In beweging komen…

Vandaag waren de oudste twee mee met een uitje vanย Vakantiewerk Veldhovenย en daardoor had ik ineens heel veel ruimte en tijd tot mijn beschikking. Ik had even geen trek in pegdolls of wolvilt en ook niet in het beschilderen van stenen, maar wat dan wel…
Iets met kleur, iets met een kaars, maar vooral iets wat me zou helpen om weer los te komen, in beweging te komen. Vrijheid en creatie… Niet denken, maar maken.
In een oefenboek voor Kunstzinnige Therapie was ik eens een oefening tegen gekomen waarmee ze verf mengden met bellenblaas en daarmee de basis legden voor een tekening. Dat wilde ik wel eens proberen.
Jammer genoeg pakte het niet heel denderend uit, maar daardoor kon ik nog meer loslaten en nog meer laten ontstaan. Ik spetterde, goot en druppelde. En van daaruit ging ik verder met kleurpotlood, gouache en acryl. En nog weer later met ecoline. Ik doopte de potloden in water en drukte klodders op het papier. Ik wreef met een keukenpapiertje, werkte nat-in-nat. Gewoon zoals het in me op kwam.
Hieronder het resultaat. Zelf ben ik erg tevreden over de werkjes. Ze maken veel bij me los… ๐Ÿ™‚
Het lijkt me heel leuk om het ook een keer met de kinderen te doen, want eigenlijk is dit heel geschikt voor ze. Een ontdekkende, scheppende reis met verschillende materialen ๐Ÿ™‚

Hoe te beginnen

thee zettenAangezien ik al als klein kind veel aan het tekenen was en ik daar nooit echt mee opgehouden ben, is mijn voorraad spullen inmiddels behoorlijk groot. Ik heb acrylverf, olieverf, aquarelverf, softpastelkrijt, oliepastelkrijt, potloden, kleurpotloden, en, en, en….
Op zolder heb ik een speciale kast met alleen maar teken-, schilder- en knutselspullen en dan nog ligt er overal in huis ook nog wel wat. Ik ben erg blij met die grote voorraad aan spullen, want wat ik ook wil maken, ik kan eigenlijk gewoon aan de slag. En ook de kinderen kunnen gebruik maken van hoogwaardig materiaal. Zo kost het ze nooit veel moeite om iets moois te maken.
Het enige minpuntje is dat ik in mijn jongere jaren niet bezig was met het milieu, met duurzaam, met natuurlijk. Ik ging voor die materialen die ik van mijn zakgeld kon betalen en die binnen dat budget het mooiste resultaat opleverden. Nu gebruik ik, mede met het oog op duurzaamheid, nog steeds die materialen, omdat ik het zonde vind het zomaar weg te gooien.
Wanneer ik dan de vraag krijg welke materialen ik de kinderen laat gebruiken, vind ik het moeilijk om een antwoord te geven. Natuurlijk, ze gebruiken mijn materiaal en ik kan daar de naam wel van geven. Maar als je de kans hebt om nieuw materiaal aan te schaffen, zou ik denk ik voor iets anders gaan. De mooie spullen van Stockmar, de Natural Earth paint kit, Natural Face paint kit, Crayon rocks… dat soort dingen. Misschien zou ik zelfs wel aan de slag gaan met DIY-recepten die op Pinterest te vinden zijn.
Daarnaast laat ik de kinderen gewoon ook veel met zand, water, stokjes, steentjes en plantjes spelen. Ook dat is een feest voor de creativiteit. En daar heb je dus niets uit de winkel voor nodig. Thee maken met gedroogde kruiden, heksensoep van modder en plantjes, een kabouterhuisje van takjes en mos, een modderbaan met modder-oliebollen, spullen zoeken in het bos en de kinderen daar zelf iets mee laten bedenken.
Later kun je ze papier en crayon rocks of bijenwaskrijtjes geven om lekker cirkels mee te tekenen. Of je laat je dreumes met 1 of 2 kleuren een nat-in-nat werkje maken. Peuters geef je eventueel een extra kleurtje er bij.
Verfwerkjes kun je later nog versieren met stickers, potlood, stift of uitgeknipte papieren vormpjes.
Het is vooral nog het bezig zijn waar het om gaat, niet het resultaat. Schuif alle papiersnippers in een mapje of doosje en zet die de volgende dag weer op tafel.
Laat ze een keer op een krant tekenen (want een vel hoeft niet altijd leeg te zijn, zeker voor kleine kinderen niet), geef ze een schaar die goed in de handjes past en laat ze knippen. (Die snippers kun je dus bewaren om dan later weer op te plakken, bijvoorbeeld voor een feestelijke uitnodiging).
Maak brooddeeg (eventueel met een kleurtje van kleurstof of met glitters) en laat ze kleien. Geef eventueel uitsteekvormpjes, voor als je iets herkenbaars wilt om later te beschilderen.
Laat ze slaan, rollen, kneden, ontdekken…
Geef ze een stuk hout om een spijker in te slaan en laat ze die er weer uithalen met een tang. Laat ze een gaatje boren in verschillende maten. Welke schroef past en welke valt er doorheen?
Je kunt ze mee laten koken door ze champignons te laten snijden, bijvoorbeeld. Of door ze voorzichtig iets in de pan te laten doen.
Ben je bang dat je huis een rampplek wordt? Dan kun je eventueel badstofhoezen om je stoelen doen en plastic onderleggers op de tafel en de vloer. Of je laat ze buiten knutselen/schilderen/kleien/klussen.
En echt, richt je niet op het resultaat, maar op het proces. Laat ze ontdekken en je ontdekt met ze mee.
Ik geniet er iedere keer weer van ๐Ÿ˜€

Brievenbus

Het was even tijd voor een eenvoudig knutselwerkje, waar wel veel plezier aan beleefd kan worden. Van een oude schoenendoos maakte ik een brievenbus voor de kinderen.
Ze kunnen nu naar hartelust brieven schrijven en tekeningen maken en die aan elkaar “sturen” ๐Ÿ™‚
De schoenendoos is beschilderd met acrylverf en glitterverf en aan de deur bevestigd met poster-kauwgom. Ik moet alleen nog even een knopje maken voor het klepje, dan is de brievenbus helemaal klaar ๐Ÿ™‚

brievenbus

Droomdeurtje

Al een hele tijd geleden wees iemand me eens op het bestaan van droomdeurtjes. Ze dacht dat het wel iets voor mijn kinderen zou zijn. Sinds die tijd ben ik de Facebookpagina gaan volgen en bleef ik twijfelen. Het concept sprak me wel aan, maar zou het wel echt iets voor ons zijn? Zou het niet weer zo’n aankoop zijn die in theorie wel leuk is, maar in de praktijk niets brengt?
Afgelopen week kwam het deurtje steeds vaker in mijn gedachten en ik besloot er nu dan toch maar een te kopen. Alleen de kleuren spraken mij persoonlijk wat minder aan voor bij ons in huis. We hebben geen strak gestyled huis en ook nergens felle kleuren (behalve het speelgoed dat iedere avond in de speelgoedmand verdwijnt).
Gelukkig was dat probleem snel genoeg te verhelpen, want als het ergens niet aan ontbreekt, is het wel verf ๐Ÿ™‚
Vanmiddag dus op mijn gemakje in de weer gegaan met schilderen en nu past het deurtje wel heel mooi bij de rest van onze spullen. Ik ben er helemaal blij mee en ben gelijk in de weer gegaan met het uittesten van allerlei decors ๐Ÿ˜€
Uiteindelijk zal het deurtje een plekje gaan krijgen op de seizoenstafel, maar dan wanneer die weer aan een grondige make-over toe is ๐Ÿ™‚

Seizoenstafel – zomer

Vandaag heb ik me weer eens wat serieuzer met de seizoenstafel bezig gehouden. De zomer vind ik een redelijk moeilijk seizoen om mooi uit te beelden, maar de kabouters verdienen het om een mooi wereldje tot hun beschikking te hebben. Het is inmiddels namelijk wel duidelijk dat onze seizoenstafel eigenlijk een kabouterwereldje is.
Omdat ik een aardig voorraadje vertelstenen heb liggen, ben ik die aan de seizoenstafel toe gaan voegen. Het is een fijne manier om dieren, maar ook bloemen en ornamenten op de tafel vorm te geven. Tegelijkertijd geeft het nieuwe ideetjes om te schilderen. Zo kan ik mijn grenzen verleggen, maar toch in harmonie met mezelf blijven werken. En dat is, als je het mij vraagt, hoe werken bedoeld is.

Bouwen

De zomervakantie staat voor de deur, dus oudste zoonlief is weer druk in de weer met Lego. Net als vorig jaar staat op de planning om alle boekjes door te werken. Enerzijds om te kijken of alles nog compleet is, anderzijds om wat rust aan te brengen in de chaos. Nu liggen overal stukjes lego, staan door het hele huis kleine bouwwerkjes en zijn de wilde ideeรซn niet van de lucht. (Met frustratie als het dan niet wil lukken als gevolg, uiteraard).
Thijs is aan het sparen voor de Lego Boost serie en hij raakt er niet over uitgepraat. Aangezien de set pas in augustus beschikbaar komt, wordt zijn geduld aardig op de proef gesteld. Gelukkig gaat hij niet bij de pakken neerzitten en heeft hij alvast zijn eigen robot gebouwd. Daarnaast voelt hij zich ook zeker niet te groot voor de Duplo-blokken van kleine broer en heeft hij een hele set gereedschap nagemaakt (boormachine, schroevendraaier, tacker, hamer en een lijmpistool).
Verder heeft hij buiten van blokken hout een kassa met loopband gemaakt en wordt er driftig met zijn zusje winkeltje gespeeld, is er in een oude cementbak een tuintje gekweekt, worden alle functies van het keyboard uitgetest en geรซvalueerd en moet er ook nog met vriendjes afgesproken worden. Geen tijd voor verveling, volop tijd voor ontwikkeling. Fijn om dit soort kinderkunstwerkjes te mogen aanschouwen ๐Ÿ™‚

Making of

vertelstenen5_kleinGeregeld (lees: meerdere keren per dag) krijg ik van mensen de vraag waar ik mijn stenen mee beschilder en waar ik die stenen eigenlijk vandaan heb.

[edit 12 juli 2017]
knip knip knip
klaagmodus weg
knip knip knip [/edit]

Wat je nodig hebt:

Verf: Amsterdam Deco (universal) (was ooit Decorfix van Talens)
Lak : Mod Podge
Stiften: Sharpie permanent markers (gebruik ik weinig, want zijn alleen geschikt voor lichtgekleurde oppervlakten, net als gewone stiften) of Uni Posca (fijn voor handlettering, dekkende verf met het gebruiksgemak van een stift – ook deze gebruik ik zelf erg weinig, maar vind ze wel erg fijn).
Penseel: acrylpenseel nr 0 + nr 1
Stenen: bij tuincentrum, vijverhandel of bouwmarkt. Soms zelfs bij een drogist. Gemakkelijker kan ik het helaas niet maken.

Verder heeeeeeeeeeel veel geduld, liefde, doorzettingsvermogen, creativiteit, techniek en kennis van de kleurenleer.
Ik wens jullie veel plezier en een fantastische reis!

En mocht je ze toch willen kopen, de gemiddelde prijs van een unieke, handbeschilderde steen is het exorbitante bedrag (sorry, ik kon het even niet laten ๐Ÿ˜‰ ) van โ‚ฌ 7,95
Kleine, eenvoudige stenen zitten daar wat onder. Grotere, ingewikkeldere stenen zijn wat duurder.

werkplek4

Vervulling

Vandaag is er weer een pakketje op de post gegaan. Er zijn weer pixies op reis, samen met een heleboel lieveheersbeestjes, sterretjes, hartjes en een paddenstoel. Ik vind het leuk om er een persoonlijk kaartje bij te doen en de enveloppe te versieren. Net dat beetje extra om er iets leuks van te maken.
Ik weet niet hoe het ontvangen wordt, ik weet wel hoe ik het verstuur. Van mijn “uurloon” blijft weinig over, maar daar doe ik het gelukkig ook niet voor. Mijn betaling komt op een andere manier binnen, in de vorm van innerlijke vervulling.


Verder heb ik ook de seizoenstafel aangepast aan de zomer. Het begin is er, de komende tijd mag er aangevuld gaan worden, vorm gaan krijgen. Bloemen voor in de takken, een mooie zon, wat vogels en vlinders, nieuwe pegdolls en hopelijk ook iets leuks voor op het “strand”… ideetjes genoeg ๐Ÿ™‚
Inmiddels weet ik dat de tafel niet in een keer klaar is, maar dat deze gedurende het seizoen groeit tot er stukje bij beetje harmonie ontstaat. Dingetjes er bij, dingetjes weg of op een andere plek. Tot de tafel perfect past bij ons huis, ons gezin. Een warme, liefdevolle chaos ๐Ÿ™‚

seizoenstafel_zomer.jpg

Storm en stilte

Het liep even heel erg storm met de vertelstenen (of sprookjesstenen, zoals ik ze voor mezelf noem). Een dag lang stroomden de bestellingen binnen en heb ik een stapeltje pixies tot leven gewekt. Inmiddels is een groot deel daarvan ook al weer op reis.
Het is fijn om de pixies laag voor laag tevoorschijn te toveren. Ze passen bij me, de vorm en de kleuren. Sommige pixies zijn een beetje grappig, andere zorgzaam of ingetogen. Stuk voor stuk zijn ze uniek en ik kan zonder moeite bij elk een verhaal vertellen.
Misschien dat ik dat ook nog wel eens ga doen. De kinderen vinden namelijk niets leuker dan mama die vertelt…

Vandaag was er meer ruimte voor verstilling. Of eigenlijk meer uitputting. De laatste weken voor de zomervakantie zijn voor ons allemaal intens. Verlangend tellen we de dagen af en in de ochtend blijven we eigenlijk liever in bed. Nog even doorbijten…
Ik kijk er naar uit, naar de vakantie. Samen een paar stappen terug doen, nergens naartoe hoeven, wel ergens naartoe mogen. Gewoon bij ons in de buurt. We gaan niet op reis. Tenminste niet fysiek. In onze dromen en gedachten daarentegen… We gaan het avontuur in de buurt opzoeken. Speeltuinen, het bos, de tuin, het huis… Gewoon weer even lekker wij.
Intussen blijf ik ook doorgaan met schilderen, schrijven en tekenen. Mijn eerste handlettering-probeersels zijn een feit. Er valt nog veel winst te behalen, dus ik hoef me zeker niet te vervelen ๐Ÿ™‚ Slow living, here we come!

Niet in opdracht

Eens in de zoveel tijd trap ik weer in de val van in opdracht willen werken. Dan denk ik “ach, ik probeer het gewoon.” Dan denk ik dat het wel goed komt en dat het zo fijn is om iemand blij te maken met een persoonlijke tekening, schildering of wat dan ook.
Gaandeweg wring ik me dan in allerlei bochten en voelt het gewoon niet meer zo fijn. Ik doe mijn best en doe nog meer mijn best en probeer mooi te vinden wat ik aan het maken ben… maar het werkt gewoon niet. En waarom? Ik heb geen idee. ย En juist daarom probeer ik het steeds opnieuw. Hou ik me voor dat het zo moeilijk niet kan zijn, dat het er bij hoort, dat het nu vast wel gaat lukken…

Dat gaan we dus niet meer doen. Het werkt niet.
Ik maak gewoon dat wat in me boven komt en uit mijn handen stroomt. Voor mijn kinderen en mezelf is het heel belangrijk dat ik me happy blijf voelen.
En ik word niet per definitie happy van geld verdienen. (Wel van nieuwe verfjes, wolviltjes, pegdolletjes… en die kosten natuurlijk geld en best een hoop ook… maar met die spullen maak ik dan weer spulletjes om blij van te worden en anderen blij mee te maken).

Dus, samenvattend:

  • ja, ik bied mijn vrije werk te koop aan voor een prijs die ik in verhouding acht met het werk, het materiaal en de energie die ik er in heb gestoken. Dit zijn geen vaste prijzen, maar gevoelsprijzen. Prijzen die ik voor mezelf kan verantwoorden.
  • nee, ik werk niet in opdracht. Echt niet!

Regelmatig zet ik foto’s online van wat ik in de aanbieding heb. Zit daar iets bij? Laat het me weten! Dan komen we er samen wel uit ๐Ÿ™‚
Mijn persoonlijke favorieten van vandaag: de pixie met de kaboutermuts en het kabouterhuisje.