Kinderfeestje

Doordat de kinderen pas enkele weken op hun nieuwe school zitten en dochterlief nogal een uitgesproken mening heeft, is er op haar verzoek een heel klein kinderfeestje bij ons thuis gevierd. Dochter wilde nergens naartoe en alleen haar beste vriendin uitnodigen. Een kookfeestje leek haar wel wat. Of nog liever een bakfeestje met veel snoep.
Onder het mom “u vraagt, wij draaien” heb ik dat geregeld. Het is een heerlijk feestje geworden, waar we allemaal met een voldaan gevoel op terug kunnen kijken.

Advertenties

Taart

Het was weer tijd voor onze traditionele taart: zelfgemaakte slagroomtaart.
Hoewel ik het altijd al leuk vond om zelf gebak en gerechten te maken, is het maken van een slagroomtaart extra speciaal. Dus hoewel we inmiddels wat vaker terugvallen op ingekochte producten, doe ik toch mijn best om in ieder geval de taart zelf te maken.
De kinderen kijken ook echt uit naar het versieren er van en gelukkig wordt de taart ook altijd met smaak gegeten.

Wintertijd

Met moeite kom ik ’s ochtends uit mijn bed. Het liefst zou ik tot half 9 blijven liggen, omdat het dan pas licht wordt. Ook de kinderen moet ik vrijwel iedere ochtend wekken. Leven met de klok is iets wat niet zo goed bij ons past. Wij leven meer met het licht.
In de ochtend kom ik dan ook moeilijk op gang en ’s avonds zoek ik graag snel mijn bed op. Dit probeer ik te laten zijn, wetend dat de lente zich wel aan zal dienen.
Dan ga ik weer naar buiten, dan weet ik dat de inspiratie weer gaat stromen.
Voor nu hou ik het dicht bij mezelf en kijk ik iedere dag wat er komt.
Deze ochtend heb ik me bezig gehouden met het aanpassen van de seizoenstafel. Ondanks dat het winter is, is het toch nog een volle, gezellige boel. Een heerlijk landschap voor de regenboogkabouters om op ontdekking te gaan. En ook meneer Eekhoorn kijkt om het hoekje om te zien of er nog iets te halen valt.
Vanuit het niets is een altaartje ontstaan, met daarop een krachtsteentje en een mineraal. Niet bewust, wel heel waardevol.
De oudste kinderen hebben in het weekend schatkistjes beschilderd en gisteren zijn ze in de weer geweest met zoutdeeg. Wanneer ik merk dat ik geïrriteerd raak, helpt het mij om iets te maken en iets te geven. Zoutdeeg is een fijn iets om achter de hand te hebben. De kinderen kunnen zelf de ingrediënten afpassen en mengen, ze kunnen kleien, vormpjes uitsteken, spullen voorzichtig op de plaat leggen, wachten op de oven (die ze zelf instellen), daarna nog schilderen en plakken en… bedenken voor wie de maaksels zijn en ze eventueel feestelijk inpakken en er kaartjes bij maken. Zonder moeite en grote investeringen heb je uren en uren plezier.
En zo zijn er nog wel andere activiteiten te bedenken, om het afwisselend en fijn te houden.
Zo gaan de dagen kalm voorbij en is de winter zo erg nog niet.

Pepernoten bakken en wichtelen

Dit weekend hebben we eindelijk weer pepernoten en speculaasbrokken (omdat we geen zin meer hadden om balletjes te rollen) gebakken. Wat ruikt het huis dan toch heerlijk! Het plezier begint eigenlijk al met het kopen van het meel bij de Dommelsche Watermolen. Buiten naar de konijntjes en vogeltjes kijken, binnen rondsnuffelen bij alle bakspulletjes (en me steeds maar inhouden om niet zoveel te kopen dat ik een eigen bakkerij kan beginnen).
En dan thuis het pakketje uitpakken en aan de slag met het maken van het deeg. Vorig jaar wilden de kinderen eigenlijk nog geen vieze handen krijgen, dit jaar vonden ze het juist een feest om het deeg zacht te kneden. De oudste heeft vervolgens ook nog eens flink zijn best gedaan en twee bakplaten vol pepernotenballetjes gerold. Het was eigenlijk meer zijn moeder die lui was en de rest van het deeg in plakjes sneed.
Hoe heerlijk het snoepgoed ook is, het is en blijft toch veel te veel voor ons gezinnetje alleen. Gisteren dus een zakje cadeau gedaan aan opa en oma en vandaag hebben de kinderen met een ander deel van de voorraad hun eerste wichtel-projectje voorbereid.
Het mooie van wichtelen is dat het eigenlijk geheim blijft. Daarom verklap ik verder niets over het hoe en wat.
Alleen dat we de komende tijd nog vaker gaan wichtelen.
Weet je niet wat wichtelen is, maar ben je wel benieuwd, kijk dan eens hier.
Ik word er zelf in ieder geval erg blij van en dan heb ik nog niet eens echt iets gedaan.
Gisteren ben ik begonnen met het breien van een Tomte, vanmiddag hebben de kinderen en ik lekker liedjes gezongen (muzikaal ondersteund door op kartonnen doosjes te trommelen en op de triangel te pingelen). Zo eenvoudig kan het leven soms zijn 🙂

Vakantie

We hebben in de mei-vakantie genoten van een weekje wintersport. Het was even wennen om dit zo laat in het jaar te doen, maar we werden beloond met alle soorten sneeuw. Van slush-puppy (alleen even ranja toevoegen) tot rem-sneeuw (nog niet eerder zo meegemaakt, het was alsof er handremmen op je ski’s zaten en dat die dan snoeihard aangetrokken werden), tot ijs tot… jawel, perfecte sneeuw. Dacht ik aan het begin van de week dat ik wel klaar was met het wintersport-gedoe, aan het eind van de week zag ik het weer helemaal zitten.
De tijd die we niet op de piste zaten (of skieden), brachten de kinderen in het zwembad door en ik in het appartement met mijn knutselspulletjes. Ik heb wat experimentjes gedaan met sprookjeswol en ik heb een klein manteltje gehaakt. Zoals altijd pakte ik het weer top-down aan, door met het moeilijkste te beginnen. (En me dan verbazen dat mijn kinderen hun lego willen opbouwen zonder de juiste volgorde aan te houden).
Eenmaal thuis mochten we aan de slag met het kinderfeestje van oudste zoonlief en later nog het “grote-mensen-feest.” Vast onderdeel van de verjaardag is de zelfgemaakte slagroomtaart die door de kinderen met veel enthousiasme en toewijding wordt versierd. Het maakt niet uit hoe de taart smaakt, de liefde die er in zit, maakt alles goed.
Tussen het feesten door zijn de kinderen o.a. creatief bezig geweest met het beschilderen van uit Frankrijk meegebrachte stenen.
Nu is het aan mij om puin te ruimen en het ritme van alledag op te pakken.
Inspiratie genoeg om weer lekker aan de slag te gaan met pegdolls en pasteltekeningen, dus: to be continued!

Winter

Op 4 december is het feest van st. Barbara en hoewel ik niet de beschikking had over kersentakken, had ik nog wel wat prunustakken in de tuin. Ook kregen we takken van een Magnolia. Die heb ik in het water gezet en tot mijn verbazing zitten er nu daadwerkelijk mooie bloemknoppen en bloesems aan de takken. Mijn voornemen is om volgend jaar wat kersentakken op de kop te tikken en de kinderen er ook bij te betrekken. Ik vind het namelijk wel een klein wondertje dat we een klein beetje lente vanuit de winterse tuin in huis kunnen halen, zonder daar iets speciaals voor te doen.

We zijn de kerstdagen goed doorgekomen en genieten volop van de vakantie. Eindelijk weer een beetje rust en terug naar een natuurlijker ritme. Dat het dan ook nog eens kouder wordt en we kunnen genieten van prachtige rijp, is een bonus.
Tweede kerstdag kwam er familie bij ons eten. Een goede manier om de kinderen bij de voorbereidingen te betrekken, was door ze mee te laten helpen met koken, bakken en… het versieren van het tafelkleed. Ik kocht een effen, papieren kleed en ze mochten naar hartelust tekenen en plakken. Verder nog wat glitters er op en een feestelijke tafel was het resultaat.
Omdat ik dit jaar wat anders wilde dan worteltaart (die wel iedere keer een groot succes is), koos ik voor het appeltaartrecept dat ik jaren geleden eens van iemand kreeg. En wat was de taart lekker! In no-time was de hele taart op en stiekem ben ik al op zoek naar een goed excuus om er nog eentje te maken. Als de winter nou een beetje doorzet en we de schaatsen onder kunnen binden, dan zou appeltaart wel een mooie afsluiter zijn!

Kwismus

kerststal Het lijkt er werkelijk op alsof het allemaal wat rustiger wordt hier in huis en dan vooral binnen in mij. In tegenstelling tot andere jaren is eerste kerstdag nou eens niet een dag om flink op te ruimen en schoon te maken. Ik ervaar geen stress, geen moeten, geen “waarom?!” Eerlijk gezegd is het een onwerkelijke gewaarwording, maar dan wel een fijne.
Gisteren was de dag van opruimen en schoonmaken, van boodschappen doen en gemakkelijk (want gehaald) eten. En het was de dag van een activiteit waarvan ik hoop dat het een ritueel gaat worden.
Hier gaan de kinderen vrijwel iedere avond in bad (een opblaasbadje in de douche). Zo ook gisteravond. Terwijl ze in bad zaten, heb ik snel de seizoenstafel leeggeruimd en opnieuw ingericht. Alle herfstspullen zijn opgeborgen en koning winter heeft zijn intrede gedaan. Daarnaast heeft de kerststal er zijn plek gekregen. De stal is ooit door mijn opa gemaakt en de beeldengroep is ook van mijn opa en oma geweest. Daarnaast heb ik stenen gebrukt die mijn oma verzameld heeft, naast de stenen die mijn kinderen regelmatig mee nemen. Het geeft me een fijn, warm gevoel om oud en nieuw te combineren. Niet alleen maar te kijken naar wat ik mooi vind qua uiterlijk, maar vooral naar wat ik mooi vind aan herinneringen. Bij het neerzetten van de stal was het net alsof oma er even was.

Toen ik klaar was, heb ik alle lichten beneden uitgedaan en de kinderen mochten boven aan de trap hun hun lampionnetjes (die ze op school hadden gemaakt) aan doen. Vervolgens mochten ze de engel volgen (ik had een beeldje van een engel en een kaarsje vast). Heel stilletjes liepen we de woonkamer in, naar de seizoenstafel. Daar mochten de kinderen op de meditatiekussens gaan zitten en luisteren naar het kerstverhaal van Dick Bruna. Toen het kindje Jezus in zijn kribbe lag, mochten ze de zelfgemaakte adventskaarsjes aansteken. Eigenlijk hadden ze daarna ook de lampjes van de kerstboom aan mogen doen, maar dat was ik vergeten.
Ik vond het een hele fijne manier om de kerst te starten. De verstilling, het lezen bij kaarslicht.
De kinderen waren vooral bezig met wie de kaarsjes weer uit mocht blazen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat de ervaring ze bij blijft en dat ze het volgend jaar weer zo willen doen. Misschien dat dochterlief dan de engel mag zijn en zoonlief een herder. En misschien samen de herders bij de stal neerzetten, in plaats van de hele stal al ingericht hebben.  Ieder jaar kunnen we het een beetje uitbreiden en aanpassen aan onze wensen.

Vandaag gaan we breekbrood bakken, appeltaart en koude schotel maken, knutselen, een spelletje doen en gewoon in alle rust samen zijn. Morgen aan het eind van de middag komt het familiebezoek en maken we er een feestje van. Niet bijzonder qua eten, maar hopelijk wel bijzonder qua ervaring en samenzijn.

Merrie kwismus!

Pepernoten bakken

Eindelijk was het dan zover: deze week hebben we echte, eetbare pepernoten gebakken!
We hebben er ruim de tijd voor genomen, want het moest tussen de activiteiten in onze overvolle agenda door. Gelukkig geldt voor pepernoten hetzelfde als voor erwtensoep: wachttijd verbetert de smaak!

Op aanbeveling van mensen uit de omgeving hebben we een pepernoten-bak-pakket gehaald bij de Dommelsche watermolen en daar heb ik zeker geen spijt van. Voor enkele euro’s hebben we een jaarvoorraad aan pepernoten kunnen bakken (of ja, dat moet nog gebeuren, want ik had op een gegeven moment geen zin meer in balletjes rollen).
Thijs heeft de ingrediënten verwerkt tot deeg en samen met zijn zusje tot pepernotenballetjes gerold. Ik werd wat ongeduldig en heb iets teveel amandelmelk toegevoegd, waardoor de eerste pepernoten meer leken op zachte pepernootkoekjes.
Dat mocht de pret echter niet drukken en de smaak was er niet minder om.
Voorlopig kan de trommel met snoepjes gesloten blijven en kunnen we ons te buiten gaan aan heerlijke pepernoten(koekjes)! 😀