De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Overpeinzingen

Vandaag heb ik ontdekt dat ik, wanneer ik om 5.45 uur wakker ben en om 7.00 uur alleen even een mok koffie drink, ik beter niet om 7.15 uur een priegelig steentje kan gaan schilderen. Ik heb al geen vaste hand, maar dit was helemaal drama.
Aan de andere kant heb ik wel gemerkt dat ik een diepere laag in mijn werk tegen ben gekomen. Het lijkt me namelijk heel erg leuk om een serie steentjes met babietjes te schilderen als kraamcadeautje. En wel om de volgende redenen:
– het kindje op het steentje blijft klein, in tegenstelling tot die schattige pasgeboren baby die langzaam uitgroeit tot puisterige puber, geldverslindende student, carriéretijger, etc.)
– je kunt het steentje vasthouden om je er aan te herinneren dat dat kleine kindje altijd ergens aanwezig blijft (want iedere dag is nieuw, elk moment is nieuw. Soms op een fijne manier, soms in momenten van paniek als je ook niet meer weet wat je moet doen. Want ik weet niet hoe het voor jullie is, maar ik voel me met regelmaat knap radeloos als het om de kinderen gaat, net als die eerste nacht als jonge moeder).
– het babietje op de steen heeft vlindervleugels, want elke baby ontpopt en transformeert zich hoe dan ook (ook de baby’s die in de buik komen te overlijden of die helemaal niet fysiek vorm krijgen, maar altijd een onvervulde wens blijven).
– op/boven het mutsje zit een hartje, omdat liefde altijd een belangrijk aspect is. Om te ontvangen en te geven. De liefde is grenzeloos, universeel, van begin tot eind.

Nou ja, verder blijven het “gewoon mooie steentjes” en maakt het helemaal niet uit wat ik er bij voel en denk (sowieso faal ik in ieder opzicht om alles wat ik voel en zie en hoor kort en bondig neer te pennen.) Ik merk alleen dat veel mensen zich geraakt voelen door mijn steentjes en ik was nieuwsgierig naar wat dat nou was. Het ging verder dan alleen maar mooi geschilderd en technisch leuk uitgevoerd.

Nu is het tijd om mij aan deze gedachtenkronkels te onttrekken en om onderstaand babietje wat aandacht te geven, want die donkere lijnen kunnen zo echt niet.

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Pixies te koop

Tot mijn grote verbazing heb ik overweldigend veel reacties gehad op mijn eerste dwaallichtje/pixie tekening. Hartverwarmend om die complimenten in ontvangst te mogen nemen en te weten dat zoveel mensen genieten van het zien van mijn werk.
Vandaag heb ik mijn ontdekkingsreis voortgezet en zijn er twee nieuwe pixies op papier tevoorschijn gekomen. Ze zijn allebei te koop en willen heel graag de wereld gaan verkennen.
Ik vind het heerlijk om met deze ontdekkingsreis bezig te zijn en wil ook nog aan de slag met andere materialen en papiersoorten, om te zien hoe ik deze fantastische wezentjes het best tot hun recht kan laten komen.
Voor nu berg ik mijn creatieve materialen eventjes op en ga ik met het gezin een einde aan dit veelbewogen jaar breien. Op naar volgend jaar en dat er maar weer veel schitterende momenten in ieders leven mogen ontspruiten.

Ontdekkingsreis

De vakantie is begonnen en ik verheug me al op de uren van creatief bezig zijn. Niet alleen met vertel- en krachtstenen, maar ook op andere vlakken. Er is nog heel veel wat ik uit wil proberen. Het thema van de “dwaallichtjes” blijft me trekken. Alleen dan niet lichtjes die je laten verdwalen, maar die je juist de weg doen vinden. To be continued…

Nieuwe steentjes

vertelstenen_kabouters_vlinder.jpg