Thuiswerken in kleur

Het leuke van thuiswerken, met de kinderen er bij, is dat er steeds nieuwe dingen ontstaan met de spullen die rondslingeren. Het is heel organisch, levend en kleurrijk.
Ik bouw met het speelgoed van de jongste (ik ben verliefd op de kleuren, de vormen, het materiaal) en de middelste ziet dan mijn raamslinger van de zon en wil er ook een maken. Dat kan, want ik had mijn spullen toch niet opgeruimd. Het lege glas op tafel inspireert om een proefje te doen met water, olie, ranja en twee dopjes. En ach, er waren nog wat m&m’s over van het verjaardagsfeest, dus dat proefje kon er ook nog wel bij 🙂
Ik droom wel eens over een opgeruimd huis, een plek waar ik mijn spulletjes gemakkelijk kwijt kan en weer kan pakken. Maar in de praktijk slingert er altijd wel wat rond. Soms enigszins geordend, soms alles door elkaar. Zo ligt op dit moment de eettafel vol met pegdolls, vilt, stukjes papier, stenen, verf… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles wordt gebruikt en inspireert me. Zou ik een eigen atelier hebben, dan ben ik bang dat het alleen nog een grotere bende op gaat leveren. Chaos hoort nu eenmaal bij mij, bij ons als gezin.
Vanavond ga ik weer dromen over hoe ik in de vakantie ga zorgen dat alles netjes word (de zolder eindelijk weer aanpakken, de werkkamer reorganiseren), nu duik ik weer lekker tussen mijn wolletjes, viltjes en verfjes 🙂

Vertelstenen

Op dit moment stort ik me helemaal op het schilderen van stenen. Ik vind het zo leuk om te doen en ik ben bezig met een groot project, waar ik hopelijk later nog meer over zal vertellen (als ik het niet vergeet, doordat ik alweer met hele andere dingen bezig ben en zo).
In ieder geval heb ik een setje stenen met het weer als thema afgerond en ook heb ik wat kleine krachtsteentjes met hartjes beschilderd.
Die stenen zijn te koop voor de liefhebber (krachtsteentjes € 0,75 per stuk, de thema-set voor € 24,95).
Verder werk ik aan een set met het thema “familie”. Papa, opa en oma zijn nog even in de schetsfase, dus die volgen later. Maar ik wilde jullie een eerste indruk niet onthouden 🙂

Ik zit momenteel nog in de experimentele fase, maar het lijkt me super leuk om uiteindelijk aan het werk te mogen voor bijvoorbeeld (kinder)coaches en leerkrachten. Zelf vind ik het in ieder geval heerlijk om de stenen in mijn handen te houden en laag voor laag een afbeelding te laten ontstaan. Tijdens het schilderen ontstaan namelijk ook verhalen, komen er emoties los of komt er juist een gevoel van rust en ontspanning. Te mooi om niet te delen, als je het mij vraagt 🙂

Online

Het winkeltje is zowaar online!
Zoonlief gaat stap voor stap leren hoe hij productfoto’s kan maken, wat realistische prijzen zijn, hoe hij passende teksten kan schrijven, hoe je dingen op de post doet, etc.
Hij mag nog even het idee los gaan laten dat hij rijk gaat worden van zijn winkel, maar dat komt goed. (Wie zal het zeggen, misschien is dit wel het prille begin van een multinational 😉 ).
Het zal een proces worden van vallen en opstaan, maar hopelijk vooral van veel plezier!
Vanavond zijn gezamelijk de eerste productfoto’s gemaakt en heeft zoonlief zelf nagedacht over de profielfoto, zijn kleding daarvoor en hoe en waar hij op de foto wilde.
Ben je nieuwsgierig? Je kunt het winkeltje vinden op: Trapjes

omslag

Winkeltje

Ondanks de warmte was het vandaag een uiterst creatieve dag.
Het begon vanmorgen al heel vroeg, toen oudste zoonlief aan het sorteren sloeg. Hij transformeerde een uur dat bedoeld was voor lichamelijke oefeningen en maakte er iets heel rustgevends van. We konden hem zien groeien, hem in zijn element zien komen. Hij had de regie en maakte er iets moois van. Hij was betrokken, invoelend, creatief, grappig en dat terwijl hij vol weerstand begon. Hij volgde niet het programma, maar deed op geheel eigen wijze juist dat waar we voor waren gekomen. En dat met schelpjes, steentjes en haaientanden. Zo simpel was het.
Maar eigenlijk begon het al eerder, aan de ontbijttafel. Er kwamen vragen over het weer (“Of krijgen we dat in groep 3, mama?”) en er kwamen gevatte vragen op het gebied van seksuele voorlichting (“Maar komen er dan gaatjes in mijn piemel, of hoe komen die zaadjes er anders uit?”). Tsja, daar moest deze mama wel even over nadenken. Hoe beantwoord je die vragen zo eerlijk mogelijk, zonder het meteen te plastisch te maken?

Na school werd er eerst heerlijk met water, modder en andere materialen een grote bak heksensoep gemaakt. En elkaar natspuiten met de tuinslang kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Daarna moest er echter nagedacht worden over een winkeltje. Zaken als “ik moet er goed genoeg in zijn om het te maken, anders kan ik het niet verkopen” en “hoeveel geld heb ik nodig om te beginnen en heb ik wel zoveel” kwamen voorbij. Ik besloot een handje te helpen en een facebook-pagina aan te maken. Die gaan we de komende dagen een beetje verfraaien en vullen met producten. En als we er dan aan toe zijn, maken we de url openbaar en wordt de winkel geopend. Ik vind het zelf een erg leuk project en verbaas me over de dingen waarover al nagedacht wordt. De nuances ontbreken, net als een stukje realiteitszin, maar toch… we gaan het avontuur aan en kijken waar de reis ons brengt 🙂

Cadeautjes en mandala’s

Jammer genoeg is de juf van onze oudste langdurig ziek. Het meest vervelende is het voor haar, natuurlijk. Het is nooit leuk om ziek te zijn en zeker niet als het dan ook nog voor een langere periode is.
Het is fijn om te merken dat er vanuit de ouders een initiatief is gekomen om de kinderen iets moois te laten maken. Alle kinderen uit de klas mogen een A4’tje knutselen, kleuren en tekenen en die werkjes worden dan gebundeld in een mooi boek. Een prachtiger cadeau is er volgens mij niet te krijgen. Want als er iets is waar kleuters goed in zijn, dan is het wel betrokkenheid. Lief zijn voor een ander en de ander weer blij willen maken.
Ook Thijs heeft heel erg zijn best gedaan. Vorige week al. Toen heeft hij op geheel eigen initiatief een prachtige mandala gemaakt. Vol toewijding en aandacht. We wisten toen nog niet van het gezamelijke initiatief. Hij vond het echter geen probleem om nog iets te maken. Dus met net zoveel inzet heeft hij nog een mandala gemaakt. Dit keer een mixed-media variant 🙂

Zelf vind ik het ook heerlijk om cadeautjes te geven en dan het liefst iets wat de ander heel erg mooi vindt, maar wat ik zelf gemaakt heb. Door de ingevulde vriendenboekjes weet ik wat de lievelingsboeken van de juffen zijn. En laat ik die nou ook allebei in huis hebben.
En hoewel mijn hart natuurlijk uit gaat naar de juf die nu niet op school kan zijn, voelde ik me nog sterker betrokken bij de juf die het nu extra zwaar heeft. De juf die er extra taken bij heeft gekregen en zich toch iedere dag in zet om het voor de kleuters fijn en bekend te houden.
Dus hoewel ik het in eerste instantie als verjaardagscadeautje maakte, heb ik de tekening toch gisteren al gegeven. Op het juiste moment.
Daarna kwam er ruimte vrij om de andere tekening te maken.
Het is niet mijn gewoonte om tekeningen uit boeken na te tekenen, maar toch was het fijn om te doen. Een uitdaging om iets te maken wat op het origineel lijkt, maar wat tegelijkertijd van mij is.

Leerproces

paashaasGisteren wilde de oudste liever thuis knutselen dan naar de speeltuin en de kinderboerderij. En dat terwijl hij juist heel graag buiten is, gek is op picknicken en het liefst met vriendjes speelt. Nou heb ik hem kort laten picknicken op het schoolplein (beetje gek, maar ja, dat zijn ze inmiddels wel van mij gewend), omdat ik niet voor niets die tas in had staan pakken.
Daarna zijn we echter naar huis gegaan en mocht zoonlief vertellen wat hij nodig had en hoe het moest. Hij had namelijk een duidelijk idee.
Ik gaf hem de materialen en liet het hem verder zelf doen. Af en toe moest ik wel op mijn lip bijten om niets te zeggen. De neiging dat het “mooi” moet worden onderdrukken. Alleen wanneer hij het vroeg, ondersteunde ik en dat dan met mate.
Uiteindelijk is hij heerlijk ontspannen bezig geweest en op het laatst kwam hij naar me toe: “mama, ik ben zo fijn bezig geweest en ik vind het zo mooi geworden, dat ik er van moet huilen.”
Tsja, dat deed mijn moederhart natuurlijk enorm veel. En het deed me heroverwegen hoe waardevol die afgekaderde werkjes van mij eigenlijk zijn. Ik kon heel veel zeggen over de paashaas, hem tips geven, hem “helpen.” Maar dan had ik zijn beleving afgepakt. Dan had hij wel geknutseld, maar dan was het niet meer zijn paashaas geweest.
Nu heb ik hem gevolgd, komt het echt uit hem en dat heeft hij gevoeld.

Het is niet erg dat ik af en toe “mooie” dingen wil maken. Ook dat is leerzaam en levert leuke dingen op. Maar het is ook niet erg om af en toe afstand te nemen, los te laten, te kijken, stand-by te zijn.

En dan de toren die dochterlief voor school maakte. Hij is niet speciaal, niet geniaal… maar ze werd er blij van. Ze heeft hem vol overgave gebouwd en ik zie haar groei. Dat ze dit alleen kan, dat ze er plezier aan beleeft. En ik leerde dat ze het op school ook leuk vindt om met Kapla te bouwen, ook al vinden andere kinderen er niets aan. Dat ze dan gewoon lekker in haar eentje aan de gang gaat.

Vervolgens ben ik zelf aan de slag gegaan met een tekening die ik eigenlijk als “af” had bestempeld. Bij ieder lijntje moest ik mijn denken stopzetten, het concept van “mooi” loslaten. Ik wil hem cadeau doen en ik wil dat de tekening past bij die persoon. Het ging niet meer om techniek, maar om beleving. Daarbij maakte ik wel volop gebruik van alle kennis en ervaring die ik door de jaren heen heb opgedaan. Ik ken de materialen, weet wat ze doen, weet hoe ik een penseel neer moet zetten.
Uiteindelijk is het een geheel geworden van pastel, glitters, gouache en een beetje oostindische inkt. Niet perfect, wel zoals het hoort te zijn 🙂

Scheerschuim

Al een hele tijd geleden had ik eens ergens gelezen dat je papier kon marmeren met scheerschuim en ecoline (of een andere kleurstof). Ik heb toen meteen een bus scheerschuim gekocht, maar hij verdween in de hobbykist en kwam er lange tijd niet uit.
Vandaag hadden de kinderen echter vrij in verband met een studiedag van school, dus een uitgelezen kans om er nu echt mee aan de slag te gaan.
De ochtend hebben de kinderen eerst heerlijk in een weiland doorgebracht, inclusief picknick. Het weer is te mooi om niet buiten te zijn en ik wilde “vrij van school” zo ruim mogelijk oppakken. Even lekker de hoofden leeg en de lijfjes los.
Zo was er tenminste rust en aandacht voor het kliederen… euh… schilderen met scheerschuim.
Beelden zeggen meer dan duizend woorden, dus ik zal de foto’s verder voor zich laten spreken 🙂 Al moet ik zeggen dat het op de foto’s minder tot zijn recht komt dan in de werkelijkheid.
De kinderen hadden in ieder geval enorm veel pret en we hebben al leuke plannen gemaakt voor wat we met de schilderingen gaan doen 🙂


Werkwijze:
Spuit wat scheerschuim op een gemakkelijk schoon te maken oppervlak. Ik koos voor aluminiumfolie op een dienblad.
Smeer dat een beetje uit met een spatel of lepel en druppel er kleurstof op (ecoline, natuurlijke kleurstof, glitters, wat je maar wil). Ik heb halverwege ook wat zout toegevoegd, om te kijken wat dat zou doen.
Maak dan met een prikker of stokje of wat dan ook wat patroontjes in het schuim en druk vervolgens een vel papier op het schuim. Experimenteer gerust met de hoeveelheid druk die je geeft, om te zien wat de effecten worden.
Haal het vel papier van het schuim en schraap met een spatel, pannenlikker of ander vlak voorwerp het schuim er af. Ik gebruikte een plastic ding waar je taarten mee glad kunt strijken.
Even laten drogen, eventueel wat restjes schuim wegpoetsen met een doekje en voila, je gemarmerde papier is klaar.
Je kunt het zo laten, je kunt er natuurlijk ook nog op tekenen, glitters toevoegen, dingen op plakken, handlettering of doodles op doen, etc. etc. De mogelijkheden zijn eindeloos 🙂

35 kabouters and counting..

Gisteren even flink doorgewerkt en de 35 kabouters voor de traktatie zijn af 😀
Woehoeee!!!!
Het is een gezellige boel geworden en er zijn al plannen aan het ontstaan voor…
Dat hou ik nog even geheim 😉 En nee, ik ga echt niet 35 paddenstoelen maken.


Nu aan de slag met “vrij werk”. Lekker experimenteren zonder vooropgezet plan. Ik heb nog kleine stukjes vilt  – lees: snippers –  over en ik vind het leuk om ook daar nog iets mee te doen.
Aan de andere kant heb ik op Pinterest ook hele leuke dingen gezien, dus misschien dat ik daar ook nog wat mee ga doen.

Misschien vraag je je af waar de kinderen intussen mee bezig zijn?
Die hebben besloten dat ons huis een flat is, met heel veel huisjes en kamers. Ze hebben de meditatiekussens in gebruik als een soort vlot, danwel brug (hangt van het moment af). Verder is er een supermarkt, een kapsalon, een vakantiehuis, een parkeergarage, een kamer om te overleggen wat de plannen zijn, een trap vol knuffeldieren… en volgens mij nog wel meer (ik krijg niet alles mee). Tussendoor wordt lego-Elsa ontvoert, ontdekt door een politie-drone die gaat piepen en gered door hele stoere lego-politie. Anna is trouwens een heeeeeele stoute boef. Ze ontsnapt steeds uit de gevangenis, zorgt er voor dat Elsa struikelt en moet dan natuurlijk weer achter slot en grendel. Dat je dat maar weet.

Nog meer kabouters

Normaal ben ik niet zo van de herhaling, vind ik het na één of twee keer wel mooi geweest. Zo niet met de kabouters. Ik vind het nog steeds leuk om ze te maken en iedere keer een beetje bij te leren. Het patroontje bijschaven, de haren net een beetje anders en alvast nadenken over hoe ik de thuis-kabouters op een leuke manier kan versieren.
Ook de kinderen hebben, met een beetje hulp, zelf al een eigen kabouter gemaakt. Ze beleven wilde avonturen op de seizoenstafel, dus het zoveelste kinderkunstwerkje is een feit 🙂