Biggetjes

Toen ik de vraag kreeg of ik de drie biggetjes op stenen kon schilderen, raakte ik in paniek. Zou ik dat wel kunnen? Lag het niet te ver buiten mijn comfort zone? Moest ik deze opdracht wel aannemen, of had ik meteen “nee” moeten zeggen? Ik had al zoveel geïnvesteerd in de eerste sprookjesset.
Mijn agenda werd voller en voller en ik kwam sowieso weinig aan schilderen toe. Wel bleef ik er in mijn hoofd mee bezig en keek ik in de sprookjesboeken die ik in huis heb. En ook al werd de twijfel niet echt minder, ergens wist ik wel dat ik het zou moeten kunnen.
Voorzichtig verschenen er schetsen op papier, waarmee het vertrouwen lichtelijk groeide. Vervolgens vond ik mooie stenen die ik alvast klaarlegde in het atelier.
Gisteravond vond ik het wel welletjes met de sluimerende spanning en ging ik aan de slag. Eerst de basis van de drie huisjes en daarna laag voor laag de uitwerking.
Inmiddels heb ik twee van de drie stenen af en begint het huisje op de derde al wat vorm te krijgen.
Ik heb weer een enorme drempel genomen en geef mezelf een schouderklopje. Ik heb het toch maar mooi gedaan.

Koolwitjes

Dinsdag is ons pakketje met rupsen, poppen en vlindereitjes aangekomen en uiteraard heb ik ze meteen een plekje gegeven. Ik liep wel wat achter de feiten aan en dacht dat ik nog op zoek moest naar onbespoten bloemkool of iets dergelijks (is dat eigenlijk wel verkrijgbaar in de supermarkt?). Gelukkig had ik nog even vriend Google geraadpleegd en kwam ik erachter dat koolzaad ook een prima optie is. En laten we daar nu heel veel van in de tuin hebben staan. Onbespoten en al! Daar kwam ik dus weer goed mee weg. Ik kan zelfs net doen alsof ik super voorbereid was en de kinderen heb laten meewerken aan het telen van hun allereigenste rupsenvoer. Compleet educatief verantwoord.

We vinden het in ieder geval erg leuk om de rupsjes bezig te zien en kijken regelmatig hoe het met ze gaat. Ik had me wel een klein beetje ingelezen en wist dat ik de bak vrijwel iedere dag moest verschonen. Toch wist ik niet dat rupsen zoveel afvalstoffen produceren! Dat heb ik er nu in ieder geval alvast van opgestoken (naast dat weetje van het koolzaad dus).

Ik ben heel blij dat we met dit project gestart zijn en ben ook erg benieuwd naar het verdere verloop. Het is zeker een aanrader!
Wil je ze ook, of wil je gewoon meer (echte) informatie, kijk dan op op de website van de Vlinderstichting

Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.

Project lente

Met de oudste ben ik een project gestart om iedere dag rond hetzelfde tijdstip een foto te maken van planten uit de tuin. Zo volgen we het proces op de voet en zien we wat er in een dag tijd veranderd.
Hieronder het proces: (Laatste update 2 april)

Thuisonderwijs

Nog steeds gaat alles met ups en downs, maar er zijn zeker meer ups dan vorige week. Het thuisonderwijs krijgt langzaam duidelijker vorm: wat doen we wel, wat doen we niet, waar help ik mee, wat moet je zelf kunnen, waar mag wat extra uitgedaagd worden, waar moet de lat niet te hoog worden gelegd. En dat telkens weer opnieuw aftastend, want geen dag is gelijk.
Vandaag hebben we ruimte gemaakt voor proefjes.
We maakten een bruisende vulkaan in de zandbak, bliezen een ballon op zonder zelf te blazen, maakten laagjes in een pot en lieten een dopje in het midden drijven. Ook schoten we een ballon langs een touwtje door de woonkamer. Het zijn allemaal kleine dingen, maar erg leuk ter afwisseling en afleiding. Kleine pauzemomentjes.
Verder wordt er veel getekend door de kinderen en zijn we begonnen met onze moestuin. Er zijn zaadjes gezaaid en uitjes geplant. Ook maken we iedere dag een foto op (ongeveer) hetzelfde moment, om zo het ontspruiten van de lente vast te leggen.

Kunstwerkjes

Zelf ben ik op dit moment door omstandigheden niet heel actief, maar de kinderen des te meer. Ze zijn heel braaf en ook nog eens heel creatief. Er wordt druk gekleid, met kinetisch zand gespeeld, getekend (experimenten met tekenen in 3D) en we hebben vetbollen voor de vogels gemaakt. Vorige week was er zelfs even de kans om twee dagen achter elkaar een prachtige sneeuwpop te maken. Ze moesten er al om 7 uur voor naar buiten, maar dat vonden ze helemaal niet erg. Ik geniet van hun spel en van hun fantasie, iedere dag opnieuw.

De kleine prins

De kleine prins” is een boek dat bij mij echt in de “speciale kast” hoort. De kast met mooiste boeken. De boeken waar we echt voor gaan zitten en de tijd voor nemen. De boeken waar de kinderen extra zuinig op moeten zijn, omdat ik de kinderen zo een beetje extra focus meegeef. Een stukje verstilling, ontzag, nieuwsgierigheid naar dat bijzondere boek waar mama zo zuinig op is.
En dan is er ook nog die prachtige film, waarvan ik al een tijdje zeg dat we die binnenkort gaan kijken. Ze leven ernaar toe. De voorpret is al de halve pret.
Hoe mooi is het dan dat er ook op school aandacht is voor het verhaal en dat oudste zoonlief ’s middags uit zichzelf (want ik wist nog van niets), aan de slag gaat met het maken van een schilderij. En dat hij niet kiest voor de kleine prins zelf, maar een magisch tafereel. Ik ben geraakt, ik ben onder de indruk, ik gloei van trots.
En ook dochterlief heeft een kunstwerkje gemaakt, op geheel eigen wijze. Lekker spetteren, kleurrijk, de liefde spat ervan af.
Ik denk niet dat het toeval was dat ik ons “geluksboekje” weer terugvond en daar deze middag in op kon schrijven.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!