Traktatie

Na de zelfgemaakte uitnodigingen was het tijd om na te denken over de traktatie op school. Ergens vind ik het een lastige. Niet om een creatief idee te krijgen (daar heb ik er genoeg van), maar de afweging tussen een “gewone” traktatie en een traktatie die bij ons als gezin past. Dit jaar ben ik toch weer voor iets creatiefs gegaan. Ik heb er de tijd voor, ik had het idee, ik vind het leuk om te doen, de kinderen zijn er enthousiast over en de kosten zijn minimaal. Volgend jaar laat ik ze misschien ook gewoon een kant-en-klare koek trakteren. Geen idee. Als dat zo uitkomt, of als de kinderen dat het fijnste vinden, dan is dat helemaal prima. Het hoeft van mij niet steeds in een overtreffende trap. Maar expres een “ondertreffende” trap, om niemand voor het hoofd te stoten, dat leek me toch ook niet wat. Naar mijn idee is een traktatie bedoeld om te delen in blijdschap.
Dit jaar worden we blij van zakjes met kleine beschilderde steentjes en een zelfgemaakt bloembommetje in een zakje gemaakt van oude kranten. We hebben er met heel veel plezier aan gewerkt en hopen dat ze met plezier in ontvangst genomen worden.

Hieronder de ideetjes die we meeleverd hebben. Wie weet raak je geïnspireerd 🙂
De spullen voor de bloembommetjes hebben we van Guerillagardeners .

  • Maak een wandeling en leg de steentjes op een leuke plek. Ga een paar dagen later kijken of de steentjes al een nieuwe eigenaar hebben
  • Gooi tijdens een wandeling of fietstocht het bloembommetje op een plekje dat wel wat fleurige bloemen kan gebruiken
  • Maak je eigen mini-tuintje met het bloembommetje en leg de steentjes erbij voor een vrolijk effect
  • Draag de steentjes in je broekzak, leg ze in de vensterbank, bij je bed of bewaar ze in een (zelfgemaakt) schatkistje
  • Google eens op “vertelsteen” en misschien bedenk je zelf wel leuke verhalen bij de steentjes. Ook kun je zelf je eigen set vertelstenen maken met een beetje verf en wat (gevonden) kiezelsteentjes.

Advertenties

Ridderkamp

Terwijl ik druk bezig ben met het lenteklaar maken van huis en tuin, heeft in onze tuin een ridder zijn kamp opgeslagen.
De tent was gelukkig zo opgezet, zodat er veel aandacht uit kon gaan naar het bouwen van het kampvuur en het bereiden van een kruidige soep. De mist geeft nog een extra mystiek tintje, zodat ik me even in verloren gegane tijden kan wanen.
Wat kan ik van dit soort projecten genieten. De creativiteit, het spel, de verbazing over wat ze allemaal alweer geleerd hebben en toe kunnen passen…
(Voor de anachronismen op de achtergrond zoek ik nog een goede decorbouwer of visual effects artiest, iemand?)

Sint Maarten

Gisteren heb ik voor het eerst met de kinderen Sint Maarten gelopen. Ik heb zelf fijne herinneringen aan de tijd dat ik zelf met een antieke lamp langs de deuren ging om al zingend snoepjes op te halen. Ik weet nog dat ik zo gedreven was dat ik zelfs twee liedjes zong, in plaats van alleen maar het afgeraffelde kortste liedje. Een compliment voor het mooie zingen deed me meer gloeien dan de volle zak met snoep. Al vond ik die natuurlijk ook wel heel erg de moeite waard.
Aan de kinderen stelde ik de voorwaarde dat ik met hen naar het dorp van mijn ouders zou gaan, als ze het Horster liedje “Sinter Mertens veugelke” zouden kunnen zingen. Een week lang hebben ze geoefend. Eerst de woordjes, toen het volume. Want tsja, als je heel verlegen zachtjes zingt, hoort niemand je en krijg je niets.
De moeite is in zijn geheel niet voor niets geweest. Uit volle borst zongen ze bij heel wat deuren het liedje, op verzoek ook twee keer, en ze werden rijkelijk beloond. Waar ik vroeger zuurtjes kreeg, kregen ze nu chocoladerepen en ander luxe lekkers.
Ik vertelde dat we vroeger snoepjes mee naar school namen, omdat daar dan een inzameling was voor arme kinderen. En wat ze er van zouden vinden om nu een deel van hun rijke buit te doneren aan de voedselbank. Dat idee zagen ze wel zitten en ze hebben vanmorgen eerst alles gesorteerd en toen elk een keuze gemaakt.
Vorig jaar begonnen we het wichtelen rond de sinterklaastijd. Nu al een beetje eerder. Ik vind het fijn om dit samen met de kinderen te doen. Want eerlijk is eerlijk, we hebben heel wat meer dan genoeg. Onze periode van lichtjesfeesten is heel erg fijn van start gegaan. Ik hoop voor iedereen dat deze periode zich net zo fijn voort zal zetten en er steeds meer stralende lichtjes in de wereld zullen zijn.

sintermerten
Lampionnetjes knutselen voor Sinter Merten / Sint Maarten

Vliegerfestijn

Vandaag was het weer tijd voor het vliegerfestijn. De kinderen kijken er het hele jaar naar uit en vandaag boften we met prachtig weer (al was er wat weinig wind).
De oudste twee hadden erg hun best gedaan op het versieren van hun eigen vlieger en waren trots dat ze er ook echt mee konden vliegeren. De jongste vermaakte zich vooral met het kruipen door het zand en – in een onbewaakt moment – zo ver mogelijk weg lopen.
Voor mij was het heel leerzaam, want ik had nog niet veel ervaring en zorgde voor veel knopen in het vliegertouw door het heel “behulpzaam” oprollen van de lijn. Volgend jaar zal ik mijn best doen om de lijn ofwel niet aan te raken (meest waarschijnlijke optie), of anders op de juiste manier om de haspel te wikkelen.
Intussen heb ik wel mooi al vliegerend foto’s gemaakt. Dat is toch ook wat waard 😉

 

Mieren

Eindelijk begint de interesse in schools leren bij oudste zoonlief weer een beetje terug te komen. Zo wilde hij weten hoe glas gemaakt wordt en wilde hij meer weten over mieren.
Vanmiddag in alle rust klokhuis filmpjes opgezocht en bekeken en meteen moest de opgedane kennis in de praktijk toegepast worden.
Alles wat hij uit het filmpje over mieren onthouden had, werd verwerkt in een emmer. Zand, blaadjes, takjes, een suikerklontje, water, framboosjes, luizen en natuurlijk de mieren zelf. Er werd gezocht onder stenen en bij struiken en al snel was het een drukke boel in de emmer.
Het was mooi om van een afstandje toe te kijken en hem uitleg te horen geven aan zijn zusje, die daarop zelf ook enthousiast aan de slag ging. Hopelijk kunnen we in deze lijn verder, want dan kunnen we samen nog heel wat gaan ontdekken en leren.

mierenhotel

Zomervakantie

Oprecht kan ik zeggen dat ik met veel plezier en een beetje weemoed terugkijk op een hele fijne zomervakantie. We zijn niet op spannende avonturen geweest, niet weg met het vliegtuig en zelfs niet de grens over.
De kinderen hebben enthousiast meegedaan aan diverse aktiviteiten van vakantiewerk Veldhoven, waar ze klasgenootjes tegenkwamen, maar ook nieuwe vrienden maakten. De vensterbanken staan vol met knutsel- en timmerwerkjes, dochterlief heeft eindelijk zin om haar A-diploma te gaan halen (want ze vond het niet leuk dat ze nog een zwemvestje aan moest), er is vol overtuiging met een groep een prachtige hut getimmerd, er zijn wedstrijden gewonnen, spelletjes gespeeld en een busreis naar een leuke speeltuin gemaakt.
Daarnaast is er bij ons in de tuin veel in het zwembad geplonst, werd er gechillt, getekend en gefietst. Dat fietsen was het allerleukste naar een dierenweide in Valkenswaard, want daar was zo’n schattig geitje. En als je geluk had, kwam net de ijscoman voorbij en mocht er een ijsje gehaald worden.
De laatste week zijn we met het hele gezin een dagje naar zee gegaan. Schelpen zoeken, zandkasteel bouwen, de golven trotseren, krabben vangen en zien hoe snel het water tot je knietjes komt, wanneer het vloed wordt.
De volgende dag kwamen de schilders en ging ik met de drie kinderen naar een vakantiehuisje in de buurt. Ik zag er best wel tegenop. Zouden ze het fijn hebben, zou ik kunnen slapen, zou ik geen handen tekort komen?
Mijn zorgen waren voor niets. Wat hebben we het fijn gehad. De kinderen hebben gespeeld, gedanst, geknutseld en marshmallows geroosterd boven het vuur. Het enige wat ik hoefde te doen, was aan een tafeltje te gaan zitten met mijn borduurspulletjes en te kijken naar hoe fijn alle drie de kinderen aan het spelen waren. De jongste maakte grote sprongen in zijn ontwikkeling. Was eerst de mini-mini glijbaan nog een uitdaging, aan het eind van de vakantie ging hij zelfstandig en vrolijk van de hoogste en snelste glijbaan die er was. Van de ochtend tot de avond was hij er te vinden. Liet ik per ongeluk een deur open staan, dan was hij al weg.
We zijn helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar. Uitgerust en wel. We hebben er zin in!

Klusproject

Met het mooie weer zijn we allemaal veel buiten en dan komt het onvermijdelijke moment dat er geklust moet worden. Oudste zoon wilde al heel lang zelf een bak maken en vandaag was er dan eindelijk de tijd, de rust en de ruimte om dit mogelijk te maken.
Ik leerde hem een ontwerp te tekenen op ruitjespapier, voorzien van maten.
Daar schreef ik samen met hem bij hoeveel plankjes hij nodig had en van welk formaat. Met dit briefje kon hij bij zijn vader hout gaan halen.
De volgende stap was het meten en tekenen van de plaatsen waar gaten voor de schroeven mochten komen. Hierbij werd rekening gehouden met de dikte van het hout en de hoeveelheid schroeven die nodig zijn voor een stevig eindproduct.
Daarna mochten de gaten geboord worden en vervolgens de schroeven erin gedraaid.
Het moeilijkste deel was het vastzetten van de handvaten, maar ook dat is uiteindelijk gelukt.
Het eindproduct is niet perfect, maar we hebben heel veel geleerd. Fouten maken mag, het eerste project is altijd een oefening en van oefenen leer je om het iedere keer een beetje beter te doen. En, heel belangrijk, vragen stellen mag en het antwoord op een vraag niet weten mag ook.
Een ander onderdeel waar we zeker ook aandacht aan hebben besteedt, is het organiseren van een goede werkplek en het tussentijds en na afloop goed opbergen van gereedschap.

 

Groeipapier

Al ruim 20 jaar ben ik gek op allerlei soorten papier en koester ik de wens om ooit zelf papier te maken.
Regelmatig kwam de gedachte voorbij en voor mijn verjaardag heb ik mezelf een set cadeau gedaan. Vandaag eindelijk de stap gezet om te beginnen, ook al vond ik het erg lastig. (Faalangst, moeite om de eerste stap te zetten).
 
Omdat ik ook heel erg van bloemen, tuinieren en wensen/schenken hou, heb ik er voor gekozen om te beginnen met het maken van groeipapier. Papier met bloemzaadjes er in.
Als het papier droog is, kun je er een wens op schrijven, die je vervolgens kunt laten groeien en bloeien 🙂

groeipapier

Creatief in creativiteit

De kinderen zijn, net als ik, blij met het prachtige weer en dat het iedere dag weer een beetje langer licht is. Ze bruisen van de energie en de creativiteit, elk op een eigen manier.
Oudste zoonlief heeft bedacht dat hij een huis in de tuin wil maken. Hij is bezig met het graven van de fundering, heeft een wensenlijstje geschreven en hij heeft zelfs al een telefoontje gepleegd om hulp in te schakelen bij het aanleggen van een waterleiding 😉 Zuslief is ingeschakeld om mee te sparen voor alles wat er nodig is en soms wordt haar hulp ingeroepen bij het graven.
Eigenlijk wilde hij ook graag een toilet, maar toen ik een en ander had uitgelegd over vergunningen, heeft hij die toch maar van zijn lijstje gestreept. Net als de tv, die misschien toch wel wat duur bleek voor een buitenhut. Zoonlief wil namelijk ook graag sparen voor een spelcomputer, dus juiste afwegingen zijn wel op zijn plek.
Dochter is helemaal blij dat ze al een paar dagen op rij mag schilderen. Heel geconcentreerd kan ze met haar werkjes bezig zijn en het is mooi om te zien hoe ze materialen leert combineren. Stift, aquarelverf en krijt worden samengebracht  in haar nieuwste schilderij.
Ik pendel heen en weer tussen buiten en binnen, tussen graven en tekenen. Plus nog een beetje fitness met de dreumes. Die heeft ontdekt dat hij buiten heerlijk kan rennen en dan het liefst zo ver mogelijk bij mama vandaan.
Ja, hier lijkt de lente echt begonnen.

Herfsttafel

De herfst vind ik erg inspirerend. Jammer vind ik dat de dagen korter worden en dat we weer met jassen en vesten in de weer moeten, maar ik geniet van de prachtige kleuren. Van de natuur die verandert, de paddenstoelen die uit de grond schieten, al het moois dat verzameld kan worden (kastanjes, eikels, blaadjes, etc.).
Een paar dagen geleden heb ik ook weer een oude favoriet geprobeerd: spetteren met ecoline. Oh, wat wilde ik dat op de basisschool altijd graag doen. Het was mijn favoriete activiteit en ik was zo teleurgesteld wanneer ik dat niet mocht. Ik heb fijne herinneringen aan de crea-middagen (waarom is dat tegenwoordig niet meer?).
Toen de kinderen me in de weer zagen, wilden ze natuurlijk zelf ook graag een keer. Eigenlijk wilde ik het voor volgende week bewaren, maar toen dacht ik: “ach, waarom ook niet.” Dus ook zij hebben alvast een eerste experimentje gemaakt.
Ik koos wat bladeren die ik twee weken geleden te drogen had gelegd. De bladeren die wel mooi van vorm waren, maar niet altijd even mooi van kleur. (De “eersteklas” bladeren bewaar ik nog even). Een wit velletje papier, de bladeren er op en spetteren maar 🙂 Zo simpel, zo leuk, zo snel mooi.
Verder heb ik mijn eerste pegdoll-paddenstoel gemaakt. Of eigenlijk twee. Met wat restjes vilt ben ik aan het experimenteren geslagen en ik kan niet wachten om er mee verder te gaan. Maar eerst mag ik nog in opdracht een grote set stenen schilderen.
Onze seizoenstafel wordt steeds voller. Er zijn gewoon zoveel mooie dingen te vinden, dat ik moeilijk kan selecteren. De tafel leeft en inspireert. Zo buiten, zo binnen 🙂