Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂

Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.

Kerstperiode 2019

Na een fijne Sinterklaastijd hebben we gisteren een begin gemaakt met het versieren van het huis. Ik heb per seizoen een doos waarin ik de bijbehorende knutselwerkjes van de kinderen bewaar. Zelf vind ik het iedere keer weer een feest om dezelfde werkjes in huis terug te zien komen en met de kinderen herinneringen op te halen. “Oh ja, die juf was lief” en “ja, toen tekende ik zo raar” en “haha, ik had veel te veel glitters geplakt, maar eigenlijk vind ik het best wel mooi.”
Ieder jaar verkleuren ze weer een beetje meer, maar voor mij draagt het echt bij aan het kerstgevoel. Die eenvoudige dingen waarmee je de kinderen en de leerkrachten laat merken: je doet ertoe.
Daarnaast hebben de kinderen ieder jaar hun eigen boompje. Dat mogen ze naar eigen inzicht versieren, met lekker veel kleur en alle kerstballen op Ă©Ă©n hoop. In januari krijgt het boompje dan een eigen plekje in de tuin, zodat het hopelijk – net als de knutselwerkjes – nog lang deel blijft uitmaken van toekomstige kerstvieringen.

Peuterwerkje

Peuterlief begon steeds vaker in onbewaakte momenten water over mijn betonnen plaatjes uit te smeren, dus het was de hoogste tijd om hem aan het schilderen te zetten.
Vanmorgen vond ik eindelijk de rust om mijn eigen werk opzij te schuiven en hem het podium te geven (of ja, de plek aan de werktafel dan).
Het was heerlijk om hem aan het werk te zien. Te zien hoe hij zorgvuldig kleuren koos en de plek waar hij ze aan wilde brengen. Het is geen kind dat zonder nadenken ergens induikt, vrijwel alles doet hij weloverwogen. En net als de Kleine Prins beantwoord hij nooit vragen, maar heeft hij er zelf genoeg.
Het was een fijn om even mee te mogen in zijn wereld. Zeker voor herhaling vatbaar!