Talent

Vandaag mijmer ik een beetje weg. Vanmorgen voelde ik me heel gelukkig met het feit dat de kinderen lekker in hun vel zitten en met veel plezier naar school gaan. Iets wat jarenlang voor ons niet vanzelfsprekend was.
Ook genoot ik van het feit dat bij de oudste de schaatsles verre van vlekkeloos verliep, maar dat hij er toch het beste van had gemaakt. Hij had zich laten helpen en zich niet uit het veld laten slaan door slecht passende schaatsen. Hij was mee gaan doen met het beginnersgroepje en had het naar zijn zin gehad. Ik gloeide van trots toen ik het hoorde.
Ik, die al dagen niets deed, omdat ik niet “in the flow” zat. Bankhangen, alleen het minimale doen om de dag door te komen. Wegkruipen achter een boek.
Ik, die had geconstateerd dat talent niet is dat je ergens gewoon goed in bent, maar dat je het doorzettingsvermogen hebt om er dag in dag uit, uur na uur mee aan het werk te zijn. Niet in vijf minuten een schilderij maken, niet in één keer de perfecte roman schrijven, maar werken. Zwoegen, zweten, door blijven gaan. Fouten maken, stappen terug doen en weer verder gaan.
Dus wat zat ik nou af te wachten.
Het is een patroon dat zich vaker herhaald en wat ik steeds opnieuw mag doorbreken. Gewoon aan de slag gaan. Soms komt er dan echt iets moois uit mijn handen, soms niet… en beide zijn goed. Het een is niet zoveel beter dan het andere. En ik kan beter af en toe even een zinnetje noteren, dan wachten tot ik een hele bladzijde vol kan schrijven.
Ik spreek mezelf toe en hoop gaandeweg mijn talenten beter in te kunnen zetten. Door te doen, door te trainen, door te groeien.


Wat als ik val?

Och, maar lieverd, wat als je vliegt?

– Erin Hanson
Advertenties

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Tekenles

Hoewel de griep me nu dan toch ook gevonden lijkt te hebben (en ik had me nog wel zo goed verstopt), kon ik er niet aan voorbij om de kinderen tekenles te geven. Ze hebben het al vaker gevraagd en eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk. Gewoon de kist met krijt op tafel, mooi papier en klaar. In no-time staan de prachtigste resultaten op papier.
Soms kost het de kinderen wel wat moeite om de fixed mindset los te laten en open te staan voor experimenteren en vertrouwen in de eigen mogelijkheden, maar ze vroegen zojuist alweer enthousiast of ze morgen weer tekenles krijgen. Een beter compliment is er niet.