Traktatie

Na de zelfgemaakte uitnodigingen was het tijd om na te denken over de traktatie op school. Ergens vind ik het een lastige. Niet om een creatief idee te krijgen (daar heb ik er genoeg van), maar de afweging tussen een “gewone” traktatie en een traktatie die bij ons als gezin past. Dit jaar ben ik toch weer voor iets creatiefs gegaan. Ik heb er de tijd voor, ik had het idee, ik vind het leuk om te doen, de kinderen zijn er enthousiast over en de kosten zijn minimaal. Volgend jaar laat ik ze misschien ook gewoon een kant-en-klare koek trakteren. Geen idee. Als dat zo uitkomt, of als de kinderen dat het fijnste vinden, dan is dat helemaal prima. Het hoeft van mij niet steeds in een overtreffende trap. Maar expres een “ondertreffende” trap, om niemand voor het hoofd te stoten, dat leek me toch ook niet wat. Naar mijn idee is een traktatie bedoeld om te delen in blijdschap.
Dit jaar worden we blij van zakjes met kleine beschilderde steentjes en een zelfgemaakt bloembommetje in een zakje gemaakt van oude kranten. We hebben er met heel veel plezier aan gewerkt en hopen dat ze met plezier in ontvangst genomen worden.

Hieronder de ideetjes die we meeleverd hebben. Wie weet raak je geïnspireerd 🙂
De spullen voor de bloembommetjes hebben we van Guerillagardeners .

  • Maak een wandeling en leg de steentjes op een leuke plek. Ga een paar dagen later kijken of de steentjes al een nieuwe eigenaar hebben
  • Gooi tijdens een wandeling of fietstocht het bloembommetje op een plekje dat wel wat fleurige bloemen kan gebruiken
  • Maak je eigen mini-tuintje met het bloembommetje en leg de steentjes erbij voor een vrolijk effect
  • Draag de steentjes in je broekzak, leg ze in de vensterbank, bij je bed of bewaar ze in een (zelfgemaakt) schatkistje
  • Google eens op “vertelsteen” en misschien bedenk je zelf wel leuke verhalen bij de steentjes. Ook kun je zelf je eigen set vertelstenen maken met een beetje verf en wat (gevonden) kiezelsteentjes.

Advertenties

Kinderfeestje in aantocht

Het is bijna zover: het kinderfeestje van de oudste komt dichterbij. Daar horen natuurlijk uitnodigingen bij en het leukste vinden wij nog steeds om die zelf te maken. De herinneringen aan het geklieder met scheerschuim zaten nog erg vers in het geheugen, dus toen ik die techniek opperde, werd dat met groot enthousiasme ontvangen.
Het was even zoeken naar een geschikt moment, omdat het maakproces misschien niet zoveel werk is, maar het opruimen des te meer.
Gelukkig hadden we een hele zaterdagmiddag te besteden, kon peuter (na wat tegenstribbelen) naar bed gebracht worden en hebben we naar hartelust kunnen kliederen.
Hieronder een sfeerimpressie van het maakproces.
Na het marmeren van het papier, is er ook nog gespat met ecoline (gewoon met de ouderwetse tandenborstel techniek), gespoten met spuit-acryl en zijn er wat glitters toegevoegd. Als finishing touch zijn de randen van de kaarten bewerkt met een stempelkussen. Dit geeft een zacht effect.

Ridderkamp

Terwijl ik druk bezig ben met het lenteklaar maken van huis en tuin, heeft in onze tuin een ridder zijn kamp opgeslagen.
De tent was gelukkig zo opgezet, zodat er veel aandacht uit kon gaan naar het bouwen van het kampvuur en het bereiden van een kruidige soep. De mist geeft nog een extra mystiek tintje, zodat ik me even in verloren gegane tijden kan wanen.
Wat kan ik van dit soort projecten genieten. De creativiteit, het spel, de verbazing over wat ze allemaal alweer geleerd hebben en toe kunnen passen…
(Voor de anachronismen op de achtergrond zoek ik nog een goede decorbouwer of visual effects artiest, iemand?)

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ❤

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Tekenles

Hoewel de griep me nu dan toch ook gevonden lijkt te hebben (en ik had me nog wel zo goed verstopt), kon ik er niet aan voorbij om de kinderen tekenles te geven. Ze hebben het al vaker gevraagd en eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk. Gewoon de kist met krijt op tafel, mooi papier en klaar. In no-time staan de prachtigste resultaten op papier.
Soms kost het de kinderen wel wat moeite om de fixed mindset los te laten en open te staan voor experimenteren en vertrouwen in de eigen mogelijkheden, maar ze vroegen zojuist alweer enthousiast of ze morgen weer tekenles krijgen. Een beter compliment is er niet.

Softpastel

Nu het pastelkrijt tevoorschijn is gekomen, grijp ik er heel gemakkelijk op terug. Kleuren in elkaar over laten vloeien, experimenteren met vormen, wel of geen hartjes bij de pixies… het laat zich allemaal heel gemakkelijk uitproberen.
De kinderen zijn ook heel erg geïnteresseerd en inmiddels hebben ze het gedurfd om verzoekjes in te dienen. Dit wel pas nadat ik een tekening had gemaakt als extra cadeautje voor een kinderfeestje.
Het is grappig om te merken waar ze mee bezig zijn en hoe ik daar dan weer vanuit mezelf vorm aan kan geven. Het zijn gelukkig nog gemakkelijke opdrachtgevers, ze vinden bijna alles wel mooi.
Op deze manier genieten we nog even heel relaxt van het laatste beetje vakantie. Weinig moet, veel mag en zo probeer ik stiekem toch een soort van goed voornemen uit: proberen de lat wat lager te leggen en meer te genieten van dat wat zich voordoet. Overal is wel iets moois in te ontdekken.

Pepernoten

Gisteren hebben we pepernoten gebakken en hoewel ze overheerlijk zijn, hebben we er gewoonweg teveel voor vijf personen (al ziet onze peuter dat anders). Uiteraard vinden we het ook zonde om ze dan maar de prullenbak in te kieperen.
De kinderen versieren daarom met veel plezier kleine glazen potjes en bedenken enthousiast wie ze allemaal willen verrassen met een aardigheidje.
Vanmorgen hebben de juffen een potje in ontvangst genomen en zoonlief is wilde plannen aan het maken om zich als Piet te verkleden en vanavond in het donker bij mensen aan te bellen.
Het is mooi om te merken hoe de creativiteit alle kanten op gaat en hoe enthousiast ze zijn over het feit dat ze zelfgemaakte spulletjes uit mogen delen. Aan mij de taak om het in realistische banen te leiden 😉

Richting winter…

Hoewel ik tijdens de boswandelingen met peuter en de fietstochten naar en van school enorm geniet van de prachtige herfstkleuren, merk ik dat ik gevoelsmatig al richting winter ga. Sinds anderhalve week wacht ik op de eerste sneeuwvlokken en ben ik in gedachten al bezig met het ontwerp van de kerstkaart.
Leuk is om te merken dat ook de opdrachten al met de winter te maken krijgen. Blijkbaar ben ik dus niet de enige.
Ook merkte ik dat ik de kinderen de laatste tijd wat minder zag. Ze waren druk met hun spel, met vriendjes en vriendinnetjes en ik maakte dan van de gelegenheid gebruik om snel iets voor mezelf te doen. Even achter de computer, even een boek lezen…
Nu probeer ik iedereen weer wat meer rondom de eettafel te krijgen. Even dat onderlinge contact, het samen bezig zijn zonder woorden. De geborgenheid van de winter en de vreugde van de decemberfeesten. En natuurlijk kan er dan evengoed nog heerlijk buiten gespeeld worden en lees ik ook nog gewoon dat boek, maar dat momentje bewuste aandacht en samenzijn is voor mij een waardevolle toevoeging aan de lichtjesfeesten.