Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op één hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Ontdekkingsreis

De vakantie is begonnen en ik verheug me al op de uren van creatief bezig zijn. Niet alleen met vertel- en krachtstenen, maar ook op andere vlakken. Er is nog heel veel wat ik uit wil proberen. Het thema van de “dwaallichtjes” blijft me trekken. Alleen dan niet lichtjes die je laten verdwalen, maar die je juist de weg doen vinden. To be continued…

Mooi op tijd…

… voor volgend jaar, haha.
Sint Maarten is alweer 11 dagen voorbij, maar ik wilde deze pegdoll toch heel graag nog maken.
De haartjes zijn gehaakt van speciale wol. Al doende ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik echt nog niet in staat ben om een poppenpruikje te haken, maar dat zo’n “mislukt” proeflapje het prima doet als bijzonder kapsel voor een pegdoll. Op de foto’s is het niet echt zichtbaar, dus kom maar een keer langs om haar in het echt te bewonderen 😉

Sint Maarten

Gisteren heb ik voor het eerst met de kinderen Sint Maarten gelopen. Ik heb zelf fijne herinneringen aan de tijd dat ik zelf met een antieke lamp langs de deuren ging om al zingend snoepjes op te halen. Ik weet nog dat ik zo gedreven was dat ik zelfs twee liedjes zong, in plaats van alleen maar het afgeraffelde kortste liedje. Een compliment voor het mooie zingen deed me meer gloeien dan de volle zak met snoep. Al vond ik die natuurlijk ook wel heel erg de moeite waard.
Aan de kinderen stelde ik de voorwaarde dat ik met hen naar het dorp van mijn ouders zou gaan, als ze het Horster liedje “Sinter Mertens veugelke” zouden kunnen zingen. Een week lang hebben ze geoefend. Eerst de woordjes, toen het volume. Want tsja, als je heel verlegen zachtjes zingt, hoort niemand je en krijg je niets.
De moeite is in zijn geheel niet voor niets geweest. Uit volle borst zongen ze bij heel wat deuren het liedje, op verzoek ook twee keer, en ze werden rijkelijk beloond. Waar ik vroeger zuurtjes kreeg, kregen ze nu chocoladerepen en ander luxe lekkers.
Ik vertelde dat we vroeger snoepjes mee naar school namen, omdat daar dan een inzameling was voor arme kinderen. En wat ze er van zouden vinden om nu een deel van hun rijke buit te doneren aan de voedselbank. Dat idee zagen ze wel zitten en ze hebben vanmorgen eerst alles gesorteerd en toen elk een keuze gemaakt.
Vorig jaar begonnen we het wichtelen rond de sinterklaastijd. Nu al een beetje eerder. Ik vind het fijn om dit samen met de kinderen te doen. Want eerlijk is eerlijk, we hebben heel wat meer dan genoeg. Onze periode van lichtjesfeesten is heel erg fijn van start gegaan. Ik hoop voor iedereen dat deze periode zich net zo fijn voort zal zetten en er steeds meer stralende lichtjes in de wereld zullen zijn.

sintermerten
Lampionnetjes knutselen voor Sinter Merten / Sint Maarten

Verjaardagsstenen in opdracht

Pas geleden kreeg ik het verzoek om een setje vertelstenen te maken rondom het thema verjaardag/feest. Een erg leuke opdracht, waar ik met veel plezier aan heb gewerkt. Het was echt fijn om dit te mogen doen.
Morgen gaan ze op reis naar de nieuwe eigenaar 🙂set_verjaardag