Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Advertenties

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Tekenles

Hoewel de griep me nu dan toch ook gevonden lijkt te hebben (en ik had me nog wel zo goed verstopt), kon ik er niet aan voorbij om de kinderen tekenles te geven. Ze hebben het al vaker gevraagd en eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk. Gewoon de kist met krijt op tafel, mooi papier en klaar. In no-time staan de prachtigste resultaten op papier.
Soms kost het de kinderen wel wat moeite om de fixed mindset los te laten en open te staan voor experimenteren en vertrouwen in de eigen mogelijkheden, maar ze vroegen zojuist alweer enthousiast of ze morgen weer tekenles krijgen. Een beter compliment is er niet.

Pixie krachtsteen

Vandaag kon ik weer even heerlijk aan de slag met het beschilderen van een krachtsteen. Na een aantal tekeningen in softpastel, werd het tijd om de pixie ook weer eens op steen vorm te geven. Ik merk dat ik nog erg zoekende ben naar hoe ik het graag wil, maar dat ik toch niet ontevreden ben. Er is weer een stapje in de goede richting gezet 🙂

Buiten de gebaande paden

Onze jongste ontwikkelt zich van geboorte af aan al op geheel eigen wijze. Net als ieder kind eigenlijk, maar toch weer een beetje anders. Het is maar net in welke omgeving je hem zet – en met welke mensen – hoe je hem leert kennen. Een kind met een taal- en ontwikkelingsachterstand, een sociaal kind, een vrolijk kind, een kind met een volume en temperament waar je “u” tegen zegt, een ondernemend kind, een rustig kind.
Waar broer en zus al lang en breed aan het tekenen, schilderen en knutselen waren, gooide jongste zoonlief het allerliefst alles gewoon door de kamer. Als hij het al zijn aandacht waardig keurde.
Tot daar het moment kwam dat hij bedacht dat hij tekenen toch wel leuk vond. De eerste strepen verschenen op papier, heel voorzichtig in een hoekje. Daarna volgde langzaam meer tekeningen, met meer trefzekerheid. Inmiddels is het papier bijna niet meer aan te slepen, kent meneer ook de namen van kleuren als “turkoois”, “oker” en “lilahahahaha” (waar woorden als “mamma”, “eten”, “drinken” en meer van dat soort zaken zelden of nooit gebezigd worden) en moet het ontbijt snel wijken voor “tekehun”. Ben ik niet snel genoeg, dan pakt hij het materiaal zelf wel.
Ook hier pakt hij het weer op een (stiekem best grappige) peutermanier aan. Krijtstrepen op tafel, op de stoel en op de placemat. Krijtjes in mijn koffie en eentje in het toilet. Ons bengeltje zorgt er wel voor dat je aandacht voor hem hebt en dat je reflexen voldoende uitdaging krijgen.
Een uitdaging is het, maar gelukkig doet de natuur zijn werk en is de schattigheidsfactor hoog.


Softpastel

Nu het pastelkrijt tevoorschijn is gekomen, grijp ik er heel gemakkelijk op terug. Kleuren in elkaar over laten vloeien, experimenteren met vormen, wel of geen hartjes bij de pixies… het laat zich allemaal heel gemakkelijk uitproberen.
De kinderen zijn ook heel erg geïnteresseerd en inmiddels hebben ze het gedurfd om verzoekjes in te dienen. Dit wel pas nadat ik een tekening had gemaakt als extra cadeautje voor een kinderfeestje.
Het is grappig om te merken waar ze mee bezig zijn en hoe ik daar dan weer vanuit mezelf vorm aan kan geven. Het zijn gelukkig nog gemakkelijke opdrachtgevers, ze vinden bijna alles wel mooi.
Op deze manier genieten we nog even heel relaxt van het laatste beetje vakantie. Weinig moet, veel mag en zo probeer ik stiekem toch een soort van goed voornemen uit: proberen de lat wat lager te leggen en meer te genieten van dat wat zich voordoet. Overal is wel iets moois in te ontdekken.

Beetje aangepast

Nu de oudste twee kinderen aan het logeren zijn, heb ik wat rust en tijd om eens kritischer naar deze website te kijken. Al een tijdje vond ik de “te koop” pagina niet erg handig en overzichtelijk. Zeker niet in combinatie met mijn facebook-activiteiten (een plek waar ik het merendeel van mijn tekeningen en vertelstenen verkoop).
Vanavond ben ik er maar eens voor gaan zitten en heb ik wat wijzigingen doorgevoerd. Er zijn nu twee aparte pagina’s aangemaakt: eentje voor tekeningen en eentje voor vertelstenen. Op deze pagina’s vind je allereerst het werk dat ik op dit moment te koop heb en daaronder een overzicht van werk dat reeds verkocht is. Op de algemene pagina “te koop” wil ik ooit nog eens wat beter omschrijven met hoeveel plezier ik teken en schilder, welke materialen ik gebruik en zo nog wat meer zaken. Op dit moment is het echter alweer midden in de nacht, is peuter aan het huilen en wil ik me niet vastleggen aan een specifiek moment. Kom dus maar gewoon af en toe kijken of er al iets aangepast is 😉

Pixies te koop

Tot mijn grote verbazing heb ik overweldigend veel reacties gehad op mijn eerste dwaallichtje/pixie tekening. Hartverwarmend om die complimenten in ontvangst te mogen nemen en te weten dat zoveel mensen genieten van het zien van mijn werk.
Vandaag heb ik mijn ontdekkingsreis voortgezet en zijn er twee nieuwe pixies op papier tevoorschijn gekomen. Ze zijn allebei te koop en willen heel graag de wereld gaan verkennen.
Ik vind het heerlijk om met deze ontdekkingsreis bezig te zijn en wil ook nog aan de slag met andere materialen en papiersoorten, om te zien hoe ik deze fantastische wezentjes het best tot hun recht kan laten komen.
Voor nu berg ik mijn creatieve materialen eventjes op en ga ik met het gezin een einde aan dit veelbewogen jaar breien. Op naar volgend jaar en dat er maar weer veel schitterende momenten in ieders leven mogen ontspruiten.

Dwaallichtjes

Deze week ben ik aan de slag gegaan met het uitwerken van mijn pixies. Ze straalden nog niet zoals ik graag zou willen. Donderdagavond ben ik aan het schetsen geslagen. Eerst met balpen, toen met potlood. Beide materialen die zich zowel bij daglicht als in de avond goed laten gebruiken.
Er kwamen gaandeweg nieuwe pixies op papier die er om vroegen om uitgewerkt te worden. Met verf zag ik het alleen nog niet gebeuren, daar heb ik eerst nog wat oefening voor nodig. Daarom heb ik teruggegrepen op een materiaal dat van zichzelf heel zacht is: softpastel. Iedere keer dat ik het gebruik, verbaas ik me er weer over dat ik het niet vaker gebruik.
De eerste stappen richting mijn dwaallichtjes zijn gezet. De dwaallichtjes die je een nieuwe weg laten vinden, een lichtje in de duisternis zijn. Misschien lijken ze je wel even van je pad af te brengen, maar wie weet waar je uitkomt. Wellicht een veel mooiere, fijnere plek dan je ooit had kunnen denken. Voor mij geldt dit in ieder geval zeker. Het is fijn om ze bij me te hebben en ze de weg te laten wijzen.

Ontdekkingsreis

De vakantie is begonnen en ik verheug me al op de uren van creatief bezig zijn. Niet alleen met vertel- en krachtstenen, maar ook op andere vlakken. Er is nog heel veel wat ik uit wil proberen. Het thema van de “dwaallichtjes” blijft me trekken. Alleen dan niet lichtjes die je laten verdwalen, maar die je juist de weg doen vinden. To be continued…