Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op één hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!

Pixies, vlinders en atelier

Opnieuw ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van mijn pixies en ook het leren schilderen van vlinders. Weer een nieuwe fase van geconcentreerd werken, ontdekken, spelen en geduld opbrengen.
Peuterlief vindt het helemaal fantastisch in het atelier en heeft inmiddels zijn eigen tafeltje daar een permanente bestemming gegeven. Regelmatig is hij daar aan het werk, met af en toe een verzoekje of ik een ster wil tekenen (zijn favoriet) of eventueel een huis.
Afgelopen week heb ik ook eindelijk de stap gezet een daglichtlamp aan te schaffen. Jammer genoeg was de adapter niet goed, waardoor ik hoofdpijn kreeg van de lamp. Gelukkig is manlief erg handig en heeft hij een oplossing bedacht en uitgevoerd. Mijn geluk kan niet op!

Ondernemer, maar niet heus

Bijna 10 jaar lang had ik een eigen bedrijf. In ieder geval op papier. Ik stond ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en kreeg regelmatig telefoontjes over zakelijke aanbiedingen. Gelukkig ben ik van beide verlost. Het ondernemerschap en ik gaan gewoon niet samen. Ik maak liever tegen kostprijs een werkje voor iemand die heel erg blij is met een steentje of een tekening, dan dat ik veel geld op mijn rekening gestort krijg. En ik maak liever wat ik zelf mooi vind, dan dat ik me in bochten wring om het helemaal naar de smaak van de ander te maken.
Ik doe niet mee aan challenges om volgers te werven, krijg het nooit voor elkaar om genoeg spullen te maken voor een kraampje. Regelmatig vergeet ik dat ik Instagram heb.
Mijn kinderen balen er enorm van. Zij willen geld verdienen. Mama geeft altijd alles weg of vraagt er maar weinig voor. Zo stom.
En als ik dan mijn laarzen dichtrits en zie hoe het leer begint te scheuren, denk ik ook wel: “hrm, misschien toch aan vervanging toe.” Maar ja, ze doen het nog, dus prima toch? Ook goed voor het milieu om er nog even op door te blijven lopen. Het geld dat af en toe binnen komt, is beter te gebruiken voor nieuwe verf, of om te experimenteren met weer een ander soort beton. Ontdekken en creëren. Opgaan in de activiteit.
Soms droom ik wel van succesvol zijn, mijn eigen geld verdienen, goed zijn in mezelf neerzetten en een vlotte babbel hebben. Maar als ik dan weer de advertenties van business coaches voorbij zie komen, of tips om aan meer volgers te komen, ben ik snel genezen. Leuk voor anderen, niet voor mij. Dan toch liever weer terug naar mijn eigen kleine atelier, mijn seizoenstafeltje en de droom van een mooie kast aan de straat. Een kast met kleine spulletjes, die voorbijgangers tegen een vrijwillige bijdrage kunnen meenemen. Spulletjes waar ze hopelijk blij van worden. Net zo blij als ik er van word om de spulletjes te maken.
En nu ga ik een boodschappenlijstje maken, want het is weer tijd om pepernoten te gaan bakken. Pepernoten die we als hulppietjes niet alleen voor onszelf houden, maar ook gaan delen met de mensen om ons heen.
Op ons raam hangt alvast een tekening om in de juiste sfeer te komen. Dochterlief was zo vergevingsgezind om te zeggen: “mama, het is niet erg dat je je vergist hebt hoor. Sinterklaas komt dit jaar met de stoomtrein, maar je stoomboot is ook erg goed gelukt.”

Beton

Deze week ben ik begonnen met het zelf gieten van betonnen figuren. Ik vind het lastig om goede stenen te vinden om te beschilderen en was op zoek naar een alternatief. Via iemand anders kwam ik hierop uit en ik vind het erg leuk om te doen. Het is kinderlijk eenvoudig, dus waarschijnlijk ga ik ook nog een keer met de kinderen aan de slag.

No more

Met de verhuizing komt er op school- en zorggebied weer veel kijken. In ons gezin is het niet zo dat de kinderen gewoon de overstap kunnen maken naar de plaatselijke dorpsschool. Ook niet erg, aangezien ze heel erg op hun plek zitten en ik iedere kilometer die ik rij en elk gesprek dat ik voer daar heel graag voor over heb. Daarnaast ervaar ik ook heel veel enthousiasme en betrokkenheid bij iedereen die ik spreek. Voelbaar is dat ze oprecht het belang van mijn kinderen voorop hebben staan en heus wel buiten de kaders willen kijken. Op geen enkele manier voel ik mij een nummer of een klagende ouder. Dat is heel, heel, heel fijn.
Dat neemt niet weg dat het altijd eenvoudig is om weer glimlachend aan tafel te schuiven. Weer opnieuw het hele verhaal te doen, opnieuw te kijken wat de mogelijkheden en onmogelijkheden zijn, opnieuw meer vragen dan antwoorden te krijgen. Ook begin ik niet iedere rit naar school fris en fruitig en kijk ik soms met een voelbaar verlangen naar de kinderen die lopend naar school gaan.
Ik ben zo ontzettend dankbaar voor alles wat we krijgen en hebben. Dat kan ik bijna niet beschrijven. Toch merk ik dat ik, om die dankbaarheid werkelijk binnen te kunnen laten komen, ik ook woorden moet geven aan de keerzijde: de vermoeidheid, een stukje gemis, de lat die ik voor mezelf zo enorm hoog leg dat ik nooit aan mijn eigen perfectionisme kan voldoen. En dit verwoord ik niet alleen voor mezelf, maar omdat ik weet dat iedereen er op zijn of haar eigen manier mee te maken heeft, krijgt of mee heeft gekregen. Even stilstaan bij de prijs die we soms moeten betalen, ook al is het de prijs meer dan waard. Misschien wel juist dan. Onszelf even op waarde schatten, onszelf de moeite waard vinden om bij stil te staan. Niet dat mooie masker, maar het complete plaatje.

En zo denk ik glimlachend aan de tekst die ik iedere zaterdagochtend om 8.00 uur zie, wanneer ik de oudste naar schaatsles breng: “fijn dat je er bent”.

Verhuizing

We zijn niet langer eigenaar van twee huizen, gelukkig. Afgelopen dinsdag heeft, na een intensieve verhuizing, de overdracht plaatsgevonden. Het voorafgaande weekend was het bikkelen en zweten en we zijn dankbaar voor alle hulp die we hebben mogen ontvangen.
Gelukkig waren er ook hele fijne momenten. Zo hebben de kinderen met opa in een grote vrachtwagen mogen rijden, was het fijn om de inzet van familie, vrienden en nieuwe buren te ervaren en het enthousiasme van de nieuwe bewoners te zien.
De klus is nog niet klaar, er is nog werk genoeg. Maar stukje bij beetje groeit ons nieuwe thuis. Net als de bloembollen die ik deze week in de grond heb gestopt is niet alles meteen zichtbaar, maar is er in de kiem veel potentie aanwezig.
Voor degenen die zich er misschien over verbazen geen verhuiskaart te hebben ontvangen: ik ben er nog niet aan toegekomen :’)

Stilte

Het is even heel stil op dit blog, want we zijn druk bezig met een verbouwing en aanstaande verhuizing. Volgende week gaan we definitief over naar ons nieuwe huis. Een geweldige plek in een buitengebied, met mogelijkheden voor een boomgaardje, kippetjes, logeerpartijtjes en wat al niet meer.
Nu zitten de tranen even heel hoog, want ik vind het moeilijk: drie kinderen, twee huizen, veel reizen, iedere dag twee of meer keer boodschappen doen, spullen die niet zijn waar ik ben, de onvoorspelbaarheid, het stof overal. Overprikkeling is heel nabij, de radio is nog teveel.
Maar wat voel ik me ook rijk: drie kinderen die het super doen, een prachtig huis in het vooruitzicht, een man die keihard werkt om alles voor elkaar te krijgen en over een week mijn eigen werkplekje (nu stiekem al een beetje ingericht).
Nog even en ik ga weer heerlijk creatief aan de slag, dan horen jullie weer van me 🙂

Overpeinzingen

Vandaag heb ik ontdekt dat ik, wanneer ik om 5.45 uur wakker ben en om 7.00 uur alleen even een mok koffie drink, ik beter niet om 7.15 uur een priegelig steentje kan gaan schilderen. Ik heb al geen vaste hand, maar dit was helemaal drama.
Aan de andere kant heb ik wel gemerkt dat ik een diepere laag in mijn werk tegen ben gekomen. Het lijkt me namelijk heel erg leuk om een serie steentjes met babietjes te schilderen als kraamcadeautje. En wel om de volgende redenen:
– het kindje op het steentje blijft klein, in tegenstelling tot die schattige pasgeboren baby die langzaam uitgroeit tot puisterige puber, geldverslindende student, carriéretijger, etc.)
– je kunt het steentje vasthouden om je er aan te herinneren dat dat kleine kindje altijd ergens aanwezig blijft (want iedere dag is nieuw, elk moment is nieuw. Soms op een fijne manier, soms in momenten van paniek als je ook niet meer weet wat je moet doen. Want ik weet niet hoe het voor jullie is, maar ik voel me met regelmaat knap radeloos als het om de kinderen gaat, net als die eerste nacht als jonge moeder).
– het babietje op de steen heeft vlindervleugels, want elke baby ontpopt en transformeert zich hoe dan ook (ook de baby’s die in de buik komen te overlijden of die helemaal niet fysiek vorm krijgen, maar altijd een onvervulde wens blijven).
– op/boven het mutsje zit een hartje, omdat liefde altijd een belangrijk aspect is. Om te ontvangen en te geven. De liefde is grenzeloos, universeel, van begin tot eind.

Nou ja, verder blijven het “gewoon mooie steentjes” en maakt het helemaal niet uit wat ik er bij voel en denk (sowieso faal ik in ieder opzicht om alles wat ik voel en zie en hoor kort en bondig neer te pennen.) Ik merk alleen dat veel mensen zich geraakt voelen door mijn steentjes en ik was nieuwsgierig naar wat dat nou was. Het ging verder dan alleen maar mooi geschilderd en technisch leuk uitgevoerd.

Nu is het tijd om mij aan deze gedachtenkronkels te onttrekken en om onderstaand babietje wat aandacht te geven, want die donkere lijnen kunnen zo echt niet.

Willowing

Al sinds ik in januari een boek van haar kocht, ben ik weg van het werk van Tamara Laporte (willowing). Haar boek was de aanzet voor mij om serieus aan de slag te gaan met mixed media en uiteindelijk art journaling. Een maand geleden heeft zij haar tweede boek uitgebracht en ook dit boek vind ik weer prachtig.
Hoewel ik ontzettend achter loop met de summer school, kon ik het niet laten om alvast te beginnen met de eerste les uit het boek Ever After. Wat een genot! Ik kreeg een bak energie toen ik aan het werk was en ik ben trots op het eindresultaat. Het staat nu al een paar dagen op de kast en ik kijk er nog steeds graag naar.
Gisteren heb ik dan ook een ander werk van haar gebruikt als inspiratie voor een bedankje voor iemand. Daar zat wat meer uitdaging in, omdat ik werken met groen-tinten lastig vind, maar ook hier heb ik met veel plezier aan gewerkt.
Ik kan niet wachten om serieuzer en met meer aandacht aan de gang te gaan met de opdrachten en lessen. Ook de summer school vergeet ik niet, maar de afwisseling vind ik fijn. Hoe ik ook mijn best doe om braaf alles stap voor stap te doen, merk ik dat ik gewoon net een stukje meer flexibiliteit nodig heb. Dan behoud ik mijn frisse blik en blijft de energiemeter hoger.