Droomwezens

Zoals in het bericht hieronder al aangegeven, heb ik een aantal inspirerende opdrachten. Een daarvan is het ontwerpen van vijf verschillende droomwezens aan de hand van een korte beschrijving.
Inmiddels heb ik drie van de vijf wezens af kunnen ronden en ik word er heel, heel erg blij van. Tegelijkertijd merk ik dat het tijd is voor een stapje terug. Soms stop ik zoveel energie in een aantal projecten, dat ik eigenlijk op die voet door wil gaan, maar dan ook merk dat het steeds meer duwen en minder meebewegen wordt. In plaats van dat ik energie krijg, kost het energie.
Ik zou het zo graag anders zien. Ik zou zo graag door willen blijven gaan, maar misschien dat ik iets verstandiger word nu mijn 40e verjaardag nadert. Dus de afgelopen dagen heb ik veelal lezend doorgebracht. En kijkend naar de bijen die druk in de weer zijn in onze hotels. En genietend van allerlei soorten vogels die onze tuin bezoeken.
Grappig is ook dat de Kleine Prins weer op papier verschijnt… kleine schetsjes in balpen… met zijn handen in zijn zakken, vragend in de verte kijkend…
Ik ben heel benieuwd wat morgen brengt, maar voor nu denk ik ook aan al het fijns dat al is geweest. Al die kleine dingen die het zo bijzonder maken…

Creatieve dag

Vandaag heb ik, naast veel buiten zijn met de kinderen, ook heerlijk kunnen schilderen. En niet zomaar schilderen, maar twee werkjes in (heel vrije) opdracht. Opdrachten die me als gegoten zitten en waar ik echt veel energie van krijg.
Waar ik in het verleden altijd een beetje ontevreden naar mijn werk keek, is de balans nu anders. Ik zie nog steeds verbeterpunten, maar ik voel vooral heel veel voldoening en plezier. Ik geniet van de fijne verf, de mooie kleuren, het werken met een pietepeuterig penseel. Laag voor laag groeit het werk en wordt er een bepaalde kracht zichtbaar. Ik voel groei, in plaats van tekortkoming. En dat gevoel is heerlijk. Het maakt me niet eens uit of de opdrachtgevers de werkjes ook daadwerkelijk willen (al heb ik al een eerste enthousiaste reactie binnen). Het feit dat ze nu in mijn atelier op mijn werktafel liggen, is me al heel veel waard.

De Kleine Prins (2)

Soms zijn er van die dagen, of zelfs meerdere, dat het gewoon niet lekker loopt allemaal… en dan komt er een moment dat er echt even een lichtje moet gaan schijnen. Voor mij is De Kleine Prins op dit moment mijn steun en toeverlaat…

“Het is de tijd die je aan je roos hebt gegeven, die haar belangrijk maakt”

No more

Met de verhuizing komt er op school- en zorggebied weer veel kijken. In ons gezin is het niet zo dat de kinderen gewoon de overstap kunnen maken naar de plaatselijke dorpsschool. Ook niet erg, aangezien ze heel erg op hun plek zitten en ik iedere kilometer die ik rij en elk gesprek dat ik voer daar heel graag voor over heb. Daarnaast ervaar ik ook heel veel enthousiasme en betrokkenheid bij iedereen die ik spreek. Voelbaar is dat ze oprecht het belang van mijn kinderen voorop hebben staan en heus wel buiten de kaders willen kijken. Op geen enkele manier voel ik mij een nummer of een klagende ouder. Dat is heel, heel, heel fijn.
Dat neemt niet weg dat het altijd eenvoudig is om weer glimlachend aan tafel te schuiven. Weer opnieuw het hele verhaal te doen, opnieuw te kijken wat de mogelijkheden en onmogelijkheden zijn, opnieuw meer vragen dan antwoorden te krijgen. Ook begin ik niet iedere rit naar school fris en fruitig en kijk ik soms met een voelbaar verlangen naar de kinderen die lopend naar school gaan.
Ik ben zo ontzettend dankbaar voor alles wat we krijgen en hebben. Dat kan ik bijna niet beschrijven. Toch merk ik dat ik, om die dankbaarheid werkelijk binnen te kunnen laten komen, ik ook woorden moet geven aan de keerzijde: de vermoeidheid, een stukje gemis, de lat die ik voor mezelf zo enorm hoog leg dat ik nooit aan mijn eigen perfectionisme kan voldoen. En dit verwoord ik niet alleen voor mezelf, maar omdat ik weet dat iedereen er op zijn of haar eigen manier mee te maken heeft, krijgt of mee heeft gekregen. Even stilstaan bij de prijs die we soms moeten betalen, ook al is het de prijs meer dan waard. Misschien wel juist dan. Onszelf even op waarde schatten, onszelf de moeite waard vinden om bij stil te staan. Niet dat mooie masker, maar het complete plaatje.

En zo denk ik glimlachend aan de tekst die ik iedere zaterdagochtend om 8.00 uur zie, wanneer ik de oudste naar schaatsles breng: “fijn dat je er bent”.

Willowing

Al sinds ik in januari een boek van haar kocht, ben ik weg van het werk van Tamara Laporte (willowing). Haar boek was de aanzet voor mij om serieus aan de slag te gaan met mixed media en uiteindelijk art journaling. Een maand geleden heeft zij haar tweede boek uitgebracht en ook dit boek vind ik weer prachtig.
Hoewel ik ontzettend achter loop met de summer school, kon ik het niet laten om alvast te beginnen met de eerste les uit het boek Ever After. Wat een genot! Ik kreeg een bak energie toen ik aan het werk was en ik ben trots op het eindresultaat. Het staat nu al een paar dagen op de kast en ik kijk er nog steeds graag naar.
Gisteren heb ik dan ook een ander werk van haar gebruikt als inspiratie voor een bedankje voor iemand. Daar zat wat meer uitdaging in, omdat ik werken met groen-tinten lastig vind, maar ook hier heb ik met veel plezier aan gewerkt.
Ik kan niet wachten om serieuzer en met meer aandacht aan de gang te gaan met de opdrachten en lessen. Ook de summer school vergeet ik niet, maar de afwisseling vind ik fijn. Hoe ik ook mijn best doe om braaf alles stap voor stap te doen, merk ik dat ik gewoon net een stukje meer flexibiliteit nodig heb. Dan behoud ik mijn frisse blik en blijft de energiemeter hoger.

Summer School

Het was alweer een tijdje geleden dat ik toekwam aan het werken aan de summer school waar ik me voor in had geschreven. Nu we echter in de laatste week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten en langzaam weer in een ritme komen, voel ik ook weer ruimte voor mezelf. Ik ben heel blij dat ik me voor de summer school heb ingeschreven, want er komen onderwerpen voorbij waar ik anders nooit aan begonnen zou zijn, maar die ik (uiteindelijk) wel erg leuk vind. Fijn om mezelf uit te dagen en dat dan meteen in een boekje gebundeld te zien.

Zoonlief was aan het klagen dat hij weer vroeg naar bed moest. Ik heb hem een eigen art journal gegeven waar hij in kan werken tot hij moe genoeg is om in slaap te vallen. Hij heeft de kans met twee handen aangegrepen en is begonnen aan een spannend verhaal met prachtige illustraties. Zo ontdekt hij dat hij zich niet hoeft te laten begrenzen door waar zijn lichaam zich bevindt. Met zijn fantasie kan hij alle kanten op. Ineens vindt hij het niet meer zo erg om op tijd naar bed te gaan en komen manlief en ik ook weer een beetje tot rust ’s avonds 😉

AJSS ’19

Deze week ging de Art Journal Summer School van Marieke Blokland van start. Ik had me al een tijd geleden ingeschreven en de spulletjes aangeschaft. Daarna was het alleen nog wachten (en alvast zelf experimenteren).

De eerste opdracht vond ik erg leuk, maar ook een test wat betreft mijn geduld.
Ik kwam mezelf dan ook flink tegen op meerdere vlakken. Gelukkig was ik me er al wel van bewust dat dit zou gaan gebeuren en was ik er op voorbereid. Na mezelf dus flink toegesproken te hebben, ben ik opnieuw begonnen en heb ik de opdracht stap voor stap uitgevoerd. Een overwinning!
Daarna kostte het vrijwel geen tijd en moeite om de tweede les volgens instructie uit te voeren.
Voor iemand zoals ik, die altijd haar eigen weg gaat, haar eigen manier toepast en absoluut geen volger is, is het een ander proces dan voor de doorsnee deelnemer van de summer school. Ik doe het op dit moment niet zozeer om nieuwe technieken te leren. Ik doe het om mezelf op persoonlijk vlak uit te dagen, zodat ik dit ook weer aan mijn kinderen door kan geven. Soms loont het om niet de eigen uitgesleten paden te volgen, hoeveel moois die wegen ook vaak opleveren, maar (tijdelijk) die van een ander. Zeker als het op een heel plezierige manier kan, met een vrolijk resultaat.

Dame (art journal)

Hoewel perfectie niet haalbaar is, zal ik er toch in zekere mate naar blijven streven. Ik wil heel graag stappen zetten, beter worden, genieten van wat ik bereik.
Het is dan ook heerlijk om door mijn art journal te bladeren en te zien dat ik bij iedere pagina een uitdaging ben aangegaan.
Ook zie ik de onderwerpen waar ik niet zoveel zin in had, het geduld niet voor op kon brengen of waar ik nog te huiverig voor ben.
Gisteren heb ik weer stappen proberen te zetten op het gebied van het schilderen van ogen. Vandaag heb ik daar “doodling” en het schrijven van woorden aan toegevoegd (beiden worden veel toegepast in art journals). Huiverig, terughoudend, niet helemaal tevreden… maar ik heb het gedaan. Nu wil ik graag ontdekken hoe ik ook op dit vlak vooruit kan, beter kan. Niet lui onderuit gaan, maar door op de weg die ik nu (eindelijk) ingeslagen ben. Zodat ik trots kan zijn op mezelf. Iets waar ik erg naar verlang.

Huis, art journal en een creatieve dag

De afgelopen week stond in het teken van het zoeken naar een huis. Gelukkig hebben we er één gevonden en nog mooier en fijner dan we konden dromen. Binnen een uur na de bezichtiging hebben we een bod uitgebracht en is het ook geaccepteerd.
Kers op de taart is nog wel dat ik mijn eigen – echt helemaal voor mezelf – werkkamertje krijg. Nu is het aan mij om te zorgen dat ik daar ook goed gebruik van ga maken. Daarom heb ik onderstaande toevoeging gedaan aan mijn art journal. Het kleurenpalet is onderdeel van de Art Journal Summer School waar ik deze zomer deel aan ga nemen.
Ik wil heel graag leren betere, mooiere ogen te schilderen en daarnaast vind ik het leuk om mezelf ook op andere vlakken uit te dagen. Zoals nu het uitvoeren van een bladzijde in een beperkt aantal kleuren. Zo zet ik kleine stapjes vooruit, waar ik met volle teugen van geniet.

Verder hebben ook de kinderen een creatieve dag. Ze hebben een nest gemaakt bij ons op bed en een uitvinding gedaan om spoken te verjagen. Daarna is het even tijd voor een kort dutje. (Echt heel kort, want de oudste twee zijn wat overenthousiast).
Manlief probeert intussen mijn fiets een onderhoudsbeurt te geven. Het valt nog niet mee, maar we hebben toch een hele fijne zaterdag zo samen.

Vertrouwen

Ons huis is verkocht, maar het huis dat we graag wilden kopen ook. Op de dag dat we ons bod uit wilden brengen nog wel. En het huis dat we als alternatief op het oog hadden? Ook verkocht…
Het vraagt vertrouwen, heel veel vertrouwen dat het goed komt. En dat vertrouwen is er ook, naast de onrust en de twijfel. Treffend is het dan ook dat ik uit de stapel “helpende gedachten” het kaartje “ik heb vertrouwen in mezelf” trok. Want daar gaat het nog het meest om.
Daarom ben ik vandaag gewoon verder gegaan met het werken in mijn art journal en ook begonnen aan het tweede deel van een opdracht. Want schilderen maakt me blij. Dan zorg ik voor mezelf.
Tussendoor werk ik in de tuin en speel ik met de kinderen. Ook daar word ik blij van.
Ik ben benieuwd wat de komende tijd gaat brengen. Heel veel verandering, maar hopelijk vooral ook heel veel vertrouwen in mezelf. Daar werk ik in ieder geval aan.

Ben je nieuwsgierig naar het prachtige huis waar we nog een paar maandjes mogen wonen? Dat kun je hier bekijken.