Sinterklaas transparant

Eigenlijk had ik voor sint Maarten een transparant willen maken, maar dat is er dit jaar niet van gekomen. Net zo min als het rijtje kegelpopjes met lampionnetjes voor op de seizoenstafel.
Inmiddels is sint Maarten ruimschoots voorbij en staat de volgende heilige in de spotlights. Ik wilde hoe dan ook nu wel een transparant maken en ben daar afgelopen weekend en deze ochtend (tussen alle andere activiteiten door) druk mee in de weer geweest. Ik heb zelf een ontwerp gemaakt en dit op mijn eigenwijze, rommelige manier uitgevoerd. Geduld is in dit opzicht niet mijn sterkste kant, ik ervaar liever door het te doen πŸ™‚ En waarom gemakkelijk als het ook moelijk kan?
Sinds een ruime maand hebben we een nieuwe voordeur en daar zit in het midden een mooi glazen paneel in dat uitermate geschikt is om gedurende de seizoenen en de jaarfeesten versierd te worden. Hier prijkt dan inmiddels ook mijn sinterklaas-transparant.
Ik heb de foto deze ochtend genomen. Vanmiddag ben ik bezig geweest met het vouwen van sterren en vanavond heb ik nog een sinterklaas op zijn paard uit papier gesneden en bij het transparant gevoegd.
Volgens mij loopt het hier in huis een beetje uit de hand: een overvolle seizoenstafel, een sinterklaas”tafel” in de hal (een geknutselde haard met daarop vertelsteentjes, neppakjes, tekeningen en verlanglijstjes), een herfstraam bij mijn werkplek en nu ook nog een versierde voordeur… hrmmmm

Advertenties

Sinterklaasproject 2017

Even ter compensatie voor de vorige post (balans is belangrijk) een foto van het project waar we nu mee bezig zijn:

openhaard
We gaan het nog aanvullen met tekeningen, pegdolls en vast nog meer dingen waar ik nu nog niet eens aan denk πŸ™‚
De haard staat voor de veiligheid even op de gang, zodat onze jongste er niet met allerlei onderdelen vandoor gaat πŸ˜‰

Helend verhaal

Even twijfel ik of ik dit zal schrijven. Me kwetsbaar zal opstellen en het risico lopen dat mensen hier een ongenuanceerde mening over gaan hebben. Ik ben me bewust van de vele mensen die vinden dat kinderen maar gewoon hebben te luisteren. Dat je een zeurende ouder bent, wanneer je naar school stapt om een gesprek aan te gaan over je kind. Dat je een kind verwend, wanneer je naar hem luistert en hem inspraak geeft.
Alsof “begrip tonen” gelijk staat aan “een vrijbrief geven voor”.
Ik ben me bewust van de mensen die wellicht denken dat ik mijn kinderen op het gymnasium wil krijgen. Of ze het nu kunnen of niet. En dat iedereen zich daar maar aan aan te passen heeft.

Ook ben ik me er van bewust dat mensen mijn blog volgen vanwege de beschilderde stenen en de knutselactiviteiten. En dat dit misschien een veel te zwaar beladen post is, die ik beter voor mezelf kan houden.

Dan zou ik echter niet recht doen aan wat ik voor ogen heb met “kinderkunstwerkjes”. Het is geen bedrijf, zelfs geen hobby. Het is voor mij een manier om een kijkje te geven in mijn keuken. Op meerdere vlakken. Het gaat om de knutselwerkjes, de stenen, de seizoenstafel, maar ook de zorgen, de ontwikkeling, de ontdekkingsreis.
Ik ben heel bewust moeder. Neem het heel serieus en voel me ook enorm verantwoordelijk. En ik vind niet dat een ander het precies zo moet doen. Juist niet. Ik ben er voorstander van dat ieder zijn eigen manier vindt. En dat het kan helpen om te zien hoe anderen het doen en daar stukjes uit te halen die bij je passen. Om soms te voelen dat je niet de enige bent die worstelt met een specifiek probleem. Al is het bij jou waarschijnlijk net weer anders.

Deze week schreef ik voor mijn oudste een “helend verhaal” dat hij zelf kan lezen.
Omdat hij worstelt op school, vastloopt, het niet meer weet en heel, heel moe wordt.
Mijn moederhart breekt wanneer ik dat zie. Vooral omdat ik weet hoe iedereen zijn best doet en meedenkt. Mijn kind zelf, de juffen, ik…
Het zal voor ons niet het laatste verhaal zijn. Het is een tussenstap, geen eindoplossing.
Voor degenen die met hetzelfde worstelen, deel ik hier het verhaal dat ik schreef. In de hoop dat het kan helpen. Al is het maar een beetje.

Het verhaal is bedoeld om aan te geven dat school een fijne plek kan zijn, waar de juf en de kinderen elkaar helpen. Dat er een periode kan zijn waarin het niet lekker loopt, maar dat er een oplossing mogelijk is. En dat je dan evengoed nog wel eens boos en verdrietig kunt zijn, maar dat je dat mag delen met anderen.
Het verhaal geeft een stukje herkenning van hoe het nu is en hoe het hopelijk gaat worden. Om mijn zoon de kans te geven om het zelf te lezen, heb ik het in begrijpelijke woorden en korte zinnetjes opgeschreven.

—-

er is een jongen
die jongen is zes jaar
bijna zeven
weet je hoe die jongen heet?
zijn naam is …
…. heeft veel vrienden
en thuis heeft hij het fijn
ook school vindt hij fijn
eerst werd … op school wel eens boos
heel boos en verdrietig
dan voelde zijn lijfje gek
en wilde hij niets meer doen
alleen maar weg, weg, weg
weg van lezen
weg van rekenen
weg van foutjes
weg van moe zijn
hij wilde dan naar mama toe
bij mama was het fijn
gelukkig was er juf
juf was heel lief
… vroeg aan juf:
wil je me helpen?
ik voel me vaak zo gek
bang om foutjes te maken
dan word ik moe
dan wil ik niet lezen
niet rekenen
dan wil ik naar mama toe
juf wilde heel graag helpen
van foutjes kun je leren
eerst gaat het mis
dan kijk je heel goed
en denkt even na
dan weet je hoe het moet
het hoeft niet snel
je mag het ook vragen
aan een kindje uit de klas
samen is het fijn
nu weet … hoe het moet
hij is bijna zeven
soms is hij nog boos
boos op school
bang voor foutjes
maar … weet
juf is lief, de kindjes zijn lief
vragen mag, elkaar helpen mag
dan is het weer fijn

 

Emoties

Het was in meerdere opzichten een drukke week voor ons en ergens ben ik blij dat het weekend voor de deur staat. Even weer een stapje terug.
Wat niet wil zeggen dat er niet heel veel leuke dingen zijn geweest. Juist wel!
Ik heb aan een aantal bestellingen voor vertelstenen mogen werken, ik heb nieuwe jurken gekocht (en ik voelde me daarbij als een kind in een snoepwinkel), we hebben een “inhaal-kinderfeestje” gehad, bij de tandarts ging alles super en ik ben met de kinderen begonnen om iedere avond “emotiepotjes” te kleuren.
Aan de hand van het boek “de kleur van emoties” van Anna Llenas kleuren de kinderen en ik iedere dag potjes om aan te geven hoe blij/verdrietig/boos/bang/kalm we ons hebben gevoeld. Het zesde potje is voor een tekening of woordjes.
Onder het kleuren vertellen de kinderen over waarom ze zich zo hebben gevoeld en dat levert mooie inzichten op. De kinderen vinden het erg leuk om te doen en ik leer nog meer over hun dag. Ze vertellen al regelmatig iets, maar nu nemen we er nog wat meer de tijd en de rust voor. Ook zijn ze intussen bezig met kleuren en daardoor lijkt het gemakkelijker te gaan. Er zit geen lading op.
Hieronder een voorbeeld. De werkelijke tekeningen hou ik ivm privacy voor onszelf πŸ™‚

emotiepotjes

Hut

Gisteravond is het laat geworden met de, zeer gezellige en geslaagde, Halloween-avondwandeling.
Reden om het vandaag even lekker rustig aan te doen thuis. En wat betekent een planning-loze dag voor de kinderen? Dat het huttenbouw-dag is πŸ™‚
Het is echt leuk om te zien hoe ze steeds creatiever worden en het rollenspel uitgebreider wordt. Willen ze allebei de hoofdrol? Nou, dan worden ze toch buren. Willen ze allebei een winkel? Dan worden ze toch speelgoedwinkel (overdag open) en restaurant (’s avonds open).
Verder heeft oudste zoonlief vandaag zijn eerste transparant gemaakt. Wat vond hij het geweldig om (weliswaar onder streng toezicht) met een stanleymes te mogen werken (en ik spannend). Inmiddels hangt de vleermuis gezellig bij de andere Halloween-spulletjes op ons Halloween-raam.
Ondanks dat ik niet bezig ben met het beschilderen van stenen, zijn we dus toch volop creatief bezig.
Verder staan er meubels klaar om een eigen werkplekje in te richten. Ik kan niet wachten tot mijn werkhoekje klaar is!

Halloween

De kinderen zijn helemaal in de ban van Halloween. Al een tijdje, maar nu de daadwerkelijke dag in zicht komt, helemaal.
Vanmiddag, na het afspreken, hebben ze zich nog even helemaal uitgeleefd voor ons “Halloween raam”. Het is ons eerste jaar, dus er zijn nog veel verbeterpunten, maar ik vind het een goed begin πŸ™‚

Verder gaat de invaljuf van dochterlief naar een andere school, dus reden om nog even een mooi cadeautje voor haar te maken. Aangezien we het deze week pas hoorden, was er niet heel veel tijd, maar zowel dochter als ik zijn tevreden over het resultaat. Nu maar hopen dat de juf het ook leuk vindt πŸ™‚

Even…

Even geen steentjes. Het wil gewoon even niet, het stroomt niet, het past niet. Ik krijg het niet voor elkaar om de spullen klaar te zetten, of om er iets mee te doen wanneer het wel op tafel staat.
Er zijn andere dingen die mijn aandacht vragen. Zo heb ik de kamers van de kinderen eens flink opgeruimd en opnieuw ingedeeld. En wat waren ze er gelukkig mee. Ook ben ik gestart met “project Lego”. Ik probeer alles uit de boekjes op te bouwen, zodat we weten welke steentjes missen en nabesteld dienen te worden. Aangezien alle blokjes door elkaar in een grote bak zitten, ben ik veel tijd kwijt met zoeken en sorteren.
Dat is wat past. Opruimen, sorteren, keuzes maken, bouwen, schoonmaken.
Ik heb nog steeds heel veel ideetjes voor creatieve dingen. Tekeningen, steentjes, popjes, kleertjes, noem het maar op.Β  Alleen merk ik dat mijn lichaam even beweging nodig heeft en dat het huis opgefrist wil worden. Zodat er weer licht en ruimte onstaat om prettig in te werken.
Ik voel de energie naar binnen keren, ik beweeg met de herfst mee. Ik wil een plek waar het fijn samenzijn is. Een warme plek waar we ons terug kunnen trekken en van waaruit we bewust de wereld in kunnen stappen.
De kinderen staan hoe dan ook op de eerste plek. Want zij zijn mijn werkelijke kinderkunstwerkjes. Ik wil hen zien, genieten van wat hen bezig houdt.
Misschien is het over twee dagen al op orde, misschien duurt het weken. Ik heb geen idee. In ieder geval heb ik vertrouwen dat het schilderen wel weer komt. En het knutselen, naaien, tekenen, etc.
Dus, to be continued… πŸ™‚

Welkom Popje

Gisteren heb ik een workshop gevolgd bij Betsie van den Langenberg en daar heb ik mijn allereerste waldorfpop gemaakt. Het was een dag van flink doorwerken, maar ik heb het erg naar mijn zin gehad en erg veel geleerd.
Ik zie er al naar uit om meer poppen te gaan maken, want het smaakt echt naar meer.
Betsie heeft het proces goed uitgelegd en ik heb een pakketje gekregen met veel fijne informatie. De komende tijd kan ik aan de slag met het maken van een garderobe voor onze nieuwe aanwinst en dan… komt er misschien wel een broertje of zusje voor onze dame πŸ™‚
Het pakje op onderstaande foto is overigens geleend van een pop die ik doorΒ Β Yvonne Elderkamp heb laten maken.

waldorfpop

Chaos

Terwijl ik me mee laat voeren door de chaos die een vakantie met zich meebrengt, vindt oudste zoonlief zijn focus in zijn grote liefde voor alles wat met Ninjago te maken heeft. De filmpjes, de boekjes, de posters en natuurlijk de Lego zelf. Ik vind het mooi om te zien hoe hij er mee bezig is, hoeveel plezier hij er uit haalt, de verhalen die hij er bij bedenkt.
Hij leert sparen voor wat hij wil hebben en daardoor ook nadenken over prioriteiten. Hij leert creatief te zijn met wat hij al heeft, hij tekent, leest en schrijft, hij fantaseert en buiten “traint” hij op de schommel en de trampoline. Er zijn slechtere manieren om je vakantie door te brengen, als je het mij vraagt πŸ™‚

thijs_ninjago

Herfsttafel

De herfst vind ik erg inspirerend. Jammer vind ik dat de dagen korter worden en dat we weer met jassen en vesten in de weer moeten, maar ik geniet van de prachtige kleuren. Van de natuur die verandert, de paddenstoelen die uit de grond schieten, al het moois dat verzameld kan worden (kastanjes, eikels, blaadjes, etc.).
Een paar dagen geleden heb ik ook weer een oude favoriet geprobeerd: spetteren met ecoline. Oh, wat wilde ik dat op de basisschool altijd graag doen. Het was mijn favoriete activiteit en ik was zo teleurgesteld wanneer ik dat niet mocht. Ik heb fijne herinneringen aan de crea-middagen (waarom is dat tegenwoordig niet meer?).
Toen de kinderen me in de weer zagen, wilden ze natuurlijk zelf ook graag een keer. Eigenlijk wilde ik het voor volgende week bewaren, maar toen dacht ik: “ach, waarom ook niet.” Dus ook zij hebben alvast een eerste experimentje gemaakt.
Ik koos wat bladeren die ik twee weken geleden te drogen had gelegd. De bladeren die wel mooi van vorm waren, maar niet altijd even mooi van kleur. (De “eersteklas” bladeren bewaar ik nog even). Een wit velletje papier, de bladeren er op en spetteren maar πŸ™‚ Zo simpel, zo leuk, zo snel mooi.
Verder heb ik mijn eerste pegdoll-paddenstoel gemaakt. Of eigenlijk twee. Met wat restjes vilt ben ik aan het experimenteren geslagen en ik kan niet wachten om er mee verder te gaan. Maar eerst mag ik nog in opdracht een grote set stenen schilderen.
Onze seizoenstafel wordt steeds voller. Er zijn gewoon zoveel mooie dingen te vinden, dat ik moeilijk kan selecteren. De tafel leeft en inspireert. Zo buiten, zo binnen πŸ™‚