Steentjes laten reizen

Twee weken geleden nodigde iemand me uit voor de Facebookgroep “Kei Tof”. Het is een groep voor mensen die stenen beschilderen en ergens neerleggen. Ze plaatsen een berichtje waar ze de stenen ongeveer neergelegd hebben en mensen die in de buurt zijn, kunnen ze gaan zoeken.
Ik vind het heel erg leuk om stenen te laten reizen, dus ik was meteen enthousiast. En de kinderen natuurlijk ook. Inmiddels hebben 22 stenen een start gemaakt en heb ik ook al enkele hele fijne reacties gehad.
Het is wel vreemd om zelf vrijwel steen-loos te zijn. Mijn lat ligt inmiddels zo hoog, dat het veel tijd kost om steentjes te maken. En omdat ik nog diverse opdrachten heb lopen, zijn de steentjes die ik wel maak ook heel snel weer vertrokken.
Voor degenen die het nu ook voelen kriebelen, een fijne verf om mee te starten vind ik de verf “Hobbylak” van Pipoos. Niet heel erg prijzig en een stuk beter dan het materiaal van de Action. Want schilderen is leuk, maar het is vooral leuk als je ook eer van je werk hebt.

Verder ben ik druk in de weer met het maken van mijn eigen papier. Voor de traktatie van onze jongste had ik namelijk bedacht dat ik graag een setje wilde maken van een kabouter, een vertelsteentje en een stukje handgeschept papier met zaadjes.
Inmiddels staan de zakjes met kaboutertuintjes-in-wording te wachten op het MKD om daar dinsdag uitgedeeld te worden. En de oudste kinderen en ik kunnen maar niet stoppen met nog meer papier maken. Er is nog zoveel te ontdekken!

In alle drukte ben ik vergeten om mooie foto’s te maken, dus helaas. Deze post moet het even zonder beeld doen 🙂

Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.