Ridderkamp

Terwijl ik druk bezig ben met het lenteklaar maken van huis en tuin, heeft in onze tuin een ridder zijn kamp opgeslagen.
De tent was gelukkig zo opgezet, zodat er veel aandacht uit kon gaan naar het bouwen van het kampvuur en het bereiden van een kruidige soep. De mist geeft nog een extra mystiek tintje, zodat ik me even in verloren gegane tijden kan wanen.
Wat kan ik van dit soort projecten genieten. De creativiteit, het spel, de verbazing over wat ze allemaal alweer geleerd hebben en toe kunnen passen…
(Voor de anachronismen op de achtergrond zoek ik nog een goede decorbouwer of visual effects artiest, iemand?)

Advertenties

Bloemenpracht

We kunnen er niet meer omheen, morgen is het lente en de tuin staat al volop in bloei. Heerlijk.

Lentetafel

Hoewel ik het in mijn lijf nog niet helemaal voel en het weer op dit moment ook niet heel best is, kan ik toch niet ontkennen dat er overal narcissen, hyacinten en bloesems bloeien.
En omdat de seizoenstafel voor mij een afspiegeling is van wat er buiten gebeurt, vond ik het tijd om de wintertafel te veranderen in een lentetafel.
Ik vind het heerlijk om alle spulletjes stap voor stap weg te halen en te ordenen. Even alles vasthouden en een besluit te nemen of het weer terug mag komen, of het in afwachting naar zolder gaat, of dat het misschien een andere bestemming krijgt. Het gaat om stenen die mijn oma nog verzameld heeft, knutselwerkjes die jaren geleden op de peuterspeelzaal zijn gemaakt, verpakkingsmateriaal van leuke spulletjes, schelpen die we zelf gezocht hebben, mineralen die ikzelf of de kinderen met liefde ooit eens uitgekozen hebben, kabouters en dieren waar veel mee gespeeld wordt… bijna alles heeft wel een verhaal of herinnering.
Dat is ook wat onze seizoenstafel zo bijzonder maakt voor ons als gezin. Het is een drukke bedoeling, het neemt best veel ruimte in, maar het is oh zo waardevol en fijn.
De kinderen zagen de verandering meteen al toen ze uit school kwamen en verloren zich direct in een heerlijk fantasierijk spel. Het begon met de zoektocht naar het houten muisje (dat steeds weer op een ander plekje verstopt zit) en mondde uit in een gezellig kabouterfeest.

Knutselmiddag

Als afsluiting van de voorjaarsvakantie hebben we een ouderwetse, huiselijke dag. Vanmorgen is er gebouwd met blokken, kussens, doeken en dekens. Vanmiddag zijn samen met het buurmeisje de knutselspullen tevoorschijn gehaald. Met veel humor en creativiteit zijn er doosjes geplakt, hartjes gevouwen en happertjes gemaakt (en natuurlijk beschreven met grappige teksten, waar wij arme ouders de dupe van waren ;)).
En inmiddels wordt buiten lekker met modder, schepjes, takken en stenen een hekserige moddertaart gemaakt.
Maar niet alleen de kinderen zijn creatief bezig. Manlief heeft eindelijk weer de kans om aan zijn voorversterker te knutselen en ik ben weer verder aan het experimenteren met mijn mixed-media project (dat nu wel in de afrondende fase begint te komen).
Een echte kinderkunstwerkjesdag, waar er van mij best meer van mogen zijn ❤

Talent

Vandaag mijmer ik een beetje weg. Vanmorgen voelde ik me heel gelukkig met het feit dat de kinderen lekker in hun vel zitten en met veel plezier naar school gaan. Iets wat jarenlang voor ons niet vanzelfsprekend was.
Ook genoot ik van het feit dat bij de oudste de schaatsles verre van vlekkeloos verliep, maar dat hij er toch het beste van had gemaakt. Hij had zich laten helpen en zich niet uit het veld laten slaan door slecht passende schaatsen. Hij was mee gaan doen met het beginnersgroepje en had het naar zijn zin gehad. Ik gloeide van trots toen ik het hoorde.
Ik, die al dagen niets deed, omdat ik niet “in the flow” zat. Bankhangen, alleen het minimale doen om de dag door te komen. Wegkruipen achter een boek.
Ik, die had geconstateerd dat talent niet is dat je ergens gewoon goed in bent, maar dat je het doorzettingsvermogen hebt om er dag in dag uit, uur na uur mee aan het werk te zijn. Niet in vijf minuten een schilderij maken, niet in één keer de perfecte roman schrijven, maar werken. Zwoegen, zweten, door blijven gaan. Fouten maken, stappen terug doen en weer verder gaan.
Dus wat zat ik nou af te wachten.
Het is een patroon dat zich vaker herhaald en wat ik steeds opnieuw mag doorbreken. Gewoon aan de slag gaan. Soms komt er dan echt iets moois uit mijn handen, soms niet… en beide zijn goed. Het een is niet zoveel beter dan het andere. En ik kan beter af en toe even een zinnetje noteren, dan wachten tot ik een hele bladzijde vol kan schrijven.
Ik spreek mezelf toe en hoop gaandeweg mijn talenten beter in te kunnen zetten. Door te doen, door te trainen, door te groeien.


Wat als ik val?

Och, maar lieverd, wat als je vliegt?

– Erin Hanson

Schatgraven

Hoe creatief ik zelf ook ben en hoeveel (echt ontzettend veel) spullen ik ook in huis heb, ik vind het heel waardevol dat mijn kinderen ook nog naar schilderles gaan en zo af en toe een workshop volgen. Zo zijn ze vandaag gaan schatgraven bij Judith&kindercoach. 
Ze leren er andere invalshoeken, kunnen zien wat andere kinderen maken, intussen lekker kletsen en nieuwe kanten van zichzelf ontdekken. En… heel belangrijk… meestal krijgen ze er iets heel lekkers te eten ten te drinken 😉

De workshop van vandaag was een groot succes. Ze mochten niet alleen een schatkistje beschilderen en daar schatten voor uitzoeken, maar ook de schatten in zichzelf ontdekken. Kwaliteiten en eigenschappen waar ze trots op zijn en die ze met anderen kunnen delen.
Ze hebben het heel erg fijn gehad en nu… zijn ze heerlijk buiten aan het spelen en wie weet wat ze daar nog aan schatten tegen gaan komen.

Wintertafel

Het is een dag waarop ik heerlijk lieveheersbeestjes schilder en daarbij mooie herinneringen ophaal aan de tijd dat ik als kind op lieveheersbeestjesjacht ging. Wat vond ik het geweldig om ze over mijn hand te laten lopen, hun stippen te tellen en te bedenken welke avonturen ze beleefden.
Maar het is ook de dag waarbij ik stil wil staan bij het feit dat het gewoon nog winter is en ik nog volop kan genieten van onze wintertafel. Onze kleine kabouterwereld waar de kinderen regelmatig mee spelen. De egeltjes die verstopt zijn, de ijskristallen op het slootje, de blauwe en bruine tinten.
De lente begint langzaam voelbaar te worden, maar nog even geniet ik van de verstilling. In prachtig zonlicht, dat wel 🙂


Tekenles

Hoewel de griep me nu dan toch ook gevonden lijkt te hebben (en ik had me nog wel zo goed verstopt), kon ik er niet aan voorbij om de kinderen tekenles te geven. Ze hebben het al vaker gevraagd en eigenlijk is het helemaal niet zoveel werk. Gewoon de kist met krijt op tafel, mooi papier en klaar. In no-time staan de prachtigste resultaten op papier.
Soms kost het de kinderen wel wat moeite om de fixed mindset los te laten en open te staan voor experimenteren en vertrouwen in de eigen mogelijkheden, maar ze vroegen zojuist alweer enthousiast of ze morgen weer tekenles krijgen. Een beter compliment is er niet.

Pixie krachtsteen

Vandaag kon ik weer even heerlijk aan de slag met het beschilderen van een krachtsteen. Na een aantal tekeningen in softpastel, werd het tijd om de pixie ook weer eens op steen vorm te geven. Ik merk dat ik nog erg zoekende ben naar hoe ik het graag wil, maar dat ik toch niet ontevreden ben. Er is weer een stapje in de goede richting gezet 🙂

Buiten de gebaande paden

Onze jongste ontwikkelt zich van geboorte af aan al op geheel eigen wijze. Net als ieder kind eigenlijk, maar toch weer een beetje anders. Het is maar net in welke omgeving je hem zet – en met welke mensen – hoe je hem leert kennen. Een kind met een taal- en ontwikkelingsachterstand, een sociaal kind, een vrolijk kind, een kind met een volume en temperament waar je “u” tegen zegt, een ondernemend kind, een rustig kind.
Waar broer en zus al lang en breed aan het tekenen, schilderen en knutselen waren, gooide jongste zoonlief het allerliefst alles gewoon door de kamer. Als hij het al zijn aandacht waardig keurde.
Tot daar het moment kwam dat hij bedacht dat hij tekenen toch wel leuk vond. De eerste strepen verschenen op papier, heel voorzichtig in een hoekje. Daarna volgde langzaam meer tekeningen, met meer trefzekerheid. Inmiddels is het papier bijna niet meer aan te slepen, kent meneer ook de namen van kleuren als “turkoois”, “oker” en “lilahahahaha” (waar woorden als “mamma”, “eten”, “drinken” en meer van dat soort zaken zelden of nooit gebezigd worden) en moet het ontbijt snel wijken voor “tekehun”. Ben ik niet snel genoeg, dan pakt hij het materiaal zelf wel.
Ook hier pakt hij het weer op een (stiekem best grappige) peutermanier aan. Krijtstrepen op tafel, op de stoel en op de placemat. Krijtjes in mijn koffie en eentje in het toilet. Ons bengeltje zorgt er wel voor dat je aandacht voor hem hebt en dat je reflexen voldoende uitdaging krijgen.
Een uitdaging is het, maar gelukkig doet de natuur zijn werk en is de schattigheidsfactor hoog.