Pepernoten

Gisteren hebben we pepernoten gebakken en hoewel ze overheerlijk zijn, hebben we er gewoonweg teveel voor vijf personen (al ziet onze peuter dat anders). Uiteraard vinden we het ook zonde om ze dan maar de prullenbak in te kieperen.
De kinderen versieren daarom met veel plezier kleine glazen potjes en bedenken enthousiast wie ze allemaal willen verrassen met een aardigheidje.
Vanmorgen hebben de juffen een potje in ontvangst genomen en zoonlief is wilde plannen aan het maken om zich als Piet te verkleden en vanavond in het donker bij mensen aan te bellen.
Het is mooi om te merken hoe de creativiteit alle kanten op gaat en hoe enthousiast ze zijn over het feit dat ze zelfgemaakte spulletjes uit mogen delen. Aan mij de taak om het in realistische banen te leiden 😉

Advertenties

Richting winter…

Hoewel ik tijdens de boswandelingen met peuter en de fietstochten naar en van school enorm geniet van de prachtige herfstkleuren, merk ik dat ik gevoelsmatig al richting winter ga. Sinds anderhalve week wacht ik op de eerste sneeuwvlokken en ben ik in gedachten al bezig met het ontwerp van de kerstkaart.
Leuk is om te merken dat ook de opdrachten al met de winter te maken krijgen. Blijkbaar ben ik dus niet de enige.
Ook merkte ik dat ik de kinderen de laatste tijd wat minder zag. Ze waren druk met hun spel, met vriendjes en vriendinnetjes en ik maakte dan van de gelegenheid gebruik om snel iets voor mezelf te doen. Even achter de computer, even een boek lezen…
Nu probeer ik iedereen weer wat meer rondom de eettafel te krijgen. Even dat onderlinge contact, het samen bezig zijn zonder woorden. De geborgenheid van de winter en de vreugde van de decemberfeesten. En natuurlijk kan er dan evengoed nog heerlijk buiten gespeeld worden en lees ik ook nog gewoon dat boek, maar dat momentje bewuste aandacht en samenzijn is voor mij een waardevolle toevoeging aan de lichtjesfeesten.

 

Sint Maarten

Gisteren heb ik voor het eerst met de kinderen Sint Maarten gelopen. Ik heb zelf fijne herinneringen aan de tijd dat ik zelf met een antieke lamp langs de deuren ging om al zingend snoepjes op te halen. Ik weet nog dat ik zo gedreven was dat ik zelfs twee liedjes zong, in plaats van alleen maar het afgeraffelde kortste liedje. Een compliment voor het mooie zingen deed me meer gloeien dan de volle zak met snoep. Al vond ik die natuurlijk ook wel heel erg de moeite waard.
Aan de kinderen stelde ik de voorwaarde dat ik met hen naar het dorp van mijn ouders zou gaan, als ze het Horster liedje “Sinter Mertens veugelke” zouden kunnen zingen. Een week lang hebben ze geoefend. Eerst de woordjes, toen het volume. Want tsja, als je heel verlegen zachtjes zingt, hoort niemand je en krijg je niets.
De moeite is in zijn geheel niet voor niets geweest. Uit volle borst zongen ze bij heel wat deuren het liedje, op verzoek ook twee keer, en ze werden rijkelijk beloond. Waar ik vroeger zuurtjes kreeg, kregen ze nu chocoladerepen en ander luxe lekkers.
Ik vertelde dat we vroeger snoepjes mee naar school namen, omdat daar dan een inzameling was voor arme kinderen. En wat ze er van zouden vinden om nu een deel van hun rijke buit te doneren aan de voedselbank. Dat idee zagen ze wel zitten en ze hebben vanmorgen eerst alles gesorteerd en toen elk een keuze gemaakt.
Vorig jaar begonnen we het wichtelen rond de sinterklaastijd. Nu al een beetje eerder. Ik vind het fijn om dit samen met de kinderen te doen. Want eerlijk is eerlijk, we hebben heel wat meer dan genoeg. Onze periode van lichtjesfeesten is heel erg fijn van start gegaan. Ik hoop voor iedereen dat deze periode zich net zo fijn voort zal zetten en er steeds meer stralende lichtjes in de wereld zullen zijn.

sintermerten
Lampionnetjes knutselen voor Sinter Merten / Sint Maarten

Give away

Omdat mijn kinderen en ik de laatste tijd veel aardige mensen ontmoeten die met een paar lieve woorden onze dag helemaal goed maken, wil ik graag dat fijne gevoel delen. Vandaar een kleine actie.
Weet jij iemand die je graag iets kleins zou willen geven? Gewoon zomaar, omdat die persoon heel aardig is of extra betekenis voor jou heeft?
Laat het hier of op Facebook in een reactie weten en misschien win je dan onderstaande pegdoll voor die bijzondere persoon.
En omdat jij ook gewoon een fantastisch mens bent, komt er dan natuurlijk ook een kleine verrassing jouw kant op.
De winactie duurt tot en met zondag 14 oktober. Maandag 15 oktober maken mijn kinderen de winnaar bekend 🙂

pegdoll_vlinder4

Vliegerfestijn

Vandaag was het weer tijd voor het vliegerfestijn. De kinderen kijken er het hele jaar naar uit en vandaag boften we met prachtig weer (al was er wat weinig wind).
De oudste twee hadden erg hun best gedaan op het versieren van hun eigen vlieger en waren trots dat ze er ook echt mee konden vliegeren. De jongste vermaakte zich vooral met het kruipen door het zand en – in een onbewaakt moment – zo ver mogelijk weg lopen.
Voor mij was het heel leerzaam, want ik had nog niet veel ervaring en zorgde voor veel knopen in het vliegertouw door het heel “behulpzaam” oprollen van de lijn. Volgend jaar zal ik mijn best doen om de lijn ofwel niet aan te raken (meest waarschijnlijke optie), of anders op de juiste manier om de haspel te wikkelen.
Intussen heb ik wel mooi al vliegerend foto’s gemaakt. Dat is toch ook wat waard 😉

 

Kinderfeestje

Doordat de kinderen pas enkele weken op hun nieuwe school zitten en dochterlief nogal een uitgesproken mening heeft, is er op haar verzoek een heel klein kinderfeestje bij ons thuis gevierd. Dochter wilde nergens naartoe en alleen haar beste vriendin uitnodigen. Een kookfeestje leek haar wel wat. Of nog liever een bakfeestje met veel snoep.
Onder het mom “u vraagt, wij draaien” heb ik dat geregeld. Het is een heerlijk feestje geworden, waar we allemaal met een voldaan gevoel op terug kunnen kijken.

Experimenteren

Vandaag ben ik lekker aan het experimenteren met ecoline. Ik heb geen plan, geen beoogd resultaat. Gewoon bezig zijn met (mijn zelfgemaakte) papier, gedroogde bladeren en planten, ecoline, een tandenborstel en een spatvenstertje.
Stempelen, spatten, wrijven… de ene keer levert het iets leuks of verrassends op, de andere keer ziet het er uit als een papier met waterpokken 😉
Op dit moment zijn de kinderen nog lekker buiten aan het spelen (o.a. mieren verzamelen), maar ik denk dat ze strakjes ook nog wel even aanschuiven. papier_experiment.jpg

Edit:
de kinderen zijn inderdaad nog flink aan de slag gegaan 🙂

Mieren

Eindelijk begint de interesse in schools leren bij oudste zoonlief weer een beetje terug te komen. Zo wilde hij weten hoe glas gemaakt wordt en wilde hij meer weten over mieren.
Vanmiddag in alle rust klokhuis filmpjes opgezocht en bekeken en meteen moest de opgedane kennis in de praktijk toegepast worden.
Alles wat hij uit het filmpje over mieren onthouden had, werd verwerkt in een emmer. Zand, blaadjes, takjes, een suikerklontje, water, framboosjes, luizen en natuurlijk de mieren zelf. Er werd gezocht onder stenen en bij struiken en al snel was het een drukke boel in de emmer.
Het was mooi om van een afstandje toe te kijken en hem uitleg te horen geven aan zijn zusje, die daarop zelf ook enthousiast aan de slag ging. Hopelijk kunnen we in deze lijn verder, want dan kunnen we samen nog heel wat gaan ontdekken en leren.

mierenhotel

Nieuwe school, nieuwe start

De kinderen zijn niet alleen begonnen aan een nieuw schooljaar, maar zijn ook elk gestart aan een nieuwe school. Zelf was ik behoorlijk zenuwachtig over hoe de eerste dagen zouden verlopen. Zou er veel heimwee zijn, zouden ze wel echt op hun plek zijn, vriendjes kunnen maken…?
De eerste dag kwamen ze stralend uit school. Ze renden op me af en konden niet snel genoeg verteld krijgen hoe fantastisch ze het hadden gehad. Wat een opluchting!
En dit patroon herhaalde zich vervolgens iedere dag. Blije, stralende kinderen. Moe, maar erg voldaan. Zoals zoon zei: “ik ben fijn moe.”
Wat een pak van mijn hart, na maanden van zorgen. Maanden waarin mijn oudste gedeeltelijk thuiszitter was en wij ouders gesprek na gesprek voerden om te zien wat er nodig was om hem weer fijn naar school te kunnen laten gaan.
En hoewel ik nog veel te verwerken heb en er nog vanalles een plekje mag krijgen, merk ik een kleine verschuiving. Zo heb ik vandaag samen met zoonlief papier gemaakt op een experimenterende manier. Het ging niet om het resultaat, maar om het samen ontdekkend bezig zijn. “Hoe doe jij dat?” “Wat gebeurt er als…” Toen ik merkte dat ik hem wilde “helpen” heb ik bewust en letterlijk een stap terug gezet en hem zijn eigen gang laten gaan. Het hoeft allemaal niet perfect, het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag een proces zijn waar we af en toe mee aan de gang gaan en waar we kleine stappen in zetten. En dan bedoel ik ook echt “wij”, want ik leer net zo goed van hem, als hij van mij. We doen het echt samen.
Ook is er afgelopen week door de kinderen weer veel getekend. Wat was ik blij om te horen dat ze ook op school iedere dag mochten tekenen, omdat ik weet dat het belangrijk voor ze is en hoe fijn ze het vinden. En wat een groei is er zichtbaar, een verschuiving in perspectief en beleving.
Zo kom ik langzaam weer bij mezelf en groei ik richting herfst. Gisteren uitte zich dat in een avond ziek op de bank. Heerlijk onder een dekentje onbedoeld in slaap gevallen. Geen televisie, geen opruimen, geen gedoe.
Even pas op de plaats, laten zijn wat er is en zien wat er is: een warm en creatief gezin in een heerlijk huis.

 

Zomervakantie

Oprecht kan ik zeggen dat ik met veel plezier en een beetje weemoed terugkijk op een hele fijne zomervakantie. We zijn niet op spannende avonturen geweest, niet weg met het vliegtuig en zelfs niet de grens over.
De kinderen hebben enthousiast meegedaan aan diverse aktiviteiten van vakantiewerk Veldhoven, waar ze klasgenootjes tegenkwamen, maar ook nieuwe vrienden maakten. De vensterbanken staan vol met knutsel- en timmerwerkjes, dochterlief heeft eindelijk zin om haar A-diploma te gaan halen (want ze vond het niet leuk dat ze nog een zwemvestje aan moest), er is vol overtuiging met een groep een prachtige hut getimmerd, er zijn wedstrijden gewonnen, spelletjes gespeeld en een busreis naar een leuke speeltuin gemaakt.
Daarnaast is er bij ons in de tuin veel in het zwembad geplonst, werd er gechillt, getekend en gefietst. Dat fietsen was het allerleukste naar een dierenweide in Valkenswaard, want daar was zo’n schattig geitje. En als je geluk had, kwam net de ijscoman voorbij en mocht er een ijsje gehaald worden.
De laatste week zijn we met het hele gezin een dagje naar zee gegaan. Schelpen zoeken, zandkasteel bouwen, de golven trotseren, krabben vangen en zien hoe snel het water tot je knietjes komt, wanneer het vloed wordt.
De volgende dag kwamen de schilders en ging ik met de drie kinderen naar een vakantiehuisje in de buurt. Ik zag er best wel tegenop. Zouden ze het fijn hebben, zou ik kunnen slapen, zou ik geen handen tekort komen?
Mijn zorgen waren voor niets. Wat hebben we het fijn gehad. De kinderen hebben gespeeld, gedanst, geknutseld en marshmallows geroosterd boven het vuur. Het enige wat ik hoefde te doen, was aan een tafeltje te gaan zitten met mijn borduurspulletjes en te kijken naar hoe fijn alle drie de kinderen aan het spelen waren. De jongste maakte grote sprongen in zijn ontwikkeling. Was eerst de mini-mini glijbaan nog een uitdaging, aan het eind van de vakantie ging hij zelfstandig en vrolijk van de hoogste en snelste glijbaan die er was. Van de ochtend tot de avond was hij er te vinden. Liet ik per ongeluk een deur open staan, dan was hij al weg.
We zijn helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar. Uitgerust en wel. We hebben er zin in!