Kinderkunstwerkjes van een andere orde

Op dit moment komt er weinig uit mijn handen. Niet alleen op het gebied van creativiteit, maar sowieso. Het is even iets minder “handen” en wat meer “hoofd” en “hart”.
Mijn gezin vraagt erg veel aandacht. Ik heb veel literatuur om in te duiken, telefoontjes te plegen, gesprekken te voeren en aantekeningen te schrijven. Wanneer je niet mee kunt in de stroom van het gemiddelde, kom je erachter hoe hard je soms moet zwemmen, wat je moet doen om die andere koers te varen.
Wat me steun geeft, zijn de vele complimenten die ik krijg over mijn handelen. Zonder anderen tekort te willen doen, wil ik het best haalbare voor elkaar krijgen. Ik wil graag leren van anderen, kennis opdoen, mezelf kritisch tegen het licht houden. Tegelijkertijd wil ik gaan staan voor datgene wat ik weet en voel. En ik merk dat deze mix zorgt voor aangename gesprekken, voor wegen die bewandeld kunnen worden.
Soms is het ook wennen. Dan denk je dat een deur voor je neus dicht gaat, maar blijkt deze gewoon open te staan. En is er nog heerlijke koffie ook. Of zelfs taart.

Ik vind het jammer dat ik niet aan het schilderen toekom. Neem het mezelf ook wel eens kwalijk, omdat ik er best ruimte voor zou kunnen maken.
Maar dan loop ik met mijn peuter buiten en denk ik: “dit mag er nu gewoon even zijn.” Vooral wanneer ik hem zijn best zie doen om te springen, of wanneer hij lacht om iets wat hij ziet, wanneer ik zie hoe hij zijn gekke huppeltje doet en gewoon enorm blij is met zijn lijfje en het “zijn” in het hier en nu.
Op andere momenten komt mijn oudste bij me knuffelen, of vertellen over zijn nieuwe project, of idee. En dan weer mag ik mijn dochter ophalen bij een vriendinnetje, waar ze reuze leuk heeft kunnen spelen.  Of kijken hoe ze haar best doet bij zwemles, eindelijk “met kleren aan.”
Nee, ik ben niet ondernemend wanneer het op “werk” aankomt. Maar wel ondernemend wanneer het op mijn kinderen aankomt. Ik volg hun ontwikkeling, probeer te genieten van de kleine dingen. Dan dus maar even niet schilderen, dan dus maar even niet al die andere “belangrijke” dingen. Maar wel KinderKunstWerkjes van een hoge orde.

Advertenties

Groeipapier

Al ruim 20 jaar ben ik gek op allerlei soorten papier en koester ik de wens om ooit zelf papier te maken.
Regelmatig kwam de gedachte voorbij en voor mijn verjaardag heb ik mezelf een set cadeau gedaan. Vandaag eindelijk de stap gezet om te beginnen, ook al vond ik het erg lastig. (Faalangst, moeite om de eerste stap te zetten).
 
Omdat ik ook heel erg van bloemen, tuinieren en wensen/schenken hou, heb ik er voor gekozen om te beginnen met het maken van groeipapier. Papier met bloemzaadjes er in.
Als het papier droog is, kun je er een wens op schrijven, die je vervolgens kunt laten groeien en bloeien 🙂

groeipapier

Elektrotechniek

Vandaag mocht de oudste deelnemen aan een workshop analoge elektrotechniek. Lekker in de weer met kabeltjes, zoemertjes, led-lampjes en weerstandjes.
Hij vond het heel erg leuk om te doen en was super trots dat hij een werkende lamp mee naar huis kon en mocht nemen.
Dit vraagt om meer, dus we gaan op zoek naar een mooie set (Micro:bit, Arduino of Raspberry Pi), zodat we hier thuis een vervolg aan kunnen geven. De basis is in ieder geval duidelijk gelegd en ook mijn enthousiasme is aangewakkerd.

Knutselwerkjes

Dit blog ben ik niet begonnen om hier alleen maar mijn eigen creatieve uitspattingen te plaatsen. Juist niet, zelfs. Het is ook niet zo dat mijn kinderen helemaal niet bezig zijn met knutselen of schilderen. Juist wel.
Hoog tijd dus, om weer eens wat van hun werk te delen 🙂
Ze zijn dit weekend heel veel buiten geweest, maar ter ontspanning hebben ze met heel veel plezier onderstaande knutsels gemaakt.

Eerst hebben ze met aquarelverf nat-in-nat een achtergrond geschilderd op therapeutenpapier. Daarna uit gewoon papier luchtballonnen en wolkjes geknipt en die 3-D op de achtergrond geplakt. Tot slot hebben ze op eigen initiatief zelf nog wat getekend en geplakt. Inmiddels zijn de knutsels alweer op weg naar een nieuwe eigenaar en ben ik bezig met plannetjes om de slaapkamerramen van de kinderen te versieren met lente-knutsels 🙂

Koolwitje

Voor Kinderopvang Pollewop mocht ik deze set stenen maken.
Janneke had het geweldige idee om de eitjes, rupsen en poppen van Koolwitjes te bestellen, zodat haar Pollewoppers de cyclus van een vlinder van dichtbij kunnen volgen en ervaren. De stenen zijn daar een hulpmiddel bij.

cyclus_vlinder_compleet.jpg

Creatief in creativiteit

De kinderen zijn, net als ik, blij met het prachtige weer en dat het iedere dag weer een beetje langer licht is. Ze bruisen van de energie en de creativiteit, elk op een eigen manier.
Oudste zoonlief heeft bedacht dat hij een huis in de tuin wil maken. Hij is bezig met het graven van de fundering, heeft een wensenlijstje geschreven en hij heeft zelfs al een telefoontje gepleegd om hulp in te schakelen bij het aanleggen van een waterleiding 😉 Zuslief is ingeschakeld om mee te sparen voor alles wat er nodig is en soms wordt haar hulp ingeroepen bij het graven.
Eigenlijk wilde hij ook graag een toilet, maar toen ik een en ander had uitgelegd over vergunningen, heeft hij die toch maar van zijn lijstje gestreept. Net als de tv, die misschien toch wel wat duur bleek voor een buitenhut. Zoonlief wil namelijk ook graag sparen voor een spelcomputer, dus juiste afwegingen zijn wel op zijn plek.
Dochter is helemaal blij dat ze al een paar dagen op rij mag schilderen. Heel geconcentreerd kan ze met haar werkjes bezig zijn en het is mooi om te zien hoe ze materialen leert combineren. Stift, aquarelverf en krijt worden samengebracht  in haar nieuwste schilderij.
Ik pendel heen en weer tussen buiten en binnen, tussen graven en tekenen. Plus nog een beetje fitness met de dreumes. Die heeft ontdekt dat hij buiten heerlijk kan rennen en dan het liefst zo ver mogelijk bij mama vandaan.
Ja, hier lijkt de lente echt begonnen.

Met de tijd mee

Hoewel ik al vele jaren over smartphones beschik, sinds een half jaar over een tablet en ook wel een beetje de social media bijhou, zit ik niet helemaal bovenop alle trends. Voor mij geen twitter en snapchat, bijvoorbeeld. Daarvoor heb ik gewoonweg niet genoeg interessants te melden. Maar af en toe loop ik dan toch wel tegen het feit aan dat ik ouderwets begin te worden.
Vandaag heb ik echter iets nieuws uitgeprobeerd. Iemand vroeg of ik een rekening via “tikkie” kon sturen. Ik had er nog nooit van gehoord en had geen idee wat het was.
Inmiddels heb ik een account en is het dus mogelijk dat ik je na een bestelling een whatsapp-berichtje, een sms’je, QR-code of messenger-berichtje stuur met een betaallink. Uiteraard kan ik ook nog gewoon mijn gegevens doorgeven en/of een factuur sturen 😉

Schilderen met aquarel

Vandaag heb ik de oudste eerst volop de kans gegeven om zich te vervelen. Even rusten, even voelen wat er nodig is, voor hem weer allerlei mogelijkheden aan te reiken. Ik vind het belangrijk om soms even stil te staan en niet te blijven rennen. Er is zoveel mogelijk, we hebben zoveel in huis en ook een prachtige tuin om in te spelen, dus daar ligt het niet aan.
Uiteindelijk heb ik hem voorzichtig gevraagd of hij misschien een idee had van wat hij zou willen doen. Hij wilde iets creatiefs, maar kwam niet verder dan ideetjes waarvan hij wist dat het niet zou mogen. Tsja, ook al mag er veel, ik heb toch mijn grenzen.
Gisteren kwam zoonlief heel erg trots en enthousiast terug van schilderles en ik vroeg dan ook of hij daar vandaag misschien mee verder wilde. Dat wilde hij maar al te graag!
Dus heb ik de aquarelverf tevoorschijn gehaald, een vel therapeutenpapier en fijne penselen klaargelegd en hem de vrije hand gegeven. Hij mocht me laten zien wat hij geleerd had.
Daar heb ik vervolgens op ingehaakt en hem nog wat meer mogelijkheden laten zien. Wat gebeurt er, wanneer kun je beter stoppen, kun je nog iets combineren of toevoegen…
Het was fijn om samen zo bezig te zijn. In alle rust ontdekkend en verkennend.
Daar word ik blij van en zoonlief ook.

 

Portrettekening

Portrettekenen is iets wat ik al heel erg lang leuk vind, maar toch niet zo vaak doe. Ik vind het fijn om heel bewust te tekenen, schaduwen aan te brengen, het potlood over het papier te voelen gaan. Maar ik hou niet van het moment waarop ik me, iedere keer weer, bedenk “het is toch niet helemaal gelijkend.”
Ooit heb ik wel eens portretten in opdracht gemaakt, maar dat doe ik niet meer. Behalve dan nu voor mijn schoonouders een portret van onze jongste. Omdat ze ook al portretten hebben van de andere twee. Het heeft me ruim een half jaar gekost om er voor te gaan zitten en nu is het dan eindelijk gelukt.
Ook hier zie ik weer veel wat anders kan, wat niet klopt. Maar ik voel ook heel duidelijk: “nu is het moment om te stoppen.”
Hieronder de portretten van mijn kinderen, gezellig bij elkaar 🙂 (Het kleurverschil komt door de foto’s. De tekeningen zelf zijn alledrie op hetzelfde papier en met vergelijkbare potloden getekend).

 

Te koop… euh… verkocht

Wat het precies is met de feetjes weet ik niet, maar ze zijn vaak al verkocht voordat er een dag voorbij is. Steeds vaker krijg ik geweldige berichtjes als: “nu was ik eindelijk op tijd, want ik wilde al zo lang een tekening van jou.”
Ik maak ze niet op bestelling, want ik heb gemerkt dat ze dan niet meer zo worden zoals ik het fijn vind. Soms maak ik er iedere dag eentje, dan weer een tijdje niet. Het is in ieder geval fijn om kennis met ze te mogen maken en te weten dat ze stuk voor stuk een heel fijn plekje krijgen, ergens in Nederland.
Zo ook de twee dames hieronder. Eentje is al op haar plek, de andere mag morgen op reis 🙂