Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.

Thuisonderwijs

Nog steeds gaat alles met ups en downs, maar er zijn zeker meer ups dan vorige week. Het thuisonderwijs krijgt langzaam duidelijker vorm: wat doen we wel, wat doen we niet, waar help ik mee, wat moet je zelf kunnen, waar mag wat extra uitgedaagd worden, waar moet de lat niet te hoog worden gelegd. En dat telkens weer opnieuw aftastend, want geen dag is gelijk.
Vandaag hebben we ruimte gemaakt voor proefjes.
We maakten een bruisende vulkaan in de zandbak, bliezen een ballon op zonder zelf te blazen, maakten laagjes in een pot en lieten een dopje in het midden drijven. Ook schoten we een ballon langs een touwtje door de woonkamer. Het zijn allemaal kleine dingen, maar erg leuk ter afwisseling en afleiding. Kleine pauzemomentjes.
Verder wordt er veel getekend door de kinderen en zijn we begonnen met onze moestuin. Er zijn zaadjes gezaaid en uitjes geplant. Ook maken we iedere dag een foto op (ongeveer) hetzelfde moment, om zo het ontspruiten van de lente vast te leggen.

De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

De Kleine Prins (4)

We zijn een innige vriendschap aan het opbouwen, de Kleine Prins en ik. Wat een plezier om hem keer op keer vorm te mogen geven. Dit keer in de vorm van een krachthanger.

De Kleine Prins (2)

Soms zijn er van die dagen, of zelfs meerdere, dat het gewoon niet lekker loopt allemaal… en dan komt er een moment dat er echt even een lichtje moet gaan schijnen. Voor mij is De Kleine Prins op dit moment mijn steun en toeverlaat…

“Het is de tijd die je aan je roos hebt gegeven, die haar belangrijk maakt”

De kleine prins

De kleine prins” is een boek dat bij mij echt in de “speciale kast” hoort. De kast met mooiste boeken. De boeken waar we echt voor gaan zitten en de tijd voor nemen. De boeken waar de kinderen extra zuinig op moeten zijn, omdat ik de kinderen zo een beetje extra focus meegeef. Een stukje verstilling, ontzag, nieuwsgierigheid naar dat bijzondere boek waar mama zo zuinig op is.
En dan is er ook nog die prachtige film, waarvan ik al een tijdje zeg dat we die binnenkort gaan kijken. Ze leven ernaar toe. De voorpret is al de halve pret.
Hoe mooi is het dan dat er ook op school aandacht is voor het verhaal en dat oudste zoonlief ’s middags uit zichzelf (want ik wist nog van niets), aan de slag gaat met het maken van een schilderij. En dat hij niet kiest voor de kleine prins zelf, maar een magisch tafereel. Ik ben geraakt, ik ben onder de indruk, ik gloei van trots.
En ook dochterlief heeft een kunstwerkje gemaakt, op geheel eigen wijze. Lekker spetteren, kleurrijk, de liefde spat ervan af.
Ik denk niet dat het toeval was dat ik ons “geluksboekje” weer terugvond en daar deze middag in op kon schrijven.

Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Creatief proces

Nu de kinderen naar school en het MKD gaan, breekt voor mij de tijd aan om concreter stil te staan bij hoe ik mijn uren in wil vullen. Ik heb geen gebrek aan mogelijkheden en wensen, maar ik merk ook hoe gemakkelijk het is om te “niksen” wanneer zich een overdaad aan keuzes aandient. En tegelijkertijd hoe eenvoudig het is uit het oog te verliezen hoeveel ik doe, omdat het te gefragmenteerd is. Daarom probeer ik iedere dag iets creatiefs te doen en bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Daardoor groeit het aantal beschilderde steentjes en plaatjes weer en dat vind ik fijn.
Een aantal kun je vinden op de “te koop/te ruil” pagina, mocht je interesse hebben. Hieronder de twee nieuwste aanwinsten. Bij de hangers ben ik aan het experimenteren met het toevoegen van een subtiel geurtje. De eerste indruk is goed, maar ik moet nog even afwachten hoe het zich op de langere termijn houdt.
Tussendoor maak ik ook schetsjes en zitten de kinderen ook niet stil. Zo kreeg ik een hele lieve tekening van dochterlief die ze tussen het dansen door voor me maakte.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂