Biggetjes

Toen ik de vraag kreeg of ik de drie biggetjes op stenen kon schilderen, raakte ik in paniek. Zou ik dat wel kunnen? Lag het niet te ver buiten mijn comfort zone? Moest ik deze opdracht wel aannemen, of had ik meteen “nee” moeten zeggen? Ik had al zoveel geïnvesteerd in de eerste sprookjesset.
Mijn agenda werd voller en voller en ik kwam sowieso weinig aan schilderen toe. Wel bleef ik er in mijn hoofd mee bezig en keek ik in de sprookjesboeken die ik in huis heb. En ook al werd de twijfel niet echt minder, ergens wist ik wel dat ik het zou moeten kunnen.
Voorzichtig verschenen er schetsen op papier, waarmee het vertrouwen lichtelijk groeide. Vervolgens vond ik mooie stenen die ik alvast klaarlegde in het atelier.
Gisteravond vond ik het wel welletjes met de sluimerende spanning en ging ik aan de slag. Eerst de basis van de drie huisjes en daarna laag voor laag de uitwerking.
Inmiddels heb ik twee van de drie stenen af en begint het huisje op de derde al wat vorm te krijgen.
Ik heb weer een enorme drempel genomen en geef mezelf een schouderklopje. Ik heb het toch maar mooi gedaan.

Steentjes laten reizen

Twee weken geleden nodigde iemand me uit voor de Facebookgroep “Kei Tof”. Het is een groep voor mensen die stenen beschilderen en ergens neerleggen. Ze plaatsen een berichtje waar ze de stenen ongeveer neergelegd hebben en mensen die in de buurt zijn, kunnen ze gaan zoeken.
Ik vind het heel erg leuk om stenen te laten reizen, dus ik was meteen enthousiast. En de kinderen natuurlijk ook. Inmiddels hebben 22 stenen een start gemaakt en heb ik ook al enkele hele fijne reacties gehad.
Het is wel vreemd om zelf vrijwel steen-loos te zijn. Mijn lat ligt inmiddels zo hoog, dat het veel tijd kost om steentjes te maken. En omdat ik nog diverse opdrachten heb lopen, zijn de steentjes die ik wel maak ook heel snel weer vertrokken.
Voor degenen die het nu ook voelen kriebelen, een fijne verf om mee te starten vind ik de verf “Hobbylak” van Pipoos. Niet heel erg prijzig en een stuk beter dan het materiaal van de Action. Want schilderen is leuk, maar het is vooral leuk als je ook eer van je werk hebt.

Verder ben ik druk in de weer met het maken van mijn eigen papier. Voor de traktatie van onze jongste had ik namelijk bedacht dat ik graag een setje wilde maken van een kabouter, een vertelsteentje en een stukje handgeschept papier met zaadjes.
Inmiddels staan de zakjes met kaboutertuintjes-in-wording te wachten op het MKD om daar dinsdag uitgedeeld te worden. En de oudste kinderen en ik kunnen maar niet stoppen met nog meer papier maken. Er is nog zoveel te ontdekken!

In alle drukte ben ik vergeten om mooie foto’s te maken, dus helaas. Deze post moet het even zonder beeld doen 🙂

Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.

De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op één hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Pixies, vlinders en atelier

Opnieuw ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van mijn pixies en ook het leren schilderen van vlinders. Weer een nieuwe fase van geconcentreerd werken, ontdekken, spelen en geduld opbrengen.
Peuterlief vindt het helemaal fantastisch in het atelier en heeft inmiddels zijn eigen tafeltje daar een permanente bestemming gegeven. Regelmatig is hij daar aan het werk, met af en toe een verzoekje of ik een ster wil tekenen (zijn favoriet) of eventueel een huis.
Afgelopen week heb ik ook eindelijk de stap gezet een daglichtlamp aan te schaffen. Jammer genoeg was de adapter niet goed, waardoor ik hoofdpijn kreeg van de lamp. Gelukkig is manlief erg handig en heeft hij een oplossing bedacht en uitgevoerd. Mijn geluk kan niet op!

Beton

Deze week ben ik begonnen met het zelf gieten van betonnen figuren. Ik vind het lastig om goede stenen te vinden om te beschilderen en was op zoek naar een alternatief. Via iemand anders kwam ik hierop uit en ik vind het erg leuk om te doen. Het is kinderlijk eenvoudig, dus waarschijnlijk ga ik ook nog een keer met de kinderen aan de slag.