Chaos

De stekker van de stofzuiger zit nog in het stopcontact en het apparaat staat op de drempel tussen de woonkamer en de keuken. Intussen staan er een aantal bakken met spullen die gesorteerd zijn en spullen ernaast die nog uitgezocht moeten worden. De werktafel ligt bezaaid met spullen die een plekje mogen krijgen, de zolder heeft aandacht nodig, in de tuin zag ik plantjes die verpoot of verwijderd moeten worden, de kinderen willen zo graag iets samen doen, eigenlijk moet de bovenverdieping gestofzuigd, wanneer had ik voor het laatst gestofd, er liggen drie ladingen aan was die opgevouwen en in de kast gelegd moeten worden (met name de sokken liggen er al heel lang, wat een gruwel), volgens mij moeten de witte en de donkere was gedraaid worden, de handdoeken kunnen van de waslijn, de jongste heeft sandalen nodig (en zal ik nu wel of niet een dekentje over hem heenleggen, nu hij eindelijk in slaap gevallen is?), ik heb nog wat nodig voor het avondeten, misschien willen de oudste twee wel even een ijsje halen, oja hun ijsjesgeld ligt nog bij de buren van toen ze samen met het buurmeisje ijs gingen halen, ik wilde eigenlijk de schuur nog uitmesten…

Maar daar is dan het volgende dwaallichtje. Een mixed media project dat ik sinds gisteren tussendoor doe. Want wat er ook allemaal moet en mag gebeuren, het is belangrijk om in contact te blijven met mezelf en dat wat mij blij maakt. Dat relativeert en geeft energie om alle andere dingen te kunnen blijven doen op het juiste moment en met de juiste aandacht.

Edit: ik heb een mooie oplossing voor de kinderen gevonden. Ik had nog heel veel ingrediënten voor bloembommetjes, dus die hebben ze samen kunnen maken. Lekker buiten kliederen.

Advertenties

Kinderfeestje in aantocht

Het is bijna zover: het kinderfeestje van de oudste komt dichterbij. Daar horen natuurlijk uitnodigingen bij en het leukste vinden wij nog steeds om die zelf te maken. De herinneringen aan het geklieder met scheerschuim zaten nog erg vers in het geheugen, dus toen ik die techniek opperde, werd dat met groot enthousiasme ontvangen.
Het was even zoeken naar een geschikt moment, omdat het maakproces misschien niet zoveel werk is, maar het opruimen des te meer.
Gelukkig hadden we een hele zaterdagmiddag te besteden, kon peuter (na wat tegenstribbelen) naar bed gebracht worden en hebben we naar hartelust kunnen kliederen.
Hieronder een sfeerimpressie van het maakproces.
Na het marmeren van het papier, is er ook nog gespat met ecoline (gewoon met de ouderwetse tandenborstel techniek), gespoten met spuit-acryl en zijn er wat glitters toegevoegd. Als finishing touch zijn de randen van de kaarten bewerkt met een stempelkussen. Dit geeft een zacht effect.

Ook al is het moeilijk…

De vlinder… een diertje dat tot de verbeelding blijft spreken. Transformatie, tederheid, lente.
Ik heb vaker geprobeerd vlinders te schilderen, maar ze werden eigenlijk nooit zoals ik ze wilde.
Deze week trok ik echter het kaartje “ook al is het moeilijk, ik blijf het proberen” en het schilderen van vlinders past daar heel mooi bij. Het was zeker niet de enige uitdaging die ik deze week aan ben gegaan, maar wel een van de fijnere. Ik blijf het proberen, keer op keer op keer en wie weet… zal ik ooit tevreden zijn 😉
Daarnaast heb ik ook een dwaallicht afgerond dat al weken in onaf stadium lag te wachten. Ze brengt het warme licht van een kaarsje. Klein, fijn en vooral goed zichtbaar wanneer het erg donker is.
Aan de kinderen lees ik op dit moment “Het oneindige verhaal” (die unendliche Geschichte) voor. Ademloos luisteren ze naar het verhaal dat ik in mijn jeugd zo vaak gelezen heb. Prachtig om de magie uit mijn jeugd met hen te kunnen delen en samen met hen – en Bastiaan en Atréjoe – Fantasië te redden. Ik kan bijna niet wachten tot ze weer in hun warme bedjes liggen, gewassen haar en ingesmeerde voetjes. Waar het leven ons ook gaat brengen, voor nu leven we in magische tijden. Want ook al is het moeilijk, we blijven het proberen…

Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ❤

Talent

Vandaag mijmer ik een beetje weg. Vanmorgen voelde ik me heel gelukkig met het feit dat de kinderen lekker in hun vel zitten en met veel plezier naar school gaan. Iets wat jarenlang voor ons niet vanzelfsprekend was.
Ook genoot ik van het feit dat bij de oudste de schaatsles verre van vlekkeloos verliep, maar dat hij er toch het beste van had gemaakt. Hij had zich laten helpen en zich niet uit het veld laten slaan door slecht passende schaatsen. Hij was mee gaan doen met het beginnersgroepje en had het naar zijn zin gehad. Ik gloeide van trots toen ik het hoorde.
Ik, die al dagen niets deed, omdat ik niet “in the flow” zat. Bankhangen, alleen het minimale doen om de dag door te komen. Wegkruipen achter een boek.
Ik, die had geconstateerd dat talent niet is dat je ergens gewoon goed in bent, maar dat je het doorzettingsvermogen hebt om er dag in dag uit, uur na uur mee aan het werk te zijn. Niet in vijf minuten een schilderij maken, niet in één keer de perfecte roman schrijven, maar werken. Zwoegen, zweten, door blijven gaan. Fouten maken, stappen terug doen en weer verder gaan.
Dus wat zat ik nou af te wachten.
Het is een patroon dat zich vaker herhaald en wat ik steeds opnieuw mag doorbreken. Gewoon aan de slag gaan. Soms komt er dan echt iets moois uit mijn handen, soms niet… en beide zijn goed. Het een is niet zoveel beter dan het andere. En ik kan beter af en toe even een zinnetje noteren, dan wachten tot ik een hele bladzijde vol kan schrijven.
Ik spreek mezelf toe en hoop gaandeweg mijn talenten beter in te kunnen zetten. Door te doen, door te trainen, door te groeien.


Wat als ik val?

Och, maar lieverd, wat als je vliegt?

– Erin Hanson

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Ontdekkingsreis

De vakantie is begonnen en ik verheug me al op de uren van creatief bezig zijn. Niet alleen met vertel- en krachtstenen, maar ook op andere vlakken. Er is nog heel veel wat ik uit wil proberen. Het thema van de “dwaallichtjes” blijft me trekken. Alleen dan niet lichtjes die je laten verdwalen, maar die je juist de weg doen vinden. To be continued…

Making of… vertelstenen

vertelsteen_werkplek.jpgMet enige regelmaat krijg ik de vraag met wat voor materialen ik de vertelstenen schilder. In het verleden heb ik al eens hierover geschreven, maar inmiddels heb ik mijn technieken aangescherpt. Vandaar deze update 🙂

Wat ik gebruik aan materiaal:

Verf: Amsterdam Deco (universal) (was ooit Decorfix van Talens)
Lak : Mod Podge
Stift:  Uni Posca (dekkende verf in de vorm van een pen/stift. Deze gebruik ik alleen voor de oogjes)
Penseel: acrylpenseel nr1, nr 0 , nr 00 en nr 000.
Stenen: bij tuincentrum, vijverhandel of bouwmarkt. Soms zelfs bij een drogist. Of je kunt natuurlijk bij een riviertje of in een bos op stenenjacht gaan. De tuin van de buren zou ik met rust laten 😉

Verder gebruik ik heeeeeeeeeeel veel geduld, liefde, doorzettingsvermogen, creativiteit, techniek en kennis van de kleurenleer.
Hieronder wat foto’s om te laten zien hoe ik de afbeelding in lagen opbouw. Om het nog wat inzichtelijker te maken heb ik ook de gebruikte materialen op de foto gezet.
Jammer genoeg lukte het niet om heel scherpe foto’s te maken en ook vallen de verfijnde kleurnuances weg. Voordeel daarvan is dat de stenen in het echt meestal met nog meer enthousiasme ontvangen worden 😉