Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.

Project lente

Met de oudste ben ik een project gestart om iedere dag rond hetzelfde tijdstip een foto te maken van planten uit de tuin. Zo volgen we het proces op de voet en zien we wat er in een dag tijd veranderd.
Hieronder het proces van afgelopen week:

Thuisonderwijs

Nog steeds gaat alles met ups en downs, maar er zijn zeker meer ups dan vorige week. Het thuisonderwijs krijgt langzaam duidelijker vorm: wat doen we wel, wat doen we niet, waar help ik mee, wat moet je zelf kunnen, waar mag wat extra uitgedaagd worden, waar moet de lat niet te hoog worden gelegd. En dat telkens weer opnieuw aftastend, want geen dag is gelijk.
Vandaag hebben we ruimte gemaakt voor proefjes.
We maakten een bruisende vulkaan in de zandbak, bliezen een ballon op zonder zelf te blazen, maakten laagjes in een pot en lieten een dopje in het midden drijven. Ook schoten we een ballon langs een touwtje door de woonkamer. Het zijn allemaal kleine dingen, maar erg leuk ter afwisseling en afleiding. Kleine pauzemomentjes.
Verder wordt er veel getekend door de kinderen en zijn we begonnen met onze moestuin. Er zijn zaadjes gezaaid en uitjes geplant. Ook maken we iedere dag een foto op (ongeveer) hetzelfde moment, om zo het ontspruiten van de lente vast te leggen.

Verstilling

Op het moment zoek ik, net als iedereen, mijn weg in de chaos. Zoveel nieuws, zoveel gevoelens, zoveel veranderingen, het is nogal wat.
De kinderen zijn heel graag buiten en het liefst samen met mama. Dus ik krab onkruid, in plaats van er azijn op de gooien. Ik sta stil bij de vele lentebloemen die tevoorschijn komen. Ik kijk naar de wind die door het gras golft in het grote weiland achter ons huis. Ik kijk naar de vogels die af en aan vliegen en voor wie er weinig anders is dan anders. Ik kijk naar de mensen die voorbij fietsen. Ik kijk naar de kinderen die hun best doen op hun schoolwerk. De kinderen die ineens al om 6 uur opstaan, die niet meer boven spelen, met wie ik regelmatig een aanvaring heb.
Ik voel me schuldig dat ik niet klaar sta om boodschappen te doen, me niet socialer opstel, dat ik het er moeilijk mee heb, ook al heb ik niets te klagen.
Ik denk na over dat waar ik wel goed in ben en probeer er ruimte voor te maken.
Het is zo stil… en toch stormt het.

De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry

Kunstwerkjes

Zelf ben ik op dit moment door omstandigheden niet heel actief, maar de kinderen des te meer. Ze zijn heel braaf en ook nog eens heel creatief. Er wordt druk gekleid, met kinetisch zand gespeeld, getekend (experimenten met tekenen in 3D) en we hebben vetbollen voor de vogels gemaakt. Vorige week was er zelfs even de kans om twee dagen achter elkaar een prachtige sneeuwpop te maken. Ze moesten er al om 7 uur voor naar buiten, maar dat vonden ze helemaal niet erg. Ik geniet van hun spel en van hun fantasie, iedere dag opnieuw.

De Kleine Prins (4)

We zijn een innige vriendschap aan het opbouwen, de Kleine Prins en ik. Wat een plezier om hem keer op keer vorm te mogen geven. Dit keer in de vorm van een krachthanger.

De Kleine Prins (2)

Soms zijn er van die dagen, of zelfs meerdere, dat het gewoon niet lekker loopt allemaal… en dan komt er een moment dat er echt even een lichtje moet gaan schijnen. Voor mij is De Kleine Prins op dit moment mijn steun en toeverlaat…

“Het is de tijd die je aan je roos hebt gegeven, die haar belangrijk maakt”

De kleine prins

De kleine prins” is een boek dat bij mij echt in de “speciale kast” hoort. De kast met mooiste boeken. De boeken waar we echt voor gaan zitten en de tijd voor nemen. De boeken waar de kinderen extra zuinig op moeten zijn, omdat ik de kinderen zo een beetje extra focus meegeef. Een stukje verstilling, ontzag, nieuwsgierigheid naar dat bijzondere boek waar mama zo zuinig op is.
En dan is er ook nog die prachtige film, waarvan ik al een tijdje zeg dat we die binnenkort gaan kijken. Ze leven ernaar toe. De voorpret is al de halve pret.
Hoe mooi is het dan dat er ook op school aandacht is voor het verhaal en dat oudste zoonlief ’s middags uit zichzelf (want ik wist nog van niets), aan de slag gaat met het maken van een schilderij. En dat hij niet kiest voor de kleine prins zelf, maar een magisch tafereel. Ik ben geraakt, ik ben onder de indruk, ik gloei van trots.
En ook dochterlief heeft een kunstwerkje gemaakt, op geheel eigen wijze. Lekker spetteren, kleurrijk, de liefde spat ervan af.
Ik denk niet dat het toeval was dat ik ons “geluksboekje” weer terugvond en daar deze middag in op kon schrijven.