Als het pijn doet…

Het beste gevoel hou ik over aan de stenen die ik met pijn in mijn hart (en buik) weggeef en verkoop. Dat zijn de stenen waar ik trots op ben, de stenen met de extra laag. En ik merk dat er steeds vaker dat soort stenen het huis verlaten en dat het me zelfs soms lukt om dat soort stenen in opdracht te maken.
Waar ik eerder echt blokkeerde op opdrachten en ze met moeite uit mijn handen kon persen, lijkt nu ruimte te ontstaan. Een uitdaging om mijn grenzen te verleggen. Nooit heel ver, want dan blokkeer ik weer, maar de juiste opdracht brengt me verder.
Zo geniet ik op dit moment van het mogen maken van een set met sprookjesthema. Eerst ontstond heel symbolisch de wolf, daarna roodkapje.
Het maken van een schetsje in potlood of balpen helpt me enorm om tijdens het schilderen de juiste vorm te vinden en om wat spanning kwijt te raken. Als de schets goed is, dan weet ik dat het me op steen ook gaat lukken.

Heel bijzonder vind ik ook dat ik stenen krijg van anderen. Zoals een setje stenen uit Engeland van een klasgenootje van onze jongste. Hij vroeg me gisteren nog of ik er al iets op geschilderd had en ik kon vanuit mijn hart zeggen dat ik er alleen iets extra speciaals op wil schilderen. Misschien dat Roodkapje daarom zo goed gelukt is.
Mijn stenen zijn voor mij zoveel meer dan alleen maar een goed gelukt plaatje.

Laatst mocht ik een aantal cadeautjes terug ontvangen. Een zelfgemaakte paperclip, een zorgvuldig uitgekozen hangertje van een levensboom, een vogelhuisje… Daar word ik dan even stil van.

Schoolopdracht

Deze week kreeg de oudste een opdracht die ons op het lijf geschreven is: planten verzamelen, drogen en natekenen. Sinds ik zelf in groep 7 een herbarium mocht maken (en daar een prijs mee won), ben ik gek op het verzamelen van planten. Ieder jaar neem ik me voor om er een weer een heus herbarium van te maken, maar ieder jaar is mijn enthousiasme groter dan mijn doorzettingsvermogen.
Het was moeilijk om de opdracht niet helemaal naar me toe te trekken, maar het is gelukt. Zoonlief heeft zelf planten gezocht (we hoefden er niet ver voor te gaan) en is er zelf studies in aquarel van maken. Ik gaf hem de kans om met mijn materiaal te werken en gaf hem wel wat schildertips, maar de credits zijn echt voor hemzelf.

Ook heb ik vandaag een setje Koolwitjes besteld bij de vlinderstichting om in juni onze eigen vlinders groot te brengen en het proces goed te kunnen volgen. Wie weet maak ik dan nog eens een setje vertelstenen zoals hieronder, maar dan van onze eigen vlinders 🙂
Tijdens het kiezen van de foto’s kwam ik ook nog de foto’s van een lente-boeketje tegen. Die plaats ik even ter inspiratie voor mezelf, want het is erg leuk om met de kinderen de bloemen voor dit soort boeketjes te zoeken en samen te stellen. Het is zo gemakkelijk om dit soort eenvoudige activiteiten te vergeten, terwijl het plezier juist zo groot kan zijn.

De Kleine Prins (6)

Deze week heb ik aan twee setjes vertelstenen gewerkt. Eén set kan ik helaas niet online plaatsen, omdat deze alleen voor privé gebruik is en ik anders wellicht in de problemen kom met auteursrechten. De andere set is wederom geïnspireerd door De Kleine Prins. Het is iedere keer weer een cadeau hem te mogen schilderen of tekenen.

Droomwezens

Zoals in het bericht hieronder al aangegeven, heb ik een aantal inspirerende opdrachten. Een daarvan is het ontwerpen van vijf verschillende droomwezens aan de hand van een korte beschrijving.
Inmiddels heb ik drie van de vijf wezens af kunnen ronden en ik word er heel, heel erg blij van. Tegelijkertijd merk ik dat het tijd is voor een stapje terug. Soms stop ik zoveel energie in een aantal projecten, dat ik eigenlijk op die voet door wil gaan, maar dan ook merk dat het steeds meer duwen en minder meebewegen wordt. In plaats van dat ik energie krijg, kost het energie.
Ik zou het zo graag anders zien. Ik zou zo graag door willen blijven gaan, maar misschien dat ik iets verstandiger word nu mijn 40e verjaardag nadert. Dus de afgelopen dagen heb ik veelal lezend doorgebracht. En kijkend naar de bijen die druk in de weer zijn in onze hotels. En genietend van allerlei soorten vogels die onze tuin bezoeken.
Grappig is ook dat de Kleine Prins weer op papier verschijnt… kleine schetsjes in balpen… met zijn handen in zijn zakken, vragend in de verte kijkend…
Ik ben heel benieuwd wat morgen brengt, maar voor nu denk ik ook aan al het fijns dat al is geweest. Al die kleine dingen die het zo bijzonder maken…

Creatieve dag

Vandaag heb ik, naast veel buiten zijn met de kinderen, ook heerlijk kunnen schilderen. En niet zomaar schilderen, maar twee werkjes in (heel vrije) opdracht. Opdrachten die me als gegoten zitten en waar ik echt veel energie van krijg.
Waar ik in het verleden altijd een beetje ontevreden naar mijn werk keek, is de balans nu anders. Ik zie nog steeds verbeterpunten, maar ik voel vooral heel veel voldoening en plezier. Ik geniet van de fijne verf, de mooie kleuren, het werken met een pietepeuterig penseel. Laag voor laag groeit het werk en wordt er een bepaalde kracht zichtbaar. Ik voel groei, in plaats van tekortkoming. En dat gevoel is heerlijk. Het maakt me niet eens uit of de opdrachtgevers de werkjes ook daadwerkelijk willen (al heb ik al een eerste enthousiaste reactie binnen). Het feit dat ze nu in mijn atelier op mijn werktafel liggen, is me al heel veel waard.

Op de valreep…

Morgen breng ik een aantal stenen naar Joskes winkel in Veldhoven. Bovenstaande stenen heb ik op de valreep nog even aan het aantal toegevoegd.
Voor bijna iedereen is het op dit moment lastig, maar voor sommigen meer dan voor een ander. Ik probeer op mijn manier af en toe iets voor een ander te doen. Stenen schilderen en doneren is in dat opzicht een heel kleine moeite. Ik hoop dat de steentjes als een druppel in het water zijn. Klein in het begin, maar met steeds groter wordende kringen.
Zo kan het al helpend zijn om bijvoorbeeld een bosje bloemen te kopen bij de lokale bloemist en die als verrassing voor iemands deur te zetten. Of misschien ook gewoon voor jezelf te houden, om jezelf een steuntje te geven. Even naar de bakker voor een lekker brood, of een traktatie bij de koffie. We hebben elkaar hard nodig, op zoveel verschillende manieren. Ik bewonder de mensen die het in het groot doen, maar hoop dat ook de kleine dingen hun vruchtjes af gaan werpen.

Project lente

Met de oudste ben ik een project gestart om iedere dag rond hetzelfde tijdstip een foto te maken van planten uit de tuin. Zo volgen we het proces op de voet en zien we wat er in een dag tijd veranderd.
Hieronder het proces: (Laatste update 2 april)

Thuisonderwijs

Nog steeds gaat alles met ups en downs, maar er zijn zeker meer ups dan vorige week. Het thuisonderwijs krijgt langzaam duidelijker vorm: wat doen we wel, wat doen we niet, waar help ik mee, wat moet je zelf kunnen, waar mag wat extra uitgedaagd worden, waar moet de lat niet te hoog worden gelegd. En dat telkens weer opnieuw aftastend, want geen dag is gelijk.
Vandaag hebben we ruimte gemaakt voor proefjes.
We maakten een bruisende vulkaan in de zandbak, bliezen een ballon op zonder zelf te blazen, maakten laagjes in een pot en lieten een dopje in het midden drijven. Ook schoten we een ballon langs een touwtje door de woonkamer. Het zijn allemaal kleine dingen, maar erg leuk ter afwisseling en afleiding. Kleine pauzemomentjes.
Verder wordt er veel getekend door de kinderen en zijn we begonnen met onze moestuin. Er zijn zaadjes gezaaid en uitjes geplant. Ook maken we iedere dag een foto op (ongeveer) hetzelfde moment, om zo het ontspruiten van de lente vast te leggen.

Verstilling

Op het moment zoek ik, net als iedereen, mijn weg in de chaos. Zoveel nieuws, zoveel gevoelens, zoveel veranderingen, het is nogal wat.
De kinderen zijn heel graag buiten en het liefst samen met mama. Dus ik krab onkruid, in plaats van er azijn op de gooien. Ik sta stil bij de vele lentebloemen die tevoorschijn komen. Ik kijk naar de wind die door het gras golft in het grote weiland achter ons huis. Ik kijk naar de vogels die af en aan vliegen en voor wie er weinig anders is dan anders. Ik kijk naar de mensen die voorbij fietsen. Ik kijk naar de kinderen die hun best doen op hun schoolwerk. De kinderen die ineens al om 6 uur opstaan, die niet meer boven spelen, met wie ik regelmatig een aanvaring heb.
Ik voel me schuldig dat ik niet klaar sta om boodschappen te doen, me niet socialer opstel, dat ik het er moeilijk mee heb, ook al heb ik niets te klagen.
Ik denk na over dat waar ik wel goed in ben en probeer er ruimte voor te maken.
Het is zo stil… en toch stormt het.

De Kleine Prins (5)

‘Dit is mijn geheim. Het is heel eenvoudig: alleen met het hart kun je goed zien. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.’
Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupéry