Verhuizing

We zijn niet langer eigenaar van twee huizen, gelukkig. Afgelopen dinsdag heeft, na een intensieve verhuizing, de overdracht plaatsgevonden. Het voorafgaande weekend was het bikkelen en zweten en we zijn dankbaar voor alle hulp die we hebben mogen ontvangen.
Gelukkig waren er ook hele fijne momenten. Zo hebben de kinderen met opa in een grote vrachtwagen mogen rijden, was het fijn om de inzet van familie, vrienden en nieuwe buren te ervaren en het enthousiasme van de nieuwe bewoners te zien.
De klus is nog niet klaar, er is nog werk genoeg. Maar stukje bij beetje groeit ons nieuwe thuis. Net als de bloembollen die ik deze week in de grond heb gestopt is niet alles meteen zichtbaar, maar is er in de kiem veel potentie aanwezig.
Voor degenen die zich er misschien over verbazen geen verhuiskaart te hebben ontvangen: ik ben er nog niet aan toegekomen :’)

Advertenties

Stilte

Het is even heel stil op dit blog, want we zijn druk bezig met een verbouwing en aanstaande verhuizing. Volgende week gaan we definitief over naar ons nieuwe huis. Een geweldige plek in een buitengebied, met mogelijkheden voor een boomgaardje, kippetjes, logeerpartijtjes en wat al niet meer.
Nu zitten de tranen even heel hoog, want ik vind het moeilijk: drie kinderen, twee huizen, veel reizen, iedere dag twee of meer keer boodschappen doen, spullen die niet zijn waar ik ben, de onvoorspelbaarheid, het stof overal. Overprikkeling is heel nabij, de radio is nog teveel.
Maar wat voel ik me ook rijk: drie kinderen die het super doen, een prachtig huis in het vooruitzicht, een man die keihard werkt om alles voor elkaar te krijgen en over een week mijn eigen werkplekje (nu stiekem al een beetje ingericht).
Nog even en ik ga weer heerlijk creatief aan de slag, dan horen jullie weer van me šŸ™‚

Overpeinzingen

Vandaag heb ik ontdekt dat ik, wanneer ik om 5.45 uur wakker ben en om 7.00 uur alleen even een mok koffie drink, ik beter niet om 7.15 uur een priegelig steentje kan gaan schilderen. Ik heb al geen vaste hand, maar dit was helemaal drama.
Aan de andere kant heb ik wel gemerkt dat ik een diepere laag in mijn werk tegen ben gekomen. Het lijkt me namelijk heel erg leuk om een serie steentjes met babietjes te schilderen als kraamcadeautje. En wel om de volgende redenen:
– het kindje op het steentje blijft klein, in tegenstelling tot die schattige pasgeboren baby die langzaam uitgroeit tot puisterige puber, geldverslindende student, carriĆ©retijger, etc.)
– je kunt het steentje vasthouden om je er aan te herinneren dat dat kleine kindje altijd ergens aanwezig blijft (want iedere dag is nieuw, elk moment is nieuw. Soms op een fijne manier, soms in momenten van paniek als je ook niet meer weet wat je moet doen. Want ik weet niet hoe het voor jullie is, maar ik voel me met regelmaat knap radeloos als het om de kinderen gaat, net als die eerste nacht als jonge moeder).
– het babietje op de steen heeft vlindervleugels, want elke baby ontpopt en transformeert zich hoe dan ook (ook de baby’s die in de buik komen te overlijden of die helemaal niet fysiek vorm krijgen, maar altijd een onvervulde wens blijven).
– op/boven het mutsje zit een hartje, omdat liefde altijd een belangrijk aspect is. Om te ontvangen en te geven. De liefde is grenzeloos, universeel, van begin tot eind.

Nou ja, verder blijven het “gewoon mooie steentjes” en maakt het helemaal niet uit wat ik er bij voel en denk (sowieso faal ik in ieder opzicht om alles wat ik voel en zie en hoor kort en bondig neer te pennen.) Ik merk alleen dat veel mensen zich geraakt voelen door mijn steentjes en ik was nieuwsgierig naar wat dat nou was. Het ging verder dan alleen maar mooi geschilderd en technisch leuk uitgevoerd.

Nu is het tijd om mij aan deze gedachtenkronkels te onttrekken en om onderstaand babietje wat aandacht te geven, want die donkere lijnen kunnen zo echt niet.

Willowing

Al sinds ik in januari een boek van haar kocht, ben ik weg van het werk van Tamara Laporte (willowing). Haar boek was de aanzet voor mij om serieus aan de slag te gaan met mixed media en uiteindelijk art journaling. Een maand geleden heeft zij haar tweede boek uitgebracht en ook dit boek vind ik weer prachtig.
Hoewel ik ontzettend achter loop met de summer school, kon ik het niet laten om alvast te beginnen met de eerste les uit het boek Ever After. Wat een genot! Ik kreeg een bak energie toen ik aan het werk was en ik ben trots op het eindresultaat. Het staat nu al een paar dagen op de kast en ik kijk er nog steeds graag naar.
Gisteren heb ik dan ook een ander werk van haar gebruikt als inspiratie voor een bedankje voor iemand. Daar zat wat meer uitdaging in, omdat ik werken met groen-tinten lastig vind, maar ook hier heb ik met veel plezier aan gewerkt.
Ik kan niet wachten om serieuzer en met meer aandacht aan de gang te gaan met de opdrachten en lessen. Ook de summer school vergeet ik niet, maar de afwisseling vind ik fijn. Hoe ik ook mijn best doe om braaf alles stap voor stap te doen, merk ik dat ik gewoon net een stukje meer flexibiliteit nodig heb. Dan behoud ik mijn frisse blik en blijft de energiemeter hoger.

Summer School

Het was alweer een tijdje geleden dat ik toekwam aan het werken aan de summer school waar ik me voor in had geschreven. Nu we echter in de laatste week voor de start van het nieuwe schooljaar zitten en langzaam weer in een ritme komen, voel ik ook weer ruimte voor mezelf. Ik ben heel blij dat ik me voor de summer school heb ingeschreven, want er komen onderwerpen voorbij waar ik anders nooit aan begonnen zou zijn, maar die ik (uiteindelijk) wel erg leuk vind. Fijn om mezelf uit te dagen en dat dan meteen in een boekje gebundeld te zien.

Zoonlief was aan het klagen dat hij weer vroeg naar bed moest. Ik heb hem een eigen art journal gegeven waar hij in kan werken tot hij moe genoeg is om in slaap te vallen. Hij heeft de kans met twee handen aangegrepen en is begonnen aan een spannend verhaal met prachtige illustraties. Zo ontdekt hij dat hij zich niet hoeft te laten begrenzen door waar zijn lichaam zich bevindt. Met zijn fantasie kan hij alle kanten op. Ineens vindt hij het niet meer zo erg om op tijd naar bed te gaan en komen manlief en ik ook weer een beetje tot rust ’s avonds šŸ˜‰

Ontvangen

Geven is iets wat ik graag doe. Omdat ik zelf niet in loondienst werk, probeer ik zo min mogelijk met geld bezig te zijn ( Mijn man heeft wel eens gekscherend gezegd: “je betaalt het dubbele van wat het iets waard is en geeft nog geld toe wanneer je het later weggeeft.”) en meer met talenten op andere gebieden.
In het verleden bood ik graag een luisterend oor. Tegenwoordig, met drie jonge kinderen, lukt dat iets minder goed (al heb ik hoop voor de toekomst). Dat compenseer ik dan weer met het weggeven van beschilderde steentjes, tekeningen, geborduurde pegdolls of zelfgebakken producten.
Heel soms lukt het wel om een kleine vergoeding te vragen, zodat ik nieuwe verf of stenen kan kopen. Of mooie enveloppen, om de spulletjes als een cadeautje in te kunnen pakken.
Belangeloos geven, vind ik een groot goed. Ik probeer het aan mijn kinderen te leren en laat ze dan ook regelmatig iets tekenen, knutselen of bakken. Heel fijn vind ik het dat ze zich steeds vaker in proberen te leven en iets proberen te maken wat bij de ander past of wat diegene lekker vindt.

Moeilijker wordt het, wanneer ik de ontvangende partij ben. Dan bekruipt me een ongemakkelijk gevoel, weet ik niet hoe ik me moet gedragen. Mijn hersenen beginnen te kraken over hoe ik het terug kan betalen, wat ik terug kan geven.
Deze zomervakantie was er een heel speciaal iemand die ontzettend veel gegeven heeft. Uren waarvan mijn oudste ging stralen van oor tot oor, van teen tot kruin. In eerste instantie probeerde ik iets terug te doen, maar op een gegeven moment was er een grens bereikt en werd duidelijk: dit mochten we ontvangen. Net zoals ik het heerlijk vind wanneer iemand ontvangt wat ik geef, mochten oudste zoonlief en ik ontvangen.
Nog steeds vind ik het een beetje lastig, maar ik doe mijn best.
Via deze weg nogmaals: bedankt!! Bedankt voor de uren vol plezier en uitdaging, bedankt voor de geweldig mooie kist, bedankt voor de stappen die zijn gezet.

Nog meer vogeltjes

Vandaag gelukkig de kans gehad om tussendoor wat te schilderen. Dat is het voordeel van een lange zomervakantie thuis šŸ™‚
De jongste is momenteel erg van het “action painting” (of drawing, beter gezegd).

Vogeltjes

Schilderen is voor mij een manier om in beweging te komen en de minder leuke kanten van het leven om te zetten in iets moois. Een beetje “als het leven je citroenen geeft, maak er dan limonade van”. Nou ben ik eigenlijk wel gek op citroenen, dus in dat opzicht klopt het niet, maar je begrijpt het idee vast wel.
Ook heb ik gemerkt dat wanneer ik vanuit het hoofd ga werken, de boel al snel stil komt te liggen. Ik ben dan niet tevreden, er is geen tijd, ik ben moe, de kinderen hebben me nodig, dat soort dingen.
Als ik mijn hoofd echter als gereedschap inzet en de inspiratie laat stromen, dan komt de boel langzaam weer op gang. En zo komt het dat ik nu ineens vogeltjes aan het schilderen ben. Kleine gezellige vogeltjes, omdat ik zelf behoefte heb aan gezelligheid, bolletjes zachtheid, zacht gefluit, een lentegevoel.
Of er nog meer gaan komen, dat weet ik niet. Ik probeer daar niet over te denken. In ieder geval ben ik blij met deze twee vogeltjes die het levenslicht hebben gezien en ook beide al een bestemming hebben gevonden. EĆ©n een bewuste keuze, de ander spontaan.

AJSS ’19

Deze week ging de Art Journal Summer School van Marieke Blokland van start. Ik had me al een tijd geleden ingeschreven en de spulletjes aangeschaft. Daarna was het alleen nog wachten (en alvast zelf experimenteren).

De eerste opdracht vond ik erg leuk, maar ook een test wat betreft mijn geduld.
Ik kwam mezelf dan ook flink tegen op meerdere vlakken. Gelukkig was ik me er al wel van bewust dat dit zou gaan gebeuren en was ik er op voorbereid. Na mezelf dus flink toegesproken te hebben, ben ik opnieuw begonnen en heb ik de opdracht stap voor stap uitgevoerd. Een overwinning!
Daarna kostte het vrijwel geen tijd en moeite om de tweede les volgens instructie uit te voeren.
Voor iemand zoals ik, die altijd haar eigen weg gaat, haar eigen manier toepast en absoluut geen volger is, is het een ander proces dan voor de doorsnee deelnemer van de summer school. Ik doe het op dit moment niet zozeer om nieuwe technieken te leren. Ik doe het om mezelf op persoonlijk vlak uit te dagen, zodat ik dit ook weer aan mijn kinderen door kan geven. Soms loont het om niet de eigen uitgesleten paden te volgen, hoeveel moois die wegen ook vaak opleveren, maar (tijdelijk) die van een ander. Zeker als het op een heel plezierige manier kan, met een vrolijk resultaat.

Juffendag

Vandaag hebben we geknutseld en gebakken voor juffendag. Heerlijk ouderwets simpele kinderkunstwerkjes gemaakt. Zelf gekleurde en gevouwen vlinders, zelf versierde wasknijpers en zelf gebakken koekjes.
Het hoeft niet groot, het hoeft niet uitgebreid, maar net dat kleine beetje moeite, inzet en aandacht kan een verschil maken, een glimlach op het gezicht brengen.

Het afgelopen schooljaar heeft ons heel veel gebracht. Wat een verschil wanneer je kind gezien en begrepen wordt door mensen die zich iedere dag opnieuw enthousiast inzetten. Die humor en vertrouwen als uitgangspunt hebben.
Prachtige rapporten, blije kinderen…. volgende week gaan we vol vertrouwen de vakantie in.