Give away

Omdat mijn kinderen en ik de laatste tijd veel aardige mensen ontmoeten die met een paar lieve woorden onze dag helemaal goed maken, wil ik graag dat fijne gevoel delen. Vandaar een kleine actie.
Weet jij iemand die je graag iets kleins zou willen geven? Gewoon zomaar, omdat die persoon heel aardig is of extra betekenis voor jou heeft?
Laat het hier of op Facebook in een reactie weten en misschien win je dan onderstaande pegdoll voor die bijzondere persoon.
En omdat jij ook gewoon een fantastisch mens bent, komt er dan natuurlijk ook een kleine verrassing jouw kant op.
De winactie duurt tot en met zondag 14 oktober. Maandag 15 oktober maken mijn kinderen de winnaar bekend 🙂

pegdoll_vlinder4

Advertenties

Vliegerfestijn

Vandaag was het weer tijd voor het vliegerfestijn. De kinderen kijken er het hele jaar naar uit en vandaag boften we met prachtig weer (al was er wat weinig wind).
De oudste twee hadden erg hun best gedaan op het versieren van hun eigen vlieger en waren trots dat ze er ook echt mee konden vliegeren. De jongste vermaakte zich vooral met het kruipen door het zand en – in een onbewaakt moment – zo ver mogelijk weg lopen.
Voor mij was het heel leerzaam, want ik had nog niet veel ervaring en zorgde voor veel knopen in het vliegertouw door het heel “behulpzaam” oprollen van de lijn. Volgend jaar zal ik mijn best doen om de lijn ofwel niet aan te raken (meest waarschijnlijke optie), of anders op de juiste manier om de haspel te wikkelen.
Intussen heb ik wel mooi al vliegerend foto’s gemaakt. Dat is toch ook wat waard 😉

 

Kinderfeestje

Doordat de kinderen pas enkele weken op hun nieuwe school zitten en dochterlief nogal een uitgesproken mening heeft, is er op haar verzoek een heel klein kinderfeestje bij ons thuis gevierd. Dochter wilde nergens naartoe en alleen haar beste vriendin uitnodigen. Een kookfeestje leek haar wel wat. Of nog liever een bakfeestje met veel snoep.
Onder het mom “u vraagt, wij draaien” heb ik dat geregeld. Het is een heerlijk feestje geworden, waar we allemaal met een voldaan gevoel op terug kunnen kijken.

Experimenteren

Vandaag ben ik lekker aan het experimenteren met ecoline. Ik heb geen plan, geen beoogd resultaat. Gewoon bezig zijn met (mijn zelfgemaakte) papier, gedroogde bladeren en planten, ecoline, een tandenborstel en een spatvenstertje.
Stempelen, spatten, wrijven… de ene keer levert het iets leuks of verrassends op, de andere keer ziet het er uit als een papier met waterpokken 😉
Op dit moment zijn de kinderen nog lekker buiten aan het spelen (o.a. mieren verzamelen), maar ik denk dat ze strakjes ook nog wel even aanschuiven. papier_experiment.jpg

Edit:
de kinderen zijn inderdaad nog flink aan de slag gegaan 🙂

Mieren

Eindelijk begint de interesse in schools leren bij oudste zoonlief weer een beetje terug te komen. Zo wilde hij weten hoe glas gemaakt wordt en wilde hij meer weten over mieren.
Vanmiddag in alle rust klokhuis filmpjes opgezocht en bekeken en meteen moest de opgedane kennis in de praktijk toegepast worden.
Alles wat hij uit het filmpje over mieren onthouden had, werd verwerkt in een emmer. Zand, blaadjes, takjes, een suikerklontje, water, framboosjes, luizen en natuurlijk de mieren zelf. Er werd gezocht onder stenen en bij struiken en al snel was het een drukke boel in de emmer.
Het was mooi om van een afstandje toe te kijken en hem uitleg te horen geven aan zijn zusje, die daarop zelf ook enthousiast aan de slag ging. Hopelijk kunnen we in deze lijn verder, want dan kunnen we samen nog heel wat gaan ontdekken en leren.

mierenhotel

Nieuwe school, nieuwe start

De kinderen zijn niet alleen begonnen aan een nieuw schooljaar, maar zijn ook elk gestart aan een nieuwe school. Zelf was ik behoorlijk zenuwachtig over hoe de eerste dagen zouden verlopen. Zou er veel heimwee zijn, zouden ze wel echt op hun plek zijn, vriendjes kunnen maken…?
De eerste dag kwamen ze stralend uit school. Ze renden op me af en konden niet snel genoeg verteld krijgen hoe fantastisch ze het hadden gehad. Wat een opluchting!
En dit patroon herhaalde zich vervolgens iedere dag. Blije, stralende kinderen. Moe, maar erg voldaan. Zoals zoon zei: “ik ben fijn moe.”
Wat een pak van mijn hart, na maanden van zorgen. Maanden waarin mijn oudste gedeeltelijk thuiszitter was en wij ouders gesprek na gesprek voerden om te zien wat er nodig was om hem weer fijn naar school te kunnen laten gaan.
En hoewel ik nog veel te verwerken heb en er nog vanalles een plekje mag krijgen, merk ik een kleine verschuiving. Zo heb ik vandaag samen met zoonlief papier gemaakt op een experimenterende manier. Het ging niet om het resultaat, maar om het samen ontdekkend bezig zijn. “Hoe doe jij dat?” “Wat gebeurt er als…” Toen ik merkte dat ik hem wilde “helpen” heb ik bewust en letterlijk een stap terug gezet en hem zijn eigen gang laten gaan. Het hoeft allemaal niet perfect, het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag een proces zijn waar we af en toe mee aan de gang gaan en waar we kleine stappen in zetten. En dan bedoel ik ook echt “wij”, want ik leer net zo goed van hem, als hij van mij. We doen het echt samen.
Ook is er afgelopen week door de kinderen weer veel getekend. Wat was ik blij om te horen dat ze ook op school iedere dag mochten tekenen, omdat ik weet dat het belangrijk voor ze is en hoe fijn ze het vinden. En wat een groei is er zichtbaar, een verschuiving in perspectief en beleving.
Zo kom ik langzaam weer bij mezelf en groei ik richting herfst. Gisteren uitte zich dat in een avond ziek op de bank. Heerlijk onder een dekentje onbedoeld in slaap gevallen. Geen televisie, geen opruimen, geen gedoe.
Even pas op de plaats, laten zijn wat er is en zien wat er is: een warm en creatief gezin in een heerlijk huis.

 

Zomervakantie

Oprecht kan ik zeggen dat ik met veel plezier en een beetje weemoed terugkijk op een hele fijne zomervakantie. We zijn niet op spannende avonturen geweest, niet weg met het vliegtuig en zelfs niet de grens over.
De kinderen hebben enthousiast meegedaan aan diverse aktiviteiten van vakantiewerk Veldhoven, waar ze klasgenootjes tegenkwamen, maar ook nieuwe vrienden maakten. De vensterbanken staan vol met knutsel- en timmerwerkjes, dochterlief heeft eindelijk zin om haar A-diploma te gaan halen (want ze vond het niet leuk dat ze nog een zwemvestje aan moest), er is vol overtuiging met een groep een prachtige hut getimmerd, er zijn wedstrijden gewonnen, spelletjes gespeeld en een busreis naar een leuke speeltuin gemaakt.
Daarnaast is er bij ons in de tuin veel in het zwembad geplonst, werd er gechillt, getekend en gefietst. Dat fietsen was het allerleukste naar een dierenweide in Valkenswaard, want daar was zo’n schattig geitje. En als je geluk had, kwam net de ijscoman voorbij en mocht er een ijsje gehaald worden.
De laatste week zijn we met het hele gezin een dagje naar zee gegaan. Schelpen zoeken, zandkasteel bouwen, de golven trotseren, krabben vangen en zien hoe snel het water tot je knietjes komt, wanneer het vloed wordt.
De volgende dag kwamen de schilders en ging ik met de drie kinderen naar een vakantiehuisje in de buurt. Ik zag er best wel tegenop. Zouden ze het fijn hebben, zou ik kunnen slapen, zou ik geen handen tekort komen?
Mijn zorgen waren voor niets. Wat hebben we het fijn gehad. De kinderen hebben gespeeld, gedanst, geknutseld en marshmallows geroosterd boven het vuur. Het enige wat ik hoefde te doen, was aan een tafeltje te gaan zitten met mijn borduurspulletjes en te kijken naar hoe fijn alle drie de kinderen aan het spelen waren. De jongste maakte grote sprongen in zijn ontwikkeling. Was eerst de mini-mini glijbaan nog een uitdaging, aan het eind van de vakantie ging hij zelfstandig en vrolijk van de hoogste en snelste glijbaan die er was. Van de ochtend tot de avond was hij er te vinden. Liet ik per ongeluk een deur open staan, dan was hij al weg.
We zijn helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar. Uitgerust en wel. We hebben er zin in!

Afscheidscadeautje

Vandaag hadden de oudste twee hun laatste schooldag op de huidige school. Na de zomer zullen ze allebei op een nieuwe school gaan starten. We waren er al maanden mee bezig, maar toch voelt zo’n laatste dag voor mij een beetje gek. Ruim drie jaar op hetzelfde schoolplein, drie jaar bepaalde vriendjes en vriendinnetjes over de vloer, drie jaar dezelfde route naar school, drie jaar bepaalde leerkrachten… dit alles sluiten we nu af. De oudste gaat naar een kleine school voor onderwijs op maat, dochterlief stroomt in op een openbare school. Gelukkig allebei in hetzelfde gebouw, zodat ze elkaar gewoon bij het buitenspelen kunnen zien, samen pauze kunnen houden en straks ook samen vol verhalen mee naar huis kunnen.
Zelf vind ik het fijn om iets van onze visie als gezin mee te geven. Niet om die visie expliciet uit te dragen, maar omdat ik denk dat het fijn is om je eigen weg te volgen binnen het grote geheel. Zo heb ik er als afscheidscadeautje voor gekozen om de kinderen kleine zakjes met steentjes uit te laten delen. De kinderen verzamelen graag steentjes en schatten en zelf heb ik er ook al sinds mijn jeugd affiniteit mee.
Daarnaast denk ik dat het goed is om kinderen te laten weten dat iedereen een schat (talent) in zich heeft. Iedereen is anders, maar iedereen straalt op zijn eigen manier. Iedereen mag er zijn, iedereen is een schat. En die kun je op je eigen manier vormgeven.
Daarnaast kunnen de steentjes als krachtsteentjes gebruikt worden in een broekzak of onder het kussen. Een klein steuntje in de rug op moeilijke momenten.
Het zijn maar wat ideetjes van mij en dat volstaat. Mijn gedachten en wensen zijn de wereld in, de schooldag is afgesloten en de vakantie staat voor de deur. Ik kijk al uit naar alle mogelijkheden voor creatieve momenten!

afscheidscadeautje

Knutselwerkjes

Dit blog ben ik niet begonnen om hier alleen maar mijn eigen creatieve uitspattingen te plaatsen. Juist niet, zelfs. Het is ook niet zo dat mijn kinderen helemaal niet bezig zijn met knutselen of schilderen. Juist wel.
Hoog tijd dus, om weer eens wat van hun werk te delen 🙂
Ze zijn dit weekend heel veel buiten geweest, maar ter ontspanning hebben ze met heel veel plezier onderstaande knutsels gemaakt.

Eerst hebben ze met aquarelverf nat-in-nat een achtergrond geschilderd op therapeutenpapier. Daarna uit gewoon papier luchtballonnen en wolkjes geknipt en die 3-D op de achtergrond geplakt. Tot slot hebben ze op eigen initiatief zelf nog wat getekend en geplakt. Inmiddels zijn de knutsels alweer op weg naar een nieuwe eigenaar en ben ik bezig met plannetjes om de slaapkamerramen van de kinderen te versieren met lente-knutsels 🙂

Creatief in creativiteit

De kinderen zijn, net als ik, blij met het prachtige weer en dat het iedere dag weer een beetje langer licht is. Ze bruisen van de energie en de creativiteit, elk op een eigen manier.
Oudste zoonlief heeft bedacht dat hij een huis in de tuin wil maken. Hij is bezig met het graven van de fundering, heeft een wensenlijstje geschreven en hij heeft zelfs al een telefoontje gepleegd om hulp in te schakelen bij het aanleggen van een waterleiding 😉 Zuslief is ingeschakeld om mee te sparen voor alles wat er nodig is en soms wordt haar hulp ingeroepen bij het graven.
Eigenlijk wilde hij ook graag een toilet, maar toen ik een en ander had uitgelegd over vergunningen, heeft hij die toch maar van zijn lijstje gestreept. Net als de tv, die misschien toch wel wat duur bleek voor een buitenhut. Zoonlief wil namelijk ook graag sparen voor een spelcomputer, dus juiste afwegingen zijn wel op zijn plek.
Dochter is helemaal blij dat ze al een paar dagen op rij mag schilderen. Heel geconcentreerd kan ze met haar werkjes bezig zijn en het is mooi om te zien hoe ze materialen leert combineren. Stift, aquarelverf en krijt worden samengebracht  in haar nieuwste schilderij.
Ik pendel heen en weer tussen buiten en binnen, tussen graven en tekenen. Plus nog een beetje fitness met de dreumes. Die heeft ontdekt dat hij buiten heerlijk kan rennen en dan het liefst zo ver mogelijk bij mama vandaan.
Ja, hier lijkt de lente echt begonnen.