Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Creatief proces

Nu de kinderen naar school en het MKD gaan, breekt voor mij de tijd aan om concreter stil te staan bij hoe ik mijn uren in wil vullen. Ik heb geen gebrek aan mogelijkheden en wensen, maar ik merk ook hoe gemakkelijk het is om te “niksen” wanneer zich een overdaad aan keuzes aandient. En tegelijkertijd hoe eenvoudig het is uit het oog te verliezen hoeveel ik doe, omdat het te gefragmenteerd is. Daarom probeer ik iedere dag iets creatiefs te doen en bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Daardoor groeit het aantal beschilderde steentjes en plaatjes weer en dat vind ik fijn.
Een aantal kun je vinden op de “te koop/te ruil” pagina, mocht je interesse hebben. Hieronder de twee nieuwste aanwinsten. Bij de hangers ben ik aan het experimenteren met het toevoegen van een subtiel geurtje. De eerste indruk is goed, maar ik moet nog even afwachten hoe het zich op de langere termijn houdt.
Tussendoor maak ik ook schetsjes en zitten de kinderen ook niet stil. Zo kreeg ik een hele lieve tekening van dochterlief die ze tussen het dansen door voor me maakte.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op één hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!

Pixies, vlinders en atelier

Opnieuw ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van mijn pixies en ook het leren schilderen van vlinders. Weer een nieuwe fase van geconcentreerd werken, ontdekken, spelen en geduld opbrengen.
Peuterlief vindt het helemaal fantastisch in het atelier en heeft inmiddels zijn eigen tafeltje daar een permanente bestemming gegeven. Regelmatig is hij daar aan het werk, met af en toe een verzoekje of ik een ster wil tekenen (zijn favoriet) of eventueel een huis.
Afgelopen week heb ik ook eindelijk de stap gezet een daglichtlamp aan te schaffen. Jammer genoeg was de adapter niet goed, waardoor ik hoofdpijn kreeg van de lamp. Gelukkig is manlief erg handig en heeft hij een oplossing bedacht en uitgevoerd. Mijn geluk kan niet op!

Beton

Deze week ben ik begonnen met het zelf gieten van betonnen figuren. Ik vind het lastig om goede stenen te vinden om te beschilderen en was op zoek naar een alternatief. Via iemand anders kwam ik hierop uit en ik vind het erg leuk om te doen. Het is kinderlijk eenvoudig, dus waarschijnlijk ga ik ook nog een keer met de kinderen aan de slag.

Willowing

Al sinds ik in januari een boek van haar kocht, ben ik weg van het werk van Tamara Laporte (willowing). Haar boek was de aanzet voor mij om serieus aan de slag te gaan met mixed media en uiteindelijk art journaling. Een maand geleden heeft zij haar tweede boek uitgebracht en ook dit boek vind ik weer prachtig.
Hoewel ik ontzettend achter loop met de summer school, kon ik het niet laten om alvast te beginnen met de eerste les uit het boek Ever After. Wat een genot! Ik kreeg een bak energie toen ik aan het werk was en ik ben trots op het eindresultaat. Het staat nu al een paar dagen op de kast en ik kijk er nog steeds graag naar.
Gisteren heb ik dan ook een ander werk van haar gebruikt als inspiratie voor een bedankje voor iemand. Daar zat wat meer uitdaging in, omdat ik werken met groen-tinten lastig vind, maar ook hier heb ik met veel plezier aan gewerkt.
Ik kan niet wachten om serieuzer en met meer aandacht aan de gang te gaan met de opdrachten en lessen. Ook de summer school vergeet ik niet, maar de afwisseling vind ik fijn. Hoe ik ook mijn best doe om braaf alles stap voor stap te doen, merk ik dat ik gewoon net een stukje meer flexibiliteit nodig heb. Dan behoud ik mijn frisse blik en blijft de energiemeter hoger.

Summer School

Het was alweer een tijdje geleden dat ik toekwam aan het werken aan de summer school waar ik me voor in had geschreven. Nu we echter in de laatste week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten en langzaam weer in een ritme komen, voel ik ook weer ruimte voor mezelf. Ik ben heel blij dat ik me voor de summer school heb ingeschreven, want er komen onderwerpen voorbij waar ik anders nooit aan begonnen zou zijn, maar die ik (uiteindelijk) wel erg leuk vind. Fijn om mezelf uit te dagen en dat dan meteen in een boekje gebundeld te zien.

Zoonlief was aan het klagen dat hij weer vroeg naar bed moest. Ik heb hem een eigen art journal gegeven waar hij in kan werken tot hij moe genoeg is om in slaap te vallen. Hij heeft de kans met twee handen aangegrepen en is begonnen aan een spannend verhaal met prachtige illustraties. Zo ontdekt hij dat hij zich niet hoeft te laten begrenzen door waar zijn lichaam zich bevindt. Met zijn fantasie kan hij alle kanten op. Ineens vindt hij het niet meer zo erg om op tijd naar bed te gaan en komen manlief en ik ook weer een beetje tot rust ’s avonds 😉