De Kleine Prins (4)

We zijn een innige vriendschap aan het opbouwen, de Kleine Prins en ik. Wat een plezier om hem keer op keer vorm te mogen geven. Dit keer in de vorm van een krachthanger.

De Kleine Prins (3)

Het kereltje laat me nog niet los…

De Kleine Prins (2)

Soms zijn er van die dagen, of zelfs meerdere, dat het gewoon niet lekker loopt allemaal… en dan komt er een moment dat er echt even een lichtje moet gaan schijnen. Voor mij is De Kleine Prins op dit moment mijn steun en toeverlaat…

“Het is de tijd die je aan je roos hebt gegeven, die haar belangrijk maakt”

De kleine prins

De kleine prins” is een boek dat bij mij echt in de “speciale kast” hoort. De kast met mooiste boeken. De boeken waar we echt voor gaan zitten en de tijd voor nemen. De boeken waar de kinderen extra zuinig op moeten zijn, omdat ik de kinderen zo een beetje extra focus meegeef. Een stukje verstilling, ontzag, nieuwsgierigheid naar dat bijzondere boek waar mama zo zuinig op is.
En dan is er ook nog die prachtige film, waarvan ik al een tijdje zeg dat we die binnenkort gaan kijken. Ze leven ernaar toe. De voorpret is al de halve pret.
Hoe mooi is het dan dat er ook op school aandacht is voor het verhaal en dat oudste zoonlief ’s middags uit zichzelf (want ik wist nog van niets), aan de slag gaat met het maken van een schilderij. En dat hij niet kiest voor de kleine prins zelf, maar een magisch tafereel. Ik ben geraakt, ik ben onder de indruk, ik gloei van trots.
En ook dochterlief heeft een kunstwerkje gemaakt, op geheel eigen wijze. Lekker spetteren, kleurrijk, de liefde spat ervan af.
Ik denk niet dat het toeval was dat ik ons “geluksboekje” weer terugvond en daar deze middag in op kon schrijven.

Krachthanger

Vandaag tikte de regen heerlijk tegen het raam boven mij en ik heb ervan genoten. Zo is het mij gelukt om deze krachthanger af te maken.
Het is echt een proces van uitproberen, ontdekken, leren. Bijzonder vind ik het ook om te merken hoe er steeds weer herinneringen boven komen. Een herinnering aan de workshop Dromenvanger maken bij Maris Vereijken, een herinnering aan hoe ik vroeger in bed naar de regen luisterde, een herinnering aan de cursus poppen maken die ik ooit volgde… Al deze herinneringen verwerk ik in de krachthanger en ik word er blij van.

Bedankkaartjes

Deze week heb ik de stap gezet om kaartjes te laten drukken. De wens sluimerde al een hele tijd, maar het leek me zo pretentieus en zo kostbaar. Ik hield mezelf voor dat het toch weinig moeite was om gewoon met de hand bedankkaartjes te maken.
Wat me deze week over de drempel hielp, was dat het inderdaad niet veel tijd kostte, maar dat het eindresultaat ook nooit echt was wat ik voor ogen had. Want tsja, het was “maar” een bedankkaartje en niet het product dat gekocht werd.
Dat vond ik geen fijn gevoel en toen zich een lief kaboutertje op papier liet zetten, kwam dat laatste zetje. Zonder teveel na te denken heb ik vriend google gebruikt om een drukkerij te kiezen en heb ik een bestelling geplaatst. Vandaag mocht ik het pakketje al ontvangen met 50 kaarten op parelmoer papier. Een cadeautje voor mij en vanaf nu voor iedereen die een of meerdere steentjes koopt ook een klein cadeau. Het gereedmaken van de pakketjes voor de post zal nog leuker zijn 🙂
Verder begint er wat jeugdsentiment te ontstaan in mijn atelier: het schaamteloos opplakken van foto’s, tekeningen en posters. Een inspiratiemuur, een gelegenheid om te genieten van het werk van mijn kinderen, van mezelf en van mede-creatievelingen. Een muur waar ik echt blij van word.
Ook werk ik deze week in opdracht. Ik mag steentjes met lieveheersbeestjes maken. Om jullie een klein inkijkje te geven in het proces, heb ik een foto gemaakt van de verschillende stadia. Een blanco steentje, de eerste laag, de fase waarin al wat vorm en kleur ontstaat en het eindproduct. Het zijn echt kleine steentjes, dus ze zijn een hele uitdaging. Maar als het dan lukt, vier ik een klein feestje. Ik ben dankbaar dat ik op deze manier mag werken.
Ook suddert er een en ander op de achtergrond, maar daar gaan jullie waarschijnlijk binnenkort meer over horen.

Creatief proces

Nu de kinderen naar school en het MKD gaan, breekt voor mij de tijd aan om concreter stil te staan bij hoe ik mijn uren in wil vullen. Ik heb geen gebrek aan mogelijkheden en wensen, maar ik merk ook hoe gemakkelijk het is om te “niksen” wanneer zich een overdaad aan keuzes aandient. En tegelijkertijd hoe eenvoudig het is uit het oog te verliezen hoeveel ik doe, omdat het te gefragmenteerd is. Daarom probeer ik iedere dag iets creatiefs te doen en bewust stil te staan bij hoe ik me voel. Daardoor groeit het aantal beschilderde steentjes en plaatjes weer en dat vind ik fijn.
Een aantal kun je vinden op de “te koop/te ruil” pagina, mocht je interesse hebben. Hieronder de twee nieuwste aanwinsten. Bij de hangers ben ik aan het experimenteren met het toevoegen van een subtiel geurtje. De eerste indruk is goed, maar ik moet nog even afwachten hoe het zich op de langere termijn houdt.
Tussendoor maak ik ook schetsjes en zitten de kinderen ook niet stil. Zo kreeg ik een hele lieve tekening van dochterlief die ze tussen het dansen door voor me maakte.

Techniek

Op de laatste dag van het jaar zijn we eigenlijk niet echt bezig met afsluiten. Het is eerder een rustige dag tussen een heleboel drukke. Een dag waarop er tijd is voor een aantal dingen die al langere tijd in de wacht staan. Zoals het gebruik van de soldeerbout die oudste zoonlief al voor zijn verjaardag in mei kreeg.
Afgelopen zaterdag zijn we naar het Tech&Play festival van de Bibliotheek Eindhoven geweest en het was weer een feestje. De kinderen hebben gebouwd, geknutseld, geschilderd, proefjes gedaan en hun ogen uit gekeken. En niet alleen de kinderen, eerlijk gezegd. Ook ik heb enorm genoten. Er waren meer leuke workshops dan we in de tijd in konden passen, dus daarom heb ik wat setjes gekocht voor thuis: een bibberbeestje en een armband met ledjes.
Terwijl manlief oudste zoonlief en dochterlief vanmiddag assisteerde, was ik druk met peuterlief bij de soldeerbout weghouden en het maken van erwtensoep. Straks worden er nog oliebollen gebakken en er staat een klein pakketje vuurwerk klaar. Nu zijn man en kinderen op de fiets het bos aan het verkennen, terwijl ik even mijn hoofd leeg kan maken. En terwijl ik dit allemaal opschrijf, merk ik dat er toch een klein stukje afsluiting naar boven komt. Het was een jaar van heel, heel veel verandering, maar ook van heel, heel veel moois. Momenten van afscheid en momenten van welkom. Momenten waar ik uren over zou kunnen schrijven.
Ik vind het fijn om nog even in dit jaar te blijven, met een kop koffie op de bank. Knus, misschien kneuterig, maar voor mij weldadig warm.
Jullie wens ik een heel erg fijne jaarwisseling. Dat je terug mag kijken op fijne, gezellige, liefdevolle momenten en dat er nog heel, heel veel van die momenten op je pad mogen komen.
Ik zie jullie weer in 2020 🙂

Kersttradities

In het verleden ging ik naar de kerk. Niet alleen met kerst, maar vrijwel iedere week. Ik vond het er fijn. Als klein meisje mocht ik tijdens de mis in een kinderbijbel lezen en zat ik te wachten tot ik een muntje in de collectemand mocht doen. Later werd ik misdienaar en lector.
Inmiddels kom ik er niet meer zo vaak. Niet met Pasen en niet met Kerst. Wel nog soms om met de kinderen een kaarsje aan te steken. Of om te kijken naar een kerststal of andere mooie dingen. Dan komen de lessen kunstgeschiedenis boven drijven, of wat ik heb geleerd tijdens mijn (niet afgemaakte) studie middeleeuwenkunde.
Ik vertel mijn kinderen over Sint Maarten, over Jezus, Maria, Jozef, Adam en Eva, over God. Alleen dan niet meer vanuit een puur christelijke achtergrond, maar als holist. Over hoe geloof voor iedereen anders is, dat je een keuze hebt en niet hoeft te geloven wat je vader of moeder gelooft, of je beste vriend of vriendin. Ik vertel over liefde, over delen en zorgen voor de ander. Ik zing liedjes die ik nog ken uit mijn tijd in het kinderkoor, ik schilder engelen.
Ik hou van kleine tradities. Zo gaan de kinderen op kerstavond in bad en doe ik intussen alle lampen uit. Ik leg een kaars, een engel en een kerstverhaal klaar. Boven aan de trap steek ik de kaars aan en begin ik het verhaal. Dan gaan we in het bijna donker naar beneden, op weg naar de kerststal. De kerststal is tijdens iedere advent een beetje gegroeid. Eerste advent: stenen, tweede advent: mos, derde advent: schapen, vierde advent: herders, 24 december: Jozef en Maria. En dan zien ze op kerstavond bij kaarslicht dat het Kindje Jezus in de kribbe ligt.
Aan het eind van het verhaal doen we de lichtjes in de kerstboom weer aan en dit jaar hebben we voor het eerst nog een kerstfilm gekeken (Angela’s Christmas, naar een verhaal van Frank McCourt).
Het is niet groots, het duurt niet lang, maar het voelt fijn dit zo te doen.
Op kerstdag bakken we samen brood. Dit jaar lag er al een tijdje een heerlijke mix op ons te wachten, die we cadeau hadden gekregen van mijn moeder. Geen betere gelegenheid dan vandaag om die te gebruiken.
Brood als gezonde voeding en om te delen. Kostbaar in zijn eenvoud.
Morgen komt een groot deel van de familie bij ons samen voor een gourmet. Ook weer eenvoudig, ongedwongen en hopelijk heel gezellig. Een traditie die we dit jaar alweer voor de 15e keer vieren.
Fijne kerst voor jullie allemaal!

Krachthangers

Het is vooralsnog vooral een idee, want ik ben nog aan het experimenteren met de uitvoering. Het lijkt me heel leuk en fijn om krachthangers te maken: een mooi takje met daaraan verschillende spulletjes om ergens in huis op te hangen. Vergelijkbaar met een dromenvanger of een schatkistje. Ik heb kralen, veren, prisma-kristallen en natuurlijk betonnen plaatjes. Nu nog de rust om er uitgebreid voor te gaan zitten, de spullen allemaal voor me uit te stallen en naar hartelust te combineren. Zou het deze kerstvakantie gaan lukken? Ik weet het niet. Ik wil namelijk ook graag weer eens knutselen en bakken met de kinderen en er staan diverse logeerpartijtjes en uitjes gepland. Gelukkig hebben we een gloednieuw jaar in het vooruitzicht en heeft het dus allemaal geen haast.