Biggetjes

Toen ik de vraag kreeg of ik de drie biggetjes op stenen kon schilderen, raakte ik in paniek. Zou ik dat wel kunnen? Lag het niet te ver buiten mijn comfort zone? Moest ik deze opdracht wel aannemen, of had ik meteen “nee” moeten zeggen? Ik had al zoveel geïnvesteerd in de eerste sprookjesset.
Mijn agenda werd voller en voller en ik kwam sowieso weinig aan schilderen toe. Wel bleef ik er in mijn hoofd mee bezig en keek ik in de sprookjesboeken die ik in huis heb. En ook al werd de twijfel niet echt minder, ergens wist ik wel dat ik het zou moeten kunnen.
Voorzichtig verschenen er schetsen op papier, waarmee het vertrouwen lichtelijk groeide. Vervolgens vond ik mooie stenen die ik alvast klaarlegde in het atelier.
Gisteravond vond ik het wel welletjes met de sluimerende spanning en ging ik aan de slag. Eerst de basis van de drie huisjes en daarna laag voor laag de uitwerking.
Inmiddels heb ik twee van de drie stenen af en begint het huisje op de derde al wat vorm te krijgen.
Ik heb weer een enorme drempel genomen en geef mezelf een schouderklopje. Ik heb het toch maar mooi gedaan.

Heksjes

Vandaag heb ik een vijftal heksjes afgegeven bij Joske’s winkel.
Op verzoek zal ik over een tijdje nog meer van deze krachtsteentjes maken. Ook deze steentjes wil ik echter niet als massaproduct gaan maken, dus het kan even duren voor ik er gevoelsmatig weer aan toe ben.

Steentjes laten reizen

Twee weken geleden nodigde iemand me uit voor de Facebookgroep “Kei Tof”. Het is een groep voor mensen die stenen beschilderen en ergens neerleggen. Ze plaatsen een berichtje waar ze de stenen ongeveer neergelegd hebben en mensen die in de buurt zijn, kunnen ze gaan zoeken.
Ik vind het heel erg leuk om stenen te laten reizen, dus ik was meteen enthousiast. En de kinderen natuurlijk ook. Inmiddels hebben 22 stenen een start gemaakt en heb ik ook al enkele hele fijne reacties gehad.
Het is wel vreemd om zelf vrijwel steen-loos te zijn. Mijn lat ligt inmiddels zo hoog, dat het veel tijd kost om steentjes te maken. En omdat ik nog diverse opdrachten heb lopen, zijn de steentjes die ik wel maak ook heel snel weer vertrokken.
Voor degenen die het nu ook voelen kriebelen, een fijne verf om mee te starten vind ik de verf “Hobbylak” van Pipoos. Niet heel erg prijzig en een stuk beter dan het materiaal van de Action. Want schilderen is leuk, maar het is vooral leuk als je ook eer van je werk hebt.

Verder ben ik druk in de weer met het maken van mijn eigen papier. Voor de traktatie van onze jongste had ik namelijk bedacht dat ik graag een setje wilde maken van een kabouter, een vertelsteentje en een stukje handgeschept papier met zaadjes.
Inmiddels staan de zakjes met kaboutertuintjes-in-wording te wachten op het MKD om daar dinsdag uitgedeeld te worden. En de oudste kinderen en ik kunnen maar niet stoppen met nog meer papier maken. Er is nog zoveel te ontdekken!

In alle drukte ben ik vergeten om mooie foto’s te maken, dus helaas. Deze post moet het even zonder beeld doen 🙂

Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.

De Kleine Prins (6)

Deze week heb ik aan twee setjes vertelstenen gewerkt. Eén set kan ik helaas niet online plaatsen, omdat deze alleen voor privé gebruik is en ik anders wellicht in de problemen kom met auteursrechten. De andere set is wederom geïnspireerd door De Kleine Prins. Het is iedere keer weer een cadeau hem te mogen schilderen of tekenen.

Droomwezens

Zoals in het bericht hieronder al aangegeven, heb ik een aantal inspirerende opdrachten. Een daarvan is het ontwerpen van vijf verschillende droomwezens aan de hand van een korte beschrijving.
Inmiddels heb ik drie van de vijf wezens af kunnen ronden en ik word er heel, heel erg blij van. Tegelijkertijd merk ik dat het tijd is voor een stapje terug. Soms stop ik zoveel energie in een aantal projecten, dat ik eigenlijk op die voet door wil gaan, maar dan ook merk dat het steeds meer duwen en minder meebewegen wordt. In plaats van dat ik energie krijg, kost het energie.
Ik zou het zo graag anders zien. Ik zou zo graag door willen blijven gaan, maar misschien dat ik iets verstandiger word nu mijn 40e verjaardag nadert. Dus de afgelopen dagen heb ik veelal lezend doorgebracht. En kijkend naar de bijen die druk in de weer zijn in onze hotels. En genietend van allerlei soorten vogels die onze tuin bezoeken.
Grappig is ook dat de Kleine Prins weer op papier verschijnt… kleine schetsjes in balpen… met zijn handen in zijn zakken, vragend in de verte kijkend…
Ik ben heel benieuwd wat morgen brengt, maar voor nu denk ik ook aan al het fijns dat al is geweest. Al die kleine dingen die het zo bijzonder maken…

Creatieve dag

Vandaag heb ik, naast veel buiten zijn met de kinderen, ook heerlijk kunnen schilderen. En niet zomaar schilderen, maar twee werkjes in (heel vrije) opdracht. Opdrachten die me als gegoten zitten en waar ik echt veel energie van krijg.
Waar ik in het verleden altijd een beetje ontevreden naar mijn werk keek, is de balans nu anders. Ik zie nog steeds verbeterpunten, maar ik voel vooral heel veel voldoening en plezier. Ik geniet van de fijne verf, de mooie kleuren, het werken met een pietepeuterig penseel. Laag voor laag groeit het werk en wordt er een bepaalde kracht zichtbaar. Ik voel groei, in plaats van tekortkoming. En dat gevoel is heerlijk. Het maakt me niet eens uit of de opdrachtgevers de werkjes ook daadwerkelijk willen (al heb ik al een eerste enthousiaste reactie binnen). Het feit dat ze nu in mijn atelier op mijn werktafel liggen, is me al heel veel waard.

Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.