Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Creatief proces

Nu de kinderen naar school en het MKD gaan, breekt voor mij de tijd aan om concreter stil te staan bij hoe ik mijn uren in wil vullen. Ik heb geen gebrek aan mogelijkheden en wensen, maar ik merk ook hoe gemakkelijk het is om te “niksen” wanneer zich een overdaad aan keuzes aandient. En tegelijkertijd hoe eenvoudig het is uit het oog te verliezen hoeveel ik doe, omdat het te gefragmenteerd is. Daarom probeer ik iedere dag iets creatiefs te doen en bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Daardoor groeit het aantal beschilderde steentjes en plaatjes weer en dat vind ik fijn.
Een aantal kun je vinden op de “te koop/te ruil” pagina, mocht je interesse hebben. Hieronder de twee nieuwste aanwinsten. Bij de hangers ben ik aan het experimenteren met het toevoegen van een subtiel geurtje. De eerste indruk is goed, maar ik moet nog even afwachten hoe het zich op de langere termijn houdt.
Tussendoor maak ik ook schetsjes en zitten de kinderen ook niet stil. Zo kreeg ik een hele lieve tekening van dochterlief die ze tussen het dansen door voor me maakte.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂

Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op één hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!

Pixies, vlinders en atelier

Opnieuw ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van mijn pixies en ook het leren schilderen van vlinders. Weer een nieuwe fase van geconcentreerd werken, ontdekken, spelen en geduld opbrengen.
Peuterlief vindt het helemaal fantastisch in het atelier en heeft inmiddels zijn eigen tafeltje daar een permanente bestemming gegeven. Regelmatig is hij daar aan het werk, met af en toe een verzoekje of ik een ster wil tekenen (zijn favoriet) of eventueel een huis.
Afgelopen week heb ik ook eindelijk de stap gezet een daglichtlamp aan te schaffen. Jammer genoeg was de adapter niet goed, waardoor ik hoofdpijn kreeg van de lamp. Gelukkig is manlief erg handig en heeft hij een oplossing bedacht en uitgevoerd. Mijn geluk kan niet op!

Ondernemer, maar niet heus

Bijna 10 jaar lang had ik een eigen bedrijf. In ieder geval op papier. Ik stond ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en kreeg regelmatig telefoontjes over zakelijke aanbiedingen. Gelukkig ben ik van beide verlost. Het ondernemerschap en ik gaan gewoon niet samen. Ik maak liever tegen kostprijs een werkje voor iemand die heel erg blij is met een steentje of een tekening, dan dat ik veel geld op mijn rekening gestort krijg. En ik maak liever wat ik zelf mooi vind, dan dat ik me in bochten wring om het helemaal naar de smaak van de ander te maken.
Ik doe niet mee aan challenges om volgers te werven, krijg het nooit voor elkaar om genoeg spullen te maken voor een kraampje. Regelmatig vergeet ik dat ik Instagram heb.
Mijn kinderen balen er enorm van. Zij willen geld verdienen. Mama geeft altijd alles weg of vraagt er maar weinig voor. Zo stom.
En als ik dan mijn laarzen dichtrits en zie hoe het leer begint te scheuren, denk ik ook wel: “hrm, misschien toch aan vervanging toe.” Maar ja, ze doen het nog, dus prima toch? Ook goed voor het milieu om er nog even op door te blijven lopen. Het geld dat af en toe binnen komt, is beter te gebruiken voor nieuwe verf, of om te experimenteren met weer een ander soort beton. Ontdekken en creëren. Opgaan in de activiteit.
Soms droom ik wel van succesvol zijn, mijn eigen geld verdienen, goed zijn in mezelf neerzetten en een vlotte babbel hebben. Maar als ik dan weer de advertenties van business coaches voorbij zie komen, of tips om aan meer volgers te komen, ben ik snel genezen. Leuk voor anderen, niet voor mij. Dan toch liever weer terug naar mijn eigen kleine atelier, mijn seizoenstafeltje en de droom van een mooie kast aan de straat. Een kast met kleine spulletjes, die voorbijgangers tegen een vrijwillige bijdrage kunnen meenemen. Spulletjes waar ze hopelijk blij van worden. Net zo blij als ik er van word om de spulletjes te maken.
En nu ga ik een boodschappenlijstje maken, want het is weer tijd om pepernoten te gaan bakken. Pepernoten die we als hulppietjes niet alleen voor onszelf houden, maar ook gaan delen met de mensen om ons heen.
Op ons raam hangt alvast een tekening om in de juiste sfeer te komen. Dochterlief was zo vergevingsgezind om te zeggen: “mama, het is niet erg dat je je vergist hebt hoor. Sinterklaas komt dit jaar met de stoomtrein, maar je stoomboot is ook erg goed gelukt.”

Beton

Deze week ben ik begonnen met het zelf gieten van betonnen figuren. Ik vind het lastig om goede stenen te vinden om te beschilderen en was op zoek naar een alternatief. Via iemand anders kwam ik hierop uit en ik vind het erg leuk om te doen. Het is kinderlijk eenvoudig, dus waarschijnlijk ga ik ook nog een keer met de kinderen aan de slag.