Chaos

De stekker van de stofzuiger zit nog in het stopcontact en het apparaat staat op de drempel tussen de woonkamer en de keuken. Intussen staan er een aantal bakken met spullen die gesorteerd zijn en spullen ernaast die nog uitgezocht moeten worden. De werktafel ligt bezaaid met spullen die een plekje mogen krijgen, de zolder heeft aandacht nodig, in de tuin zag ik plantjes die verpoot of verwijderd moeten worden, de kinderen willen zo graag iets samen doen, eigenlijk moet de bovenverdieping gestofzuigd, wanneer had ik voor het laatst gestofd, er liggen drie ladingen aan was die opgevouwen en in de kast gelegd moeten worden (met name de sokken liggen er al heel lang, wat een gruwel), volgens mij moeten de witte en de donkere was gedraaid worden, de handdoeken kunnen van de waslijn, de jongste heeft sandalen nodig (en zal ik nu wel of niet een dekentje over hem heenleggen, nu hij eindelijk in slaap gevallen is?), ik heb nog wat nodig voor het avondeten, misschien willen de oudste twee wel even een ijsje halen, oja hun ijsjesgeld ligt nog bij de buren van toen ze samen met het buurmeisje ijs gingen halen, ik wilde eigenlijk de schuur nog uitmesten…

Maar daar is dan het volgende dwaallichtje. Een mixed media project dat ik sinds gisteren tussendoor doe. Want wat er ook allemaal moet en mag gebeuren, het is belangrijk om in contact te blijven met mezelf en dat wat mij blij maakt. Dat relativeert en geeft energie om alle andere dingen te kunnen blijven doen op het juiste moment en met de juiste aandacht.

Edit: ik heb een mooie oplossing voor de kinderen gevonden. Ik had nog heel veel ingrediënten voor bloembommetjes, dus die hebben ze samen kunnen maken. Lekker buiten kliederen.

Advertenties

Traktatie

Na de zelfgemaakte uitnodigingen was het tijd om na te denken over de traktatie op school. Ergens vind ik het een lastige. Niet om een creatief idee te krijgen (daar heb ik er genoeg van), maar de afweging tussen een “gewone” traktatie en een traktatie die bij ons als gezin past. Dit jaar ben ik toch weer voor iets creatiefs gegaan. Ik heb er de tijd voor, ik had het idee, ik vind het leuk om te doen, de kinderen zijn er enthousiast over en de kosten zijn minimaal. Volgend jaar laat ik ze misschien ook gewoon een kant-en-klare koek trakteren. Geen idee. Als dat zo uitkomt, of als de kinderen dat het fijnste vinden, dan is dat helemaal prima. Het hoeft van mij niet steeds in een overtreffende trap. Maar expres een “ondertreffende” trap, om niemand voor het hoofd te stoten, dat leek me toch ook niet wat. Naar mijn idee is een traktatie bedoeld om te delen in blijdschap.
Dit jaar worden we blij van zakjes met kleine beschilderde steentjes en een zelfgemaakt bloembommetje in een zakje gemaakt van oude kranten. We hebben er met heel veel plezier aan gewerkt en hopen dat ze met plezier in ontvangst genomen worden.

Hieronder de ideetjes die we meeleverd hebben. Wie weet raak je geïnspireerd 🙂
De spullen voor de bloembommetjes hebben we van Guerillagardeners .

  • Maak een wandeling en leg de steentjes op een leuke plek. Ga een paar dagen later kijken of de steentjes al een nieuwe eigenaar hebben
  • Gooi tijdens een wandeling of fietstocht het bloembommetje op een plekje dat wel wat fleurige bloemen kan gebruiken
  • Maak je eigen mini-tuintje met het bloembommetje en leg de steentjes erbij voor een vrolijk effect
  • Draag de steentjes in je broekzak, leg ze in de vensterbank, bij je bed of bewaar ze in een (zelfgemaakt) schatkistje
  • Google eens op “vertelsteen” en misschien bedenk je zelf wel leuke verhalen bij de steentjes. Ook kun je zelf je eigen set vertelstenen maken met een beetje verf en wat (gevonden) kiezelsteentjes.

Kinderfeestje in aantocht

Het is bijna zover: het kinderfeestje van de oudste komt dichterbij. Daar horen natuurlijk uitnodigingen bij en het leukste vinden wij nog steeds om die zelf te maken. De herinneringen aan het geklieder met scheerschuim zaten nog erg vers in het geheugen, dus toen ik die techniek opperde, werd dat met groot enthousiasme ontvangen.
Het was even zoeken naar een geschikt moment, omdat het maakproces misschien niet zoveel werk is, maar het opruimen des te meer.
Gelukkig hadden we een hele zaterdagmiddag te besteden, kon peuter (na wat tegenstribbelen) naar bed gebracht worden en hebben we naar hartelust kunnen kliederen.
Hieronder een sfeerimpressie van het maakproces.
Na het marmeren van het papier, is er ook nog gespat met ecoline (gewoon met de ouderwetse tandenborstel techniek), gespoten met spuit-acryl en zijn er wat glitters toegevoegd. Als finishing touch zijn de randen van de kaarten bewerkt met een stempelkussen. Dit geeft een zacht effect.

Ook al is het moeilijk…

De vlinder… een diertje dat tot de verbeelding blijft spreken. Transformatie, tederheid, lente.
Ik heb vaker geprobeerd vlinders te schilderen, maar ze werden eigenlijk nooit zoals ik ze wilde.
Deze week trok ik echter het kaartje “ook al is het moeilijk, ik blijf het proberen” en het schilderen van vlinders past daar heel mooi bij. Het was zeker niet de enige uitdaging die ik deze week aan ben gegaan, maar wel een van de fijnere. Ik blijf het proberen, keer op keer op keer en wie weet… zal ik ooit tevreden zijn 😉
Daarnaast heb ik ook een dwaallicht afgerond dat al weken in onaf stadium lag te wachten. Ze brengt het warme licht van een kaarsje. Klein, fijn en vooral goed zichtbaar wanneer het erg donker is.
Aan de kinderen lees ik op dit moment “Het oneindige verhaal” (die unendliche Geschichte) voor. Ademloos luisteren ze naar het verhaal dat ik in mijn jeugd zo vaak gelezen heb. Prachtig om de magie uit mijn jeugd met hen te kunnen delen en samen met hen – en Bastiaan en Atréjoe – Fantasië te redden. Ik kan bijna niet wachten tot ze weer in hun warme bedjes liggen, gewassen haar en ingesmeerde voetjes. Waar het leven ons ook gaat brengen, voor nu leven we in magische tijden. Want ook al is het moeilijk, we blijven het proberen…

Ridderkamp

Terwijl ik druk bezig ben met het lenteklaar maken van huis en tuin, heeft in onze tuin een ridder zijn kamp opgeslagen.
De tent was gelukkig zo opgezet, zodat er veel aandacht uit kon gaan naar het bouwen van het kampvuur en het bereiden van een kruidige soep. De mist geeft nog een extra mystiek tintje, zodat ik me even in verloren gegane tijden kan wanen.
Wat kan ik van dit soort projecten genieten. De creativiteit, het spel, de verbazing over wat ze allemaal alweer geleerd hebben en toe kunnen passen…
(Voor de anachronismen op de achtergrond zoek ik nog een goede decorbouwer of visual effects artiest, iemand?)

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ❤

Talent

Vandaag mijmer ik een beetje weg. Vanmorgen voelde ik me heel gelukkig met het feit dat de kinderen lekker in hun vel zitten en met veel plezier naar school gaan. Iets wat jarenlang voor ons niet vanzelfsprekend was.
Ook genoot ik van het feit dat bij de oudste de schaatsles verre van vlekkeloos verliep, maar dat hij er toch het beste van had gemaakt. Hij had zich laten helpen en zich niet uit het veld laten slaan door slecht passende schaatsen. Hij was mee gaan doen met het beginnersgroepje en had het naar zijn zin gehad. Ik gloeide van trots toen ik het hoorde.
Ik, die al dagen niets deed, omdat ik niet “in the flow” zat. Bankhangen, alleen het minimale doen om de dag door te komen. Wegkruipen achter een boek.
Ik, die had geconstateerd dat talent niet is dat je ergens gewoon goed in bent, maar dat je het doorzettingsvermogen hebt om er dag in dag uit, uur na uur mee aan het werk te zijn. Niet in vijf minuten een schilderij maken, niet in één keer de perfecte roman schrijven, maar werken. Zwoegen, zweten, door blijven gaan. Fouten maken, stappen terug doen en weer verder gaan.
Dus wat zat ik nou af te wachten.
Het is een patroon dat zich vaker herhaald en wat ik steeds opnieuw mag doorbreken. Gewoon aan de slag gaan. Soms komt er dan echt iets moois uit mijn handen, soms niet… en beide zijn goed. Het een is niet zoveel beter dan het andere. En ik kan beter af en toe even een zinnetje noteren, dan wachten tot ik een hele bladzijde vol kan schrijven.
Ik spreek mezelf toe en hoop gaandeweg mijn talenten beter in te kunnen zetten. Door te doen, door te trainen, door te groeien.


Wat als ik val?

Och, maar lieverd, wat als je vliegt?

– Erin Hanson

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.