Lekker bezig

Tussen het “slow living” door, ben ik toch nog af en toe wel bezig met “werk”. Ik vergeet alleen soms om de foto’s te plaatsen, of het ontbreekt me aan inspiratie om er iets over te schrijven. Ook nu is het weer te mooi om al te lang achter de computer te blijven. Ik heb nog veel stenen klaar liggen die er om vragen om beschilderd te worden en daar ga ik zo lekker mee aan de gang.
Krachtstenen, decoratiestenen, vertelstenen… de mogelijkheden zijn eindeloos en ik merk dat het me veel voldoening geeft om er mee bezig te zijn.
Afwisseling is echter voor mij broodnodig. Dus ook de pegdolls laten me niet los en zorgen voor veel plezier. Langzaam vult ons huis zich met natuurlijke materialen, met kleur, met zacht leven.
Zie je iets wat je mooi vindt en wat heel goed in jouw huis zou passen of iets wat je aan iemand cadeau zou willen geven? Laat het me weten, want de stenen en de pegdolls zijn te koop 🙂

Advertenties

Bloemenpracht

We genieten hier volop van de lente. Daardoor schiet het knutselen er een beetje bij in (het lijstje met ideetjes in mijn hoofd wordt wel steeds langer), maar er komen veel andere dingen voor in de plaats. Lekker wandelen en fietsen in de omgeving, bloemetjes plukken, in de tuin spelen… En ook de seizoenstafel groeit en bloeit mee.
Onderstaande foto’s laten het beter zien, dan ik in woorden uit kan drukken 🙂

Online

Het winkeltje is zowaar online!
Zoonlief gaat stap voor stap leren hoe hij productfoto’s kan maken, wat realistische prijzen zijn, hoe hij passende teksten kan schrijven, hoe je dingen op de post doet, etc.
Hij mag nog even het idee los gaan laten dat hij rijk gaat worden van zijn winkel, maar dat komt goed. (Wie zal het zeggen, misschien is dit wel het prille begin van een multinational 😉 ).
Het zal een proces worden van vallen en opstaan, maar hopelijk vooral van veel plezier!
Vanavond zijn gezamelijk de eerste productfoto’s gemaakt en heeft zoonlief zelf nagedacht over de profielfoto, zijn kleding daarvoor en hoe en waar hij op de foto wilde.
Ben je nieuwsgierig? Je kunt het winkeltje vinden op: Trapjes

omslag

Winkeltje

Ondanks de warmte was het vandaag een uiterst creatieve dag.
Het begon vanmorgen al heel vroeg, toen oudste zoonlief aan het sorteren sloeg. Hij transformeerde een uur dat bedoeld was voor lichamelijke oefeningen en maakte er iets heel rustgevends van. We konden hem zien groeien, hem in zijn element zien komen. Hij had de regie en maakte er iets moois van. Hij was betrokken, invoelend, creatief, grappig en dat terwijl hij vol weerstand begon. Hij volgde niet het programma, maar deed op geheel eigen wijze juist dat waar we voor waren gekomen. En dat met schelpjes, steentjes en haaientanden. Zo simpel was het.
Maar eigenlijk begon het al eerder, aan de ontbijttafel. Er kwamen vragen over het weer (“Of krijgen we dat in groep 3, mama?”) en er kwamen gevatte vragen op het gebied van seksuele voorlichting (“Maar komen er dan gaatjes in mijn piemel, of hoe komen die zaadjes er anders uit?”). Tsja, daar moest deze mama wel even over nadenken. Hoe beantwoord je die vragen zo eerlijk mogelijk, zonder het meteen te plastisch te maken?

Na school werd er eerst heerlijk met water, modder en andere materialen een grote bak heksensoep gemaakt. En elkaar natspuiten met de tuinslang kon natuurlijk ook niet ontbreken.
Daarna moest er echter nagedacht worden over een winkeltje. Zaken als “ik moet er goed genoeg in zijn om het te maken, anders kan ik het niet verkopen” en “hoeveel geld heb ik nodig om te beginnen en heb ik wel zoveel” kwamen voorbij. Ik besloot een handje te helpen en een facebook-pagina aan te maken. Die gaan we de komende dagen een beetje verfraaien en vullen met producten. En als we er dan aan toe zijn, maken we de url openbaar en wordt de winkel geopend. Ik vind het zelf een erg leuk project en verbaas me over de dingen waarover al nagedacht wordt. De nuances ontbreken, net als een stukje realiteitszin, maar toch… we gaan het avontuur aan en kijken waar de reis ons brengt 🙂

Zomerfee

De temperaturen lopen op en hoewel het nog volop lente is en de nachten niet altijd vorstvrij zijn, begint het zomergevoel al echt te komen. Ik ontkwam er dus niet aan om alvast een zomerfee te tekenen. Dochterlief is helemaal onder de indruk en tekent nu ook de ene fee na de andere. Wie weet volgt binnenkort weer een gezamelijk project 🙂

natuurgeest_zomerfee

Natuurgeesten

Vandaag eindelijk mijn krijtjes weer eens op tafel gezet en lekker aan de slag gegaan met nieuwe natuurgeesten. Het is iedere keer weer een proces van ontdekken. De tekeningen worden heel anders dan wat ik in mijn hoofd heb en toch zijn ze precies zoals ze moeten zijn. Inclusief “foutjes” en “imperfecties”.
De ene tekening is na een uur al klaar, met een andere kan ik dagen of zelfs weken in de weer zijn. Op een gegeven moment zegt het “klik” en dan weet ik dat ik moet stoppen. Zou ik verder werken, dan komt er iets van dwang, van moeten presteren. De lucht gaat er uit, er komt een blokkade. En dat is nou precies wat ik niet wil.
Dus bij deze… mijn eerste natuurgeesten van mei 🙂

Landschapje

Nog twee “nachtjes” en dan kan oudste zoonlief eindelijk zijn traktatie uit gaan delen op school. Het zal wel even wennen worden zonder die meute kabouters op het dressoir.
Mijn plannetje om ze te voorzien van een landschap van papier maché zal niet uitgevoerd gaan worden (ideetjes krijgen en in mijn hoofd uitwerken gaat altijd wel gemakkelijk, ze uitvoeren om wat voor reden dan ook vaak wat minder). Toch heb ik op de valreep nog iets kunnen knutselen. Ik heb twee kleine kartonnen treetjes (waar de potjes fruit van jongste zoonlief in geleverd worden) beplakt met papier (waar kleertjes van jongste zoonlief in geleverd werden) en dit geheel verder versierd met restanten knutselmateriaal. Zo is er toch nog een klein, vrolijk landschapje ontstaan en dat dan in tweevoud. Het geeft net dat kleine beetje extra en misschien inspireert het een enkeling om thuis iets voor zijn of haar kabouter te knutselen 🙂

kabouters_setting

Vakantie

We hebben in de mei-vakantie genoten van een weekje wintersport. Het was even wennen om dit zo laat in het jaar te doen, maar we werden beloond met alle soorten sneeuw. Van slush-puppy (alleen even ranja toevoegen) tot rem-sneeuw (nog niet eerder zo meegemaakt, het was alsof er handremmen op je ski’s zaten en dat die dan snoeihard aangetrokken werden), tot ijs tot… jawel, perfecte sneeuw. Dacht ik aan het begin van de week dat ik wel klaar was met het wintersport-gedoe, aan het eind van de week zag ik het weer helemaal zitten.
De tijd die we niet op de piste zaten (of skieden), brachten de kinderen in het zwembad door en ik in het appartement met mijn knutselspulletjes. Ik heb wat experimentjes gedaan met sprookjeswol en ik heb een klein manteltje gehaakt. Zoals altijd pakte ik het weer top-down aan, door met het moeilijkste te beginnen. (En me dan verbazen dat mijn kinderen hun lego willen opbouwen zonder de juiste volgorde aan te houden).
Eenmaal thuis mochten we aan de slag met het kinderfeestje van oudste zoonlief en later nog het “grote-mensen-feest.” Vast onderdeel van de verjaardag is de zelfgemaakte slagroomtaart die door de kinderen met veel enthousiasme en toewijding wordt versierd. Het maakt niet uit hoe de taart smaakt, de liefde die er in zit, maakt alles goed.
Tussen het feesten door zijn de kinderen o.a. creatief bezig geweest met het beschilderen van uit Frankrijk meegebrachte stenen.
Nu is het aan mij om puin te ruimen en het ritme van alledag op te pakken.
Inspiratie genoeg om weer lekker aan de slag te gaan met pegdolls en pasteltekeningen, dus: to be continued!