Pixie op canvas

Vandaag ben ik begonnen aan een pixie op canvas. Laag voor laag bouw ik het schilderijtje op en komt het karakter van de pixie naar boven. Het is een heel andere manier van werken dan het beschilderen van stenen, maar ik geniet er net zo intens van.
Ze is nog niet helemaal af, maar zodra dat wel het geval is, komt ze in de verkoop. Tot die tijd blijf ik me verwonderen en van haar genieten šŸ™‚ Wat is het fijn om met goede materialen te kunnen werken en dan ook nog zulke fijne wezentjes te mogen schilderen.

Advertenties

Huis, art journal en een creatieve dag

De afgelopen week stond in het teken van het zoeken naar een huis. Gelukkig hebben we er Ć©Ć©n gevonden en nog mooier en fijner dan we konden dromen. Binnen een uur na de bezichtiging hebben we een bod uitgebracht en is het ook geaccepteerd.
Kers op de taart is nog wel dat ik mijn eigen – echt helemaal voor mezelf – werkkamertje krijg. Nu is het aan mij om te zorgen dat ik daar ook goed gebruik van ga maken. Daarom heb ik onderstaande toevoeging gedaan aan mijn art journal. Het kleurenpalet is onderdeel van de Art Journal Summer School waar ik deze zomer deel aan ga nemen.
Ik wil heel graag leren betere, mooiere ogen te schilderen en daarnaast vind ik het leuk om mezelf ook op andere vlakken uit te dagen. Zoals nu het uitvoeren van een bladzijde in een beperkt aantal kleuren. Zo zet ik kleine stapjes vooruit, waar ik met volle teugen van geniet.

Verder hebben ook de kinderen een creatieve dag. Ze hebben een nest gemaakt bij ons op bed en een uitvinding gedaan om spoken te verjagen. Daarna is het even tijd voor een kort dutje. (Echt heel kort, want de oudste twee zijn wat overenthousiast).
Manlief probeert intussen mijn fiets een onderhoudsbeurt te geven. Het valt nog niet mee, maar we hebben toch een hele fijne zaterdag zo samen.

Vertrouwen

Ons huis is verkocht, maar het huis dat we graag wilden kopen ook. Op de dag dat we ons bod uit wilden brengen nog wel. En het huis dat we als alternatief op het oog hadden? Ook verkocht…
Het vraagt vertrouwen, heel veel vertrouwen dat het goed komt. En dat vertrouwen is er ook, naast de onrust en de twijfel. Treffend is het dan ook dat ik uit de stapel “helpende gedachten” het kaartje “ik heb vertrouwen in mezelf” trok. Want daar gaat het nog het meest om.
Daarom ben ik vandaag gewoon verder gegaan met het werken in mijn art journal en ook begonnen aan het tweede deel van een opdracht. Want schilderen maakt me blij. Dan zorg ik voor mezelf.
Tussendoor werk ik in de tuin en speel ik met de kinderen. Ook daar word ik blij van.
Ik ben benieuwd wat de komende tijd gaat brengen. Heel veel verandering, maar hopelijk vooral ook heel veel vertrouwen in mezelf. Daar werk ik in ieder geval aan.

Ben je nieuwsgierig naar het prachtige huis waar we nog een paar maandjes mogen wonen? Dat kun je hier bekijken.

Art journal

Mixed media heeft al een tijdje mijn interesse en de laatste tijd is daar de kunst van de Art Journals bij gekomen. Zelfs in die mate dat ik me heb aangemeld voor een summer school en de daarvoor benodigde materialen heb aangeschaft. Ik heb er heel, heel veel zin in om me te verdiepen in een nieuwe discipline. En dan vooral een waarin je alles mag, er geen fouten mogelijk zijn en je uiteindelijk een mooi overzicht krijgt van het proces.
Ook kan ik de kinderen een eigen art journal geven om in te werken, zodat we er gezamelijk mee aan de slag kunnen. Lekker veel materialen op tafel en dan aan de slag.
Ik heb al een klein beginnetje gemaakt. Ik heb een boekje waarin ik vooral heel veel schrijf en ik heb een tekenblok van Canson waarop ik mixed media projectjes maak. Eindelijk, na zoveel jaren van impulsief bezig zijn, lukt het me om een beetje lijn in mijn werkwijze aan te brengen. Een heel fijn gevoel.

Chaos

De stekker van de stofzuiger zit nog in het stopcontact en het apparaat staat op de drempel tussen de woonkamer en de keuken. Intussen staan er een aantal bakken met spullen die gesorteerd zijn en spullen ernaast die nog uitgezocht moeten worden. De werktafel ligt bezaaid met spullen die een plekje mogen krijgen, de zolder heeft aandacht nodig, in de tuin zag ik plantjes die verpoot of verwijderd moeten worden, de kinderen willen zo graag iets samen doen, eigenlijk moet de bovenverdieping gestofzuigd, wanneer had ik voor het laatst gestofd, er liggen drie ladingen aan was die opgevouwen en in de kast gelegd moeten worden (met name de sokken liggen er al heel lang, wat een gruwel), volgens mij moeten de witte en de donkere was gedraaid worden, de handdoeken kunnen van de waslijn, de jongste heeft sandalen nodig (en zal ik nu wel of niet een dekentje over hem heenleggen, nu hij eindelijk in slaap gevallen is?), ik heb nog wat nodig voor het avondeten, misschien willen de oudste twee wel even een ijsje halen, oja hun ijsjesgeld ligt nog bij de buren van toen ze samen met het buurmeisje ijs gingen halen, ik wilde eigenlijk de schuur nog uitmesten…

Maar daar is dan het volgende dwaallichtje. Een mixed media project dat ik sinds gisteren tussendoor doe. Want wat er ook allemaal moet en mag gebeuren, het is belangrijk om in contact te blijven met mezelf en dat wat mij blij maakt. Dat relativeert en geeft energie om alle andere dingen te kunnen blijven doen op het juiste moment en met de juiste aandacht.

Edit: ik heb een mooie oplossing voor de kinderen gevonden. Ik had nog heel veel ingrediƫnten voor bloembommetjes, dus die hebben ze samen kunnen maken. Lekker buiten kliederen.

Traktatie

Na de zelfgemaakte uitnodigingen was het tijd om na te denken over de traktatie op school. Ergens vind ik het een lastige. Niet om een creatief idee te krijgen (daar heb ik er genoeg van), maar de afweging tussen een “gewone” traktatie en een traktatie die bij ons als gezin past. Dit jaar ben ik toch weer voor iets creatiefs gegaan. Ik heb er de tijd voor, ik had het idee, ik vind het leuk om te doen, de kinderen zijn er enthousiast over en de kosten zijn minimaal. Volgend jaar laat ik ze misschien ook gewoon een kant-en-klare koek trakteren. Geen idee. Als dat zo uitkomt, of als de kinderen dat het fijnste vinden, dan is dat helemaal prima. Het hoeft van mij niet steeds in een overtreffende trap. Maar expres een “ondertreffende” trap, om niemand voor het hoofd te stoten, dat leek me toch ook niet wat. Naar mijn idee is een traktatie bedoeld om te delen in blijdschap.
Dit jaar worden we blij van zakjes met kleine beschilderde steentjes en een zelfgemaakt bloembommetje in een zakje gemaakt van oude kranten. We hebben er met heel veel plezier aan gewerkt en hopen dat ze met plezier in ontvangst genomen worden.

Hieronder de ideetjes die we meeleverd hebben. Wie weet raak je geĆÆnspireerd šŸ™‚
De spullen voor de bloembommetjes hebben we van Guerillagardeners .

  • Maak een wandeling en leg de steentjes op een leuke plek. Ga een paar dagen later kijken of de steentjes al een nieuwe eigenaar hebben
  • Gooi tijdens een wandeling of fietstocht het bloembommetje op een plekje dat wel wat fleurige bloemen kan gebruiken
  • Maak je eigen mini-tuintje met het bloembommetje en leg de steentjes erbij voor een vrolijk effect
  • Draag de steentjes in je broekzak, leg ze in de vensterbank, bij je bed of bewaar ze in een (zelfgemaakt) schatkistje
  • Google eens op ā€œvertelsteenā€ en misschien bedenk je zelf wel leuke verhalen bij de steentjes. Ook kun je zelf je eigen set vertelstenen maken met een beetje verf en wat (gevonden) kiezelsteentjes.

Kinderfeestje in aantocht

Het is bijna zover: het kinderfeestje van de oudste komt dichterbij. Daar horen natuurlijk uitnodigingen bij en het leukste vinden wij nog steeds om die zelf te maken. De herinneringen aan het geklieder met scheerschuim zaten nog erg vers in het geheugen, dus toen ik die techniek opperde, werd dat met groot enthousiasme ontvangen.
Het was even zoeken naar een geschikt moment, omdat het maakproces misschien niet zoveel werk is, maar het opruimen des te meer.
Gelukkig hadden we een hele zaterdagmiddag te besteden, kon peuter (na wat tegenstribbelen) naar bed gebracht worden en hebben we naar hartelust kunnen kliederen.
Hieronder een sfeerimpressie van het maakproces.
Na het marmeren van het papier, is er ook nog gespat met ecoline (gewoon met de ouderwetse tandenborstel techniek), gespoten met spuit-acryl en zijn er wat glitters toegevoegd. Als finishing touch zijn de randen van de kaarten bewerkt met een stempelkussen. Dit geeft een zacht effect.

Ook al is het moeilijk…

De vlinder… een diertje dat tot de verbeelding blijft spreken. Transformatie, tederheid, lente.
Ik heb vaker geprobeerd vlinders te schilderen, maar ze werden eigenlijk nooit zoals ik ze wilde.
Deze week trok ik echter het kaartje “ook al is het moeilijk, ik blijf het proberen” en het schilderen van vlinders past daar heel mooi bij. Het was zeker niet de enige uitdaging die ik deze week aan ben gegaan, maar wel een van de fijnere. Ik blijf het proberen, keer op keer op keer en wie weet… zal ik ooit tevreden zijn šŸ˜‰
Daarnaast heb ik ook een dwaallicht afgerond dat al weken in onaf stadium lag te wachten. Ze brengt het warme licht van een kaarsje. Klein, fijn en vooral goed zichtbaar wanneer het erg donker is.
Aan de kinderen lees ik op dit moment “Het oneindige verhaal” (die unendliche Geschichte) voor. Ademloos luisteren ze naar het verhaal dat ik in mijn jeugd zo vaak gelezen heb. Prachtig om de magie uit mijn jeugd met hen te kunnen delen en samen met hen – en Bastiaan en AtrĆ©joe – FantasiĆ« te redden. Ik kan bijna niet wachten tot ze weer in hun warme bedjes liggen, gewassen haar en ingesmeerde voetjes. Waar het leven ons ook gaat brengen, voor nu leven we in magische tijden. Want ook al is het moeilijk, we blijven het proberen…