voor een pegdoll. Op de foto’s is het niet echt zichtbaar, dus kom maar een keer langs om haar in het echt te bewonderen 😉

Vlindertjes

Inmiddels zien steeds meer vlindertjes het levenslicht en zijn er nog een aantal die wachten op hun “geboorte”.
Allemaal unieke figuurtjes waar ik met veel zorg en aandacht aan werk, omdat ik dat het allerfijnste vind om te doen. Wie op dit moment bij ons thuis komt, moet maar even door de rommel heen kijken 😉

Nieuwe school, nieuwe start

De kinderen zijn niet alleen begonnen aan een nieuw schooljaar, maar zijn ook elk gestart aan een nieuwe school. Zelf was ik behoorlijk zenuwachtig over hoe de eerste dagen zouden verlopen. Zou er veel heimwee zijn, zouden ze wel echt op hun plek zijn, vriendjes kunnen maken…?
De eerste dag kwamen ze stralend uit school. Ze renden op me af en konden niet snel genoeg verteld krijgen hoe fantastisch ze het hadden gehad. Wat een opluchting!
En dit patroon herhaalde zich vervolgens iedere dag. Blije, stralende kinderen. Moe, maar erg voldaan. Zoals zoon zei: “ik ben fijn moe.”
Wat een pak van mijn hart, na maanden van zorgen. Maanden waarin mijn oudste gedeeltelijk thuiszitter was en wij ouders gesprek na gesprek voerden om te zien wat er nodig was om hem weer fijn naar school te kunnen laten gaan.
En hoewel ik nog veel te verwerken heb en er nog vanalles een plekje mag krijgen, merk ik een kleine verschuiving. Zo heb ik vandaag samen met zoonlief papier gemaakt op een experimenterende manier. Het ging niet om het resultaat, maar om het samen ontdekkend bezig zijn. “Hoe doe jij dat?” “Wat gebeurt er als…” Toen ik merkte dat ik hem wilde “helpen” heb ik bewust en letterlijk een stap terug gezet en hem zijn eigen gang laten gaan. Het hoeft allemaal niet perfect, het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag een proces zijn waar we af en toe mee aan de gang gaan en waar we kleine stappen in zetten. En dan bedoel ik ook echt “wij”, want ik leer net zo goed van hem, als hij van mij. We doen het echt samen.
Ook is er afgelopen week door de kinderen weer veel getekend. Wat was ik blij om te horen dat ze ook op school iedere dag mochten tekenen, omdat ik weet dat het belangrijk voor ze is en hoe fijn ze het vinden. En wat een groei is er zichtbaar, een verschuiving in perspectief en beleving.
Zo kom ik langzaam weer bij mezelf en groei ik richting herfst. Gisteren uitte zich dat in een avond ziek op de bank. Heerlijk onder een dekentje onbedoeld in slaap gevallen. Geen televisie, geen opruimen, geen gedoe.
Even pas op de plaats, laten zijn wat er is en zien wat er is: een warm en creatief gezin in een heerlijk huis.

 

Borduurwerkje

Al vaker heb ik een beetje met naald en draad geprutst en heel voorzichtig proberen te borduren, maar echt lukken wilde het niet helemaal.
Nu heb ik me er eindelijk toe gezet een boek met patronen en borduursteken te bestellen, om er meer werk van te maken. Ik hou van grote uitdagingen in kleine, overzichtelijke projecten. Geen tafellaken, niet eens een zakdoek, maar gewoon een klein pegdolletje met een klein manteltje. De steken zijn daardoor wel wat moeilijker, omdat ze in miniatuur uitgevoerd moeten worden, maar dat mag de pret niet drukken.
Vandaag zijn de eerste stappen gezet en gaandeweg lukte het steeds beter. Mijn enthousiasme is er nog en ik heb ook nog ideetjes, dus hopelijk binnenkort meer 🙂
(De pegdoll is 35 x 14 mm).

 

 

Te koop… euh… verkocht

Wat het precies is met de feetjes weet ik niet, maar ze zijn vaak al verkocht voordat er een dag voorbij is. Steeds vaker krijg ik geweldige berichtjes als: “nu was ik eindelijk op tijd, want ik wilde al zo lang een tekening van jou.”
Ik maak ze niet op bestelling, want ik heb gemerkt dat ze dan niet meer zo worden zoals ik het fijn vind. Soms maak ik er iedere dag eentje, dan weer een tijdje niet. Het is in ieder geval fijn om kennis met ze te mogen maken en te weten dat ze stuk voor stuk een heel fijn plekje krijgen, ergens in Nederland.
Zo ook de twee dames hieronder. Eentje is al op haar plek, de andere mag morgen op reis 🙂

Softpastel

Aangezien ik voor de energietekeningen vorige week het softpastel weer tevoorschijn had gehaald, was de stap niet zo groot om ook weer aan natuurgeesten/feetjes en aanverwanten te beginnen. Vorig jaar heb ik er enorm veel plezier aan beleefd en ook nu voelt het weer heerlijk om te doen.