Mieren

Eindelijk begint de interesse in schools leren bij oudste zoonlief weer een beetje terug te komen. Zo wilde hij weten hoe glas gemaakt wordt en wilde hij meer weten over mieren.
Vanmiddag in alle rust klokhuis filmpjes opgezocht en bekeken en meteen moest de opgedane kennis in de praktijk toegepast worden.
Alles wat hij uit het filmpje over mieren onthouden had, werd verwerkt in een emmer. Zand, blaadjes, takjes, een suikerklontje, water, framboosjes, luizen en natuurlijk de mieren zelf. Er werd gezocht onder stenen en bij struiken en al snel was het een drukke boel in de emmer.
Het was mooi om van een afstandje toe te kijken en hem uitleg te horen geven aan zijn zusje, die daarop zelf ook enthousiast aan de slag ging. Hopelijk kunnen we in deze lijn verder, want dan kunnen we samen nog heel wat gaan ontdekken en leren.

mierenhotel

Advertenties

Nieuwe school, nieuwe start

De kinderen zijn niet alleen begonnen aan een nieuw schooljaar, maar zijn ook elk gestart aan een nieuwe school. Zelf was ik behoorlijk zenuwachtig over hoe de eerste dagen zouden verlopen. Zou er veel heimwee zijn, zouden ze wel echt op hun plek zijn, vriendjes kunnen maken…?
De eerste dag kwamen ze stralend uit school. Ze renden op me af en konden niet snel genoeg verteld krijgen hoe fantastisch ze het hadden gehad. Wat een opluchting!
En dit patroon herhaalde zich vervolgens iedere dag. Blije, stralende kinderen. Moe, maar erg voldaan. Zoals zoon zei: “ik ben fijn moe.”
Wat een pak van mijn hart, na maanden van zorgen. Maanden waarin mijn oudste gedeeltelijk thuiszitter was en wij ouders gesprek na gesprek voerden om te zien wat er nodig was om hem weer fijn naar school te kunnen laten gaan.
En hoewel ik nog veel te verwerken heb en er nog vanalles een plekje mag krijgen, merk ik een kleine verschuiving. Zo heb ik vandaag samen met zoonlief papier gemaakt op een experimenterende manier. Het ging niet om het resultaat, maar om het samen ontdekkend bezig zijn. “Hoe doe jij dat?” “Wat gebeurt er als…” Toen ik merkte dat ik hem wilde “helpen” heb ik bewust en letterlijk een stap terug gezet en hem zijn eigen gang laten gaan. Het hoeft allemaal niet perfect, het hoeft niet allemaal in één keer. Het mag een proces zijn waar we af en toe mee aan de gang gaan en waar we kleine stappen in zetten. En dan bedoel ik ook echt “wij”, want ik leer net zo goed van hem, als hij van mij. We doen het echt samen.
Ook is er afgelopen week door de kinderen weer veel getekend. Wat was ik blij om te horen dat ze ook op school iedere dag mochten tekenen, omdat ik weet dat het belangrijk voor ze is en hoe fijn ze het vinden. En wat een groei is er zichtbaar, een verschuiving in perspectief en beleving.
Zo kom ik langzaam weer bij mezelf en groei ik richting herfst. Gisteren uitte zich dat in een avond ziek op de bank. Heerlijk onder een dekentje onbedoeld in slaap gevallen. Geen televisie, geen opruimen, geen gedoe.
Even pas op de plaats, laten zijn wat er is en zien wat er is: een warm en creatief gezin in een heerlijk huis.

 

Zomervakantie

Oprecht kan ik zeggen dat ik met veel plezier en een beetje weemoed terugkijk op een hele fijne zomervakantie. We zijn niet op spannende avonturen geweest, niet weg met het vliegtuig en zelfs niet de grens over.
De kinderen hebben enthousiast meegedaan aan diverse aktiviteiten van vakantiewerk Veldhoven, waar ze klasgenootjes tegenkwamen, maar ook nieuwe vrienden maakten. De vensterbanken staan vol met knutsel- en timmerwerkjes, dochterlief heeft eindelijk zin om haar A-diploma te gaan halen (want ze vond het niet leuk dat ze nog een zwemvestje aan moest), er is vol overtuiging met een groep een prachtige hut getimmerd, er zijn wedstrijden gewonnen, spelletjes gespeeld en een busreis naar een leuke speeltuin gemaakt.
Daarnaast is er bij ons in de tuin veel in het zwembad geplonst, werd er gechillt, getekend en gefietst. Dat fietsen was het allerleukste naar een dierenweide in Valkenswaard, want daar was zo’n schattig geitje. En als je geluk had, kwam net de ijscoman voorbij en mocht er een ijsje gehaald worden.
De laatste week zijn we met het hele gezin een dagje naar zee gegaan. Schelpen zoeken, zandkasteel bouwen, de golven trotseren, krabben vangen en zien hoe snel het water tot je knietjes komt, wanneer het vloed wordt.
De volgende dag kwamen de schilders en ging ik met de drie kinderen naar een vakantiehuisje in de buurt. Ik zag er best wel tegenop. Zouden ze het fijn hebben, zou ik kunnen slapen, zou ik geen handen tekort komen?
Mijn zorgen waren voor niets. Wat hebben we het fijn gehad. De kinderen hebben gespeeld, gedanst, geknutseld en marshmallows geroosterd boven het vuur. Het enige wat ik hoefde te doen, was aan een tafeltje te gaan zitten met mijn borduurspulletjes en te kijken naar hoe fijn alle drie de kinderen aan het spelen waren. De jongste maakte grote sprongen in zijn ontwikkeling. Was eerst de mini-mini glijbaan nog een uitdaging, aan het eind van de vakantie ging hij zelfstandig en vrolijk van de hoogste en snelste glijbaan die er was. Van de ochtend tot de avond was hij er te vinden. Liet ik per ongeluk een deur open staan, dan was hij al weg.
We zijn helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar. Uitgerust en wel. We hebben er zin in!

Borduurwerkje

Al vaker heb ik een beetje met naald en draad geprutst en heel voorzichtig proberen te borduren, maar echt lukken wilde het niet helemaal.
Nu heb ik me er eindelijk toe gezet een boek met patronen en borduursteken te bestellen, om er meer werk van te maken. Ik hou van grote uitdagingen in kleine, overzichtelijke projecten. Geen tafellaken, niet eens een zakdoek, maar gewoon een klein pegdolletje met een klein manteltje. De steken zijn daardoor wel wat moeilijker, omdat ze in miniatuur uitgevoerd moeten worden, maar dat mag de pret niet drukken.
Vandaag zijn de eerste stappen gezet en gaandeweg lukte het steeds beter. Mijn enthousiasme is er nog en ik heb ook nog ideetjes, dus hopelijk binnenkort meer 🙂
(De pegdoll is 35 x 14 mm).