Vertelstenen

Mensen vragen me regelmatig welke stenen ik nog beschikbaar heb.
Bij deze twee onelegante foto’s met (bijna) alle stenen die er nog zijn.
Heb je interesse en wil je een betere foto van een bepaalde steen? Laat het me weten.

Update: Ook nog twee foto’s van de stenen die ik vandaag heb gemaakt/afgerond

 

Advertenties

Pepernoten bakken en wichtelen

Dit weekend hebben we eindelijk weer pepernoten en speculaasbrokken (omdat we geen zin meer hadden om balletjes te rollen) gebakken. Wat ruikt het huis dan toch heerlijk! Het plezier begint eigenlijk al met het kopen van het meel bij de Dommelsche Watermolen. Buiten naar de konijntjes en vogeltjes kijken, binnen rondsnuffelen bij alle bakspulletjes (en me steeds maar inhouden om niet zoveel te kopen dat ik een eigen bakkerij kan beginnen).
En dan thuis het pakketje uitpakken en aan de slag met het maken van het deeg. Vorig jaar wilden de kinderen eigenlijk nog geen vieze handen krijgen, dit jaar vonden ze het juist een feest om het deeg zacht te kneden. De oudste heeft vervolgens ook nog eens flink zijn best gedaan en twee bakplaten vol pepernotenballetjes gerold. Het was eigenlijk meer zijn moeder die lui was en de rest van het deeg in plakjes sneed.
Hoe heerlijk het snoepgoed ook is, het is en blijft toch veel te veel voor ons gezinnetje alleen. Gisteren dus een zakje cadeau gedaan aan opa en oma en vandaag hebben de kinderen met een ander deel van de voorraad hun eerste wichtel-projectje voorbereid.
Het mooie van wichtelen is dat het eigenlijk geheim blijft. Daarom verklap ik verder niets over het hoe en wat.
Alleen dat we de komende tijd nog vaker gaan wichtelen.
Weet je niet wat wichtelen is, maar ben je wel benieuwd, kijk dan eens hier.
Ik word er zelf in ieder geval erg blij van en dan heb ik nog niet eens echt iets gedaan.
Gisteren ben ik begonnen met het breien van een Tomte, vanmiddag hebben de kinderen en ik lekker liedjes gezongen (muzikaal ondersteund door op kartonnen doosjes te trommelen en op de triangel te pingelen). Zo eenvoudig kan het leven soms zijn ๐Ÿ™‚

Sinterklaas transparant

Eigenlijk had ik voor sint Maarten een transparant willen maken, maar dat is er dit jaar niet van gekomen. Net zo min als het rijtje kegelpopjes met lampionnetjes voor op de seizoenstafel.
Inmiddels is sint Maarten ruimschoots voorbij en staat de volgende heilige in de spotlights. Ik wilde hoe dan ook nu wel een transparant maken en ben daar afgelopen weekend en deze ochtend (tussen alle andere activiteiten door) druk mee in de weer geweest. Ik heb zelf een ontwerp gemaakt en dit op mijn eigenwijze, rommelige manier uitgevoerd. Geduld is in dit opzicht niet mijn sterkste kant, ik ervaar liever door het te doen ๐Ÿ™‚ En waarom gemakkelijk als het ook moelijk kan?
Sinds een ruime maand hebben we een nieuwe voordeur en daar zit in het midden een mooi glazen paneel in dat uitermate geschikt is om gedurende de seizoenen en de jaarfeesten versierd te worden. Hier prijkt dan inmiddels ook mijn sinterklaas-transparant.
Ik heb de foto deze ochtend genomen. Vanmiddag ben ik bezig geweest met het vouwen van sterren en vanavond heb ik nog een sinterklaas op zijn paard uit papier gesneden en bij het transparant gevoegd.
Volgens mij loopt het hier in huis een beetje uit de hand: een overvolle seizoenstafel, een sinterklaas”tafel” in de hal (een geknutselde haard met daarop vertelsteentjes, neppakjes, tekeningen en verlanglijstjes), een herfstraam bij mijn werkplek en nu ook nog een versierde voordeur… hrmmmm

Sinterklaasproject 2017

Even ter compensatie voor de vorige post (balans is belangrijk) een foto van het project waar we nu mee bezig zijn:

openhaard
We gaan het nog aanvullen met tekeningen, pegdolls en vast nog meer dingen waar ik nu nog niet eens aan denk ๐Ÿ™‚
De haard staat voor de veiligheid even op de gang, zodat onze jongste er niet met allerlei onderdelen vandoor gaat ๐Ÿ˜‰

Helend verhaal

Even twijfel ik of ik dit zal schrijven. Me kwetsbaar zal opstellen en het risico lopen dat mensen hier een ongenuanceerde mening over gaan hebben. Ik ben me bewust van de vele mensen die vinden dat kinderen maar gewoon hebben te luisteren. Dat je een zeurende ouder bent, wanneer je naar school stapt om een gesprek aan te gaan over je kind. Dat je een kind verwend, wanneer je naar hem luistert en hem inspraak geeft.
Alsof “begrip tonen” gelijk staat aan “een vrijbrief geven voor”.
Ik ben me bewust van de mensen die wellicht denken dat ik mijn kinderen op het gymnasium wil krijgen. Of ze het nu kunnen of niet. En dat iedereen zich daar maar aan aan te passen heeft.

Ook ben ik me er van bewust dat mensen mijn blog volgen vanwege de beschilderde stenen en de knutselactiviteiten. En dat dit misschien een veel te zwaar beladen post is, die ik beter voor mezelf kan houden.

Dan zou ik echter niet recht doen aan wat ik voor ogen heb met “kinderkunstwerkjes”. Het is geen bedrijf, zelfs geen hobby. Het is voor mij een manier om een kijkje te geven in mijn keuken. Op meerdere vlakken. Het gaat om de knutselwerkjes, de stenen, de seizoenstafel, maar ook de zorgen, de ontwikkeling, de ontdekkingsreis.
Ik ben heel bewust moeder. Neem het heel serieus en voel me ook enorm verantwoordelijk. En ik vind niet dat een ander het precies zo moet doen. Juist niet. Ik ben er voorstander van dat ieder zijn eigen manier vindt. En dat het kan helpen om te zien hoe anderen het doen en daar stukjes uit te halen die bij je passen. Om soms te voelen dat je niet de enige bent die worstelt met een specifiek probleem. Al is het bij jou waarschijnlijk net weer anders.

Deze week schreef ik voor mijn oudste een “helend verhaal” dat hij zelf kan lezen.
Omdat hij worstelt op school, vastloopt, het niet meer weet en heel, heel moe wordt.
Mijn moederhart breekt wanneer ik dat zie. Vooral omdat ik weet hoe iedereen zijn best doet en meedenkt. Mijn kind zelf, de juffen, ik…
Het zal voor ons niet het laatste verhaal zijn. Het is een tussenstap, geen eindoplossing.
Voor degenen die met hetzelfde worstelen, deel ik hier het verhaal dat ik schreef. In de hoop dat het kan helpen. Al is het maar een beetje.

Het verhaal is bedoeld om aan te geven dat school een fijne plek kan zijn, waar de juf en de kinderen elkaar helpen. Dat er een periode kan zijn waarin het niet lekker loopt, maar dat er een oplossing mogelijk is. En dat je dan evengoed nog wel eens boos en verdrietig kunt zijn, maar dat je dat mag delen met anderen.
Het verhaal geeft een stukje herkenning van hoe het nu is en hoe het hopelijk gaat worden. Om mijn zoon de kans te geven om het zelf te lezen, heb ik het in begrijpelijke woorden en korte zinnetjes opgeschreven.

—-

er is een jongen
die jongen is zes jaar
bijna zeven
weet je hoe die jongen heet?
zijn naam is …
…. heeft veel vrienden
en thuis heeft hij het fijn
ook school vindt hij fijn
eerst werd … op school wel eens boos
heel boos en verdrietig
dan voelde zijn lijfje gek
en wilde hij niets meer doen
alleen maar weg, weg, weg
weg van lezen
weg van rekenen
weg van foutjes
weg van moe zijn
hij wilde dan naar mama toe
bij mama was het fijn
gelukkig was er juf
juf was heel lief
… vroeg aan juf:
wil je me helpen?
ik voel me vaak zo gek
bang om foutjes te maken
dan word ik moe
dan wil ik niet lezen
niet rekenen
dan wil ik naar mama toe
juf wilde heel graag helpen
van foutjes kun je leren
eerst gaat het mis
dan kijk je heel goed
en denkt even na
dan weet je hoe het moet
het hoeft niet snel
je mag het ook vragen
aan een kindje uit de klas
samen is het fijn
nu weet … hoe het moet
hij is bijna zeven
soms is hij nog boos
boos op school
bang voor foutjes
maar … weet
juf is lief, de kindjes zijn lief
vragen mag, elkaar helpen mag
dan is het weer fijn

 

Emoties

Het was in meerdere opzichten een drukke week voor ons en ergens ben ik blij dat het weekend voor de deur staat. Even weer een stapje terug.
Wat niet wil zeggen dat er niet heel veel leuke dingen zijn geweest. Juist wel!
Ik heb aan een aantal bestellingen voor vertelstenen mogen werken, ik heb nieuwe jurken gekocht (en ik voelde me daarbij als een kind in een snoepwinkel), we hebben een “inhaal-kinderfeestje” gehad, bij de tandarts ging alles super en ik ben met de kinderen begonnen om iedere avond “emotiepotjes” te kleuren.
Aan de hand van het boek “de kleur van emoties” van Anna Llenas kleuren de kinderen en ik iedere dag potjes om aan te geven hoe blij/verdrietig/boos/bang/kalm we ons hebben gevoeld. Het zesde potje is voor een tekening of woordjes.
Onder het kleuren vertellen de kinderen over waarom ze zich zo hebben gevoeld en dat levert mooie inzichten op. De kinderen vinden het erg leuk om te doen en ik leer nog meer over hun dag. Ze vertellen al regelmatig iets, maar nu nemen we er nog wat meer de tijd en de rust voor. Ook zijn ze intussen bezig met kleuren en daardoor lijkt het gemakkelijker te gaan. Er zit geen lading op.
Hieronder een voorbeeld. De werkelijke tekeningen hou ik ivm privacy voor onszelf ๐Ÿ™‚

emotiepotjes